Saathi malli poocharame/ சாதிமல்லி பூச்சரமே ..!!

Discussion in 'Serial Stories' started by lashmiravi, Sep 8, 2017.

  1. lashmiravi

    lashmiravi Active Member

    Joined:
    Aug 16, 2014
    Messages:
    189
    Likes Received:
    247
    Trophy Points:
    43
    Gender:
    Female
    ஹாய் ஹாய் ப்ரிண்ட்ஸ் [​IMG]


    எல்லாரும் எப்படி இருக்கீங்க?




    இது என்னோட ஏழாவது 7th ஸ்டோரி



    சாதிமல்லி பூச்சரமே!


    கடந்த காலம் என்பது படிப்பினையாக இருக்க வேண்டுமே தவிர பாரமாக இருக்க கூடாது . இந்த கதை அவ்ளோதான் மக்கா.


    நாயகி :

    வாழை மடல் மென்மை கொண்டு
    ஆழ்கடல் ஓசை கொண்டு
    சிப்பிக்குள் முத்தாய்
    மார்கழி குளிராய்
    மனதை வருடி செல்லும்
    மங்கை இவள்!
    அவளே இவள்......



    கடந்தகால முடிவை எதிர்கால
    முன்னுரையாக கொண்டு
    வலியும் சுகமும் வாழ்வோடு நடைபோட
    சூறாவளியை சிறை பிடிக்கும்
    திண்மையும் திறனும் கொண்ட
    விதை இல்லாத விருட்சமாய்
    விண்ணை தொடும்
    மங்கை இவள்!
    இவளும் அவளே........


    இதில் உங்களுக்கு பிடித்தவளை உங்கள் நாயகியாக வைத்து கொள்ளுங்கள்.

    நாயகன் :

    இவனுலகில் சரி தவறு என்பதில்லை.
    எதை தேடி ஓடுகின்றான் அவனறியான்.
    வலி நிறைந்த வெறுமை வாழ்வை சுழட்டி போட
    வேட்கையோடு விடியலை தேடி அலைகிறான்
    விழிகளை திறவாமலே !




    இனி இந்த பூச்சரத்தின் வாசம் உங்களை தேடி விரைவில் ..........[​IMG][​IMG][​IMG]
     
  2. Maalini

    Maalini Member

    Joined:
    Aug 28, 2017
    Messages:
    31
    Likes Received:
    23
    Trophy Points:
    8
    Gender:
    Female
    Location:
    TamilNadu
    wow super intro sis

    stry epo poduvega
     
    lashmiravi likes this.
  3. lashmiravi

    lashmiravi Active Member

    Joined:
    Aug 16, 2014
    Messages:
    189
    Likes Received:
    247
    Trophy Points:
    43
    Gender:
    Female

    tk u very much ma...

    seekiram vanthidren...
     
    Maalini and saravanakumari like this.
  4. saravanakumari

    saravanakumari Administrator Staff Member Manager Manager Manager

    Joined:
    Nov 12, 2014
    Messages:
    2,233
    Likes Received:
    1,012
    Trophy Points:
    113
    Gender:
    Female
    Occupation:
    home maker
    Location:
    villupuram
    congrats lasu .........waiting for updates...

    :):):):)
     
    lashmiravi likes this.
  5. S.B.Nivetha

    S.B.Nivetha Well-Known Member Staff Member Manager

    Joined:
    Jun 19, 2017
    Messages:
    779
    Likes Received:
    260
    Trophy Points:
    63
    Gender:
    Female
    hearty congrats lashu ka.... waiting for ur story
     
    lashmiravi likes this.
  6. lashmiravi

    lashmiravi Active Member

    Joined:
    Aug 16, 2014
    Messages:
    189
    Likes Received:
    247
    Trophy Points:
    43
    Gender:
    Female
    tk u sara....

    tk u nivi.....
     
  7. lashmiravi

    lashmiravi Active Member

    Joined:
    Aug 16, 2014
    Messages:
    189
    Likes Received:
    247
    Trophy Points:
    43
    Gender:
    Female
    ஹாய் ப்ரிண்ட்ஸ்[​IMG]

    அனைவர்க்கும் இனிய மாலை வணக்கம்[​IMG]


    சாதிமல்லி பூச்சரமே..! முதல் (1) அத்தியாயம் இதோ


    [​IMG]


    அத்தியாயம்-1

    “துதிப்போர்க்கு வல்வினைப்போம்
    துன்பம்போம் நெஞ்சில் பதிப்போருக்கு
    நிஷ்டையும் கைகூடும் நிமலருள்
    கந்தசஷ்டி கவசந்தனை “

    என இரு கரம் கூப்பி சிந்தையும் செயலையும் ஒரு நிலை படுத்தி மனதார ஒரு குரல் கடவுளின் முன் முணுமுணுத்து கொண்டிருக்க


    “அடடா போதுமக்கா நீ சாமிகிட்ட வேண்டினது......ஒரு மனுஷி உனக்காக விடியகாலையில ஒன்பது மணியில இருந்து காத்துகிட்டு இருக்கேன்......இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இப்படியே இருந்த அப்புறம் சாமி சிலைக்கும் உனக்கும் வித்தியாசம் தெரியாது ....உனக்கு தீபராதனை காட்டிடுவாங்க அம்மா ..... நேரமாச்சு சீக்கிரம் வா ... இதை வாங்கிக்கோ நான் மறுபடியும் தூக்கத்தை கண்டினுயூ பண்ணனும்” என கொட்டாவி விட்டு கொண்டே ஒருத்தி சொல்லிகொண்டிருக்க


    “வேண்டாம்க்கா வேண்டாம் அவகிட்ட சிக்கிடாதா....அவ உன்னை சோதனை எலியா பயன்படுத்திக்கிட்டு இருக்கா...இந்த முறை தப்பிச்சுடு” என பதட்டத்துடன் ஒரு ஆண் குரல் அறைக்குள் இருந்து வெளிவந்தது.


    “டேய் அரிசிமூட்டை நான் உள்ள வந்தேன் நீ தொலைஞ்ச .......உன் வேலையை நீ பாருடா குரங்கு”.... என இவள் எதிர்பேச்சு பேச


    “போடி எலிபொறி ..... எப்போ பார்த்தாலும் அங்க இங்க ஒட்டு போட்ட துணிய கொண்டு வந்து அக்காகிட்ட கொடுத்து கேட்டா இது பேச் வொர்க் டிசைன் சொல்லி ஏமாத்திகிட்டு இருக்க....... இப்படி கிழிஞ்ச துணிய ஒட்டு போட்டு கொடுத்திட்டு நீ பேஷன் டிசைன் படிக்கிறேனு ஊரை ஏமாத்திகிட்டு இருக்கேனா நாங்களும் ஏமாந்திடுவமா என்ன?” என மீண்டும் உள்ளே இருந்து குரல் வரவும்


    அடேய் நீ இப்போ வாயை மூடலை நீ சாப்பிட்டுகிட்டு இருக்க சாம்பார்ல வந்து உன்னை முக்கி எடுக்க போறேன் பாரு”..... என அவள் பதில் சொல்லி கொண்டிருக்கும்போதே


    “ஏய் இப்போ நீங்க இரண்டு பேரும் வாயை மூட போறீங்களா இல்லியா ......அவளுக்கு இரயிலுக்கு நேரமாச்சு ... பெட்டில எல்லாம் அடுக்காம இருக்கு ...... இன்னும் டாக்சி வரலை ....அவளும் இன்னும் சாப்பிடலை எல்லாம் வேலையும் அப்படியே இருக்கு......இப்போ இந்த சண்டை ரொம்ப முக்கியம் உங்களுக்கு” என திட்டி கொண்டே வந்தவர் கடவுள் முன்பு தன்னை மறந்து கண் மூடி நிற்கும் மகளை பார்த்ததும் ஒரு பக்கம் அவளது சாதனையை நினைத்து பெருமையாக இருந்தாலும் அவளின் வேண்டுதல் என்னவாக இருக்கும் என நினைத்த அவர் மனம் கனத்து போனது.


    அதற்குள் “இங்க பாரு சக்கு நான் ஒன்னும் வெட்டியா சண்டை போடலை......... என் செல்ல அக்காவுக்கு இந்த ஊரே பார்த்து ஆச்சிரியப்ட்ற அளவுக்கு சூப்பர் டிரெஸ் தைச்சு வச்சுகிட்டு அரைமணி நேரமா கரடியா கத்திகிட்டு இருக்கேன்....அவ தான் அந்த இடத்தை விட்டு நகர மாட்டேன்கிறா” என தமக்கையின் மேல் குற்றபத்திரிக்கை வாசித்தாள் அவள் செல்ல தங்கை.

    “பெரியம்மா நான் அக்காவுக்கு தேவையான எல்லா பொருளையும் கடைக்கு போய் வாங்கிட்டு வந்திட்டேன்...இத அக்காகிட்ட நான் தான் கொடுப்பேன்” என்றபடி ஒருவன் அறைக்குள் இருந்து வெளியே வர


    “இங்க பாரேன் அரிசிமூட்டை உருண்டு வர மாதிரியே ஓடி வரான்...மெதுவாடா நில நடுக்கம் வந்திட போகுது” என அவள் கிண்டல் பண்ணவும்


    “போடி கரடி” என அவன் முறைக்க


    “போடா குட்டி சாத்தான்...என்னோடது தான் அக்கா முதல்ல வாங்குவா “ என இவள் எகிற


    “அடடா கொஞ்சம் இரண்டு பேரும் பேசாம இருக்கீங்களா....உங்க அப்பா கூப்பிடற மாதிரி இருக்கு” என்றதும் அந்த இடமே அமைதியானது. அந்த அமைதிக்குள் நாம் இவர்களின் அறிமுகத்தை முடித்து விடுவோம்....


    காலை ஒன்பது மணியை விடிகாலை என விளித்து கூறும் செல்ல தம்பியால் கரடி என அழைக்கப்படும் அந்த வீட்டின் இரண்டாவது இளவரசி சாத்விகா. பேஷன் டிசைனிங் படித்து கொண்டிருப்பவள். சக்கு என பிள்ளைகளால் செல்லமாக அழைக்க படும் சகுந்தலா இவர்களின் தாய். சிறுவயதில் இருந்தே குடும்ப சுமையை சுகமாக சுமந்த தந்தை ரகுபதி. இவர்கள் கூட்டு குடும்பம் மற்றும் சித்தி மாலா ,சித்தப்பா ராஜேந்திரன் அவர்களின் பிள்ளைதான் அரிசிமூட்டை என அழைக்கும் இவர்களின் செல்ல தம்பி கடைக்குட்டி சபரீஸ்வரன். பள்ளிபடிப்பு படித்து கொண்டு இருக்கிறான்.சாப்பிடுவது அவனது பொழுது போக்கு. இப்போது இந்த விழுதுகளை எல்லாம் தாங்கும் ஆலமரம் அதிகாலை பொழுதிலே ஆண்டவன் முன் கரம் கூப்பி அனைவருக்காகவும் வேண்டுதல் வைக்கும் அந்த வீட்டின் முதல் இளவரசி சகானாஸ்ரீ என்கிற சகானா.


    “வந்திட்டேன் ...வந்திட்டேன்...” என்றபடி வேண்டுதலை முடித்து விட்டு வேகமாக அவர்களை நோக்கி வந்தவள் “ முகத்தில் புன்னகை தவிழ ம்ம்ம் இப்போ நான் பண்ணனும் சொல்லுங்க” என்றாள் .
     
  8. lashmiravi

    lashmiravi Active Member

    Joined:
    Aug 16, 2014
    Messages:
    189
    Likes Received:
    247
    Trophy Points:
    43
    Gender:
    Female
    “அக்கா உனக்காக சூப்பர் மாடல் சுடிதார் தைச்சிருக்கேன். இது எல்லாமே நானே டிசைன் பண்ணது....இதுவரைக்கும் யாரும் இந்த மாதிரி போட்டது இல்லை ...உனக்கு ரொம்ப பொருத்தமா இருக்கும்...நீ பரிசு வாங்கும்போது இதே போட்டுக்கோக்கா” என அவள் நீட்டவும்


    அதற்குள் “அக்கா இந்தாக்கா நீ ஊருக்கு போகும்போது சாப்பிடறதுக்கு தீனி வேணும்ல ...நான் என்னோட காசுல இருந்து இதெல்லாம் வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன்...நீ முதல்ல என்னோடத வாங்கு” என சாத்வியை இடித்து கொண்டு சபரி முன்னால் வந்து நீட்ட


    “டேய் அரிசிமூட்டை இது ரொம்ப முக்கியமா..நான் எவ்ளோ கஷ்டபட்டு தச்சுட்டு வந்திருக்கேன் போடா ,,,,அக்கா அவன் கிடக்கிறான்...நீ என்னோட டிரஸ் தான் வாங்கணும்” என அவனுடன் இவளும் போட்டி போட


    “சரி சரி ...உங்க இரண்டுபேரோடதும் வாங்கிக்கிறேன்” என்றவள் இரண்டையும் வாங்கி உள்ளே வைத்து கொண்டவள் தங்கையிடம் திரும்பி “சாத்வி உன்னோட வாலுதனத்தை எல்லாம் மூட்டை கட்டி வச்சுட்டு வீட்ல எல்லாரயும் நல்லா பார்த்துக்கோ என்றவள் தம்பியிடம் திரும்பி சபரி உனக்கு அக்கா என்ன வாங்கி வரட்டும்” என கேட்க


    “அய்யோ அக்கா இவனுக்கு நீ கிலோ கணக்குல வாங்க முடியாது ..டன் கணக்குல தான் வாங்கணும்....நல்லா யோசிச்சுக்கோ” என சாத்வி அலறவும்


    அதற்குள் அங்கு வந்த அன்னை சகுந்தலா “சகானா உன்னை அப்பா கூப்பிடறார் “ என்றதும் அங்கிருந்த கலகலப்பு மாறி சற்று அமைதியாக ,, “இதோ போறேன்மா” என்றவள் தந்தையின் அறையை நோக்கி நடந்தாள்.


    உள்ளே நுழைந்ததும் தனக்காக காத்திருக்கும் தந்தையின் காலில் விழுந்து ஆசி பெற்றவள் பின்னர் மெதுவாக “அப்பா எனக்கு அங்க போறதில விருப்பம் இல்லை. நீங்க, வீட்ல எல்லாரும் வற்புறுத்தினதால போறேன்.. இது ஆரம்பம் தான்பா. இன்னும் இந்த உலகம் பார்க்க வேண்டியது நிறைய இருக்கு......எந்த காரணத்திற்காக வீடு. வாசல் ஊரை விட்டு வந்தமோ அதை அடையாம நான் ஓயமாட்டேன்பா.....மறுபடியும் உங்களை பழையமாதிரி மாத்திகாட்டுவேன்” என அவள் சொல்லும்போது முகத்தில் கோபம் இல்லாவிட்டாலும் வார்த்தைகளில் தெரிந்த அழுத்தம் மகளின் மனநிலையை அவர்க்கு நன்கு உணர்த்தியது.



    தன் மகளையே வைத்த கண் மாறாமல் பார்த்து கொண்டிருந்தவரின் கண்களில் ஓரத்தில் கண்ணீர் நிற்காமல் வந்து கொண்டிருக்க வாழ வேண்டிய வயதில் வாழ்க்கையை தொலைத்து தனியாக இந்த உலகத்தில் முட்டி மோதி சுயமாக எழ முயற்சிக்கும் மகளை நினைத்து ஒரு புறம் பெருமையாக இருந்தாலும் வாய் பேசமுடியாமல் கால்கைகள் செயலற்று கிடக்கும் தன்னால் அவளுக்கு உதவ முடியவில்லயே என்ற தவிப்பும், தன்னுடைய அறியாமை தனது பெண்ணின் வாழ்வை திசை மாற்றி விட்டதே என்பதே அவரிண் ஆற்றானமைக்கு காரணமாக இருந்தது. கடந்த ஐந்து வருடங்களாக கை கால்கள் செயலற்று படுத்த படுக்கையாக இருக்கும் ரகுபதிக்கு நடப்பதை தடுக்கும் ஆற்றல் இல்லை என்றாலும் நடந்து முடிந்த நிகழ்வுகள் கனவாக இருக்க கூடாதா என்ற நப்பாசை மனதில் தோன்றுவதை தவிர்க்க முடியவில்லை.


    அதற்குள் “அக்கா கார் வந்திடுச்சு” என்ற சத்தம் கேட்கவும்” “நான் போயிட்டு வரேன்பா” என்றபடி கண்களில் துளிர்த்த நீரை தந்தைக்கு தெரியாதபடி துடைத்து கொண்டு வேகமாக அங்கிருந்து வெளியேறினாள்.


    அவள் எந்த மனநிலையில் அறையில் இருந்து வருவாள் என்பதை அறிந்திருந்த அவளின் சித்தப்பா அவளருகில் சென்று “..கடவுள் எப்பவும் உனக்கு துணை இருப்பார். நீ சந்தோஷமா போயிட்டு வா” என அவளுக்கு ஆறுதல் சொன்னார்.


    அதற்குள் அங்கு வந்த சாத்விகா “அக்கா இது உன்னோட திறமைக்கான பரிசு.உனது உழைப்பு ,நேர்மை,அர்பணிப்பு என அனைத்திற்குமான பரிசு இது. இதை வாங்கிறதால உனக்கும் பெருமை ..இந்த ஊருக்கும் பெருமை. அதனால் நீ சந்தோஷமா போய் பரிசை வாங்கிட்டு வா.உனக்காக ஆரத்தி தட்டோட காத்திருக்கிறோம்” என உற்சாக படுத்த அங்கிருந்த அனைவரின் முகத்திலும் சந்தோசம் நிறைந்திருந்தது.


    ஆனால் அதற்கு உரியவளோ இவை அனைத்திற்கும் ஒரு கசந்த புன்னகையை பதிலாக தந்து கொண்டே முன்னே செல்ல


    அவளின் முகத்தை பார்த்ததும் “அக்கா என்னக்கா இப்படி இருக்க ....எவ்ளோ பெரிய விஷயம் உன் வாழ்க்கையில நடக்க போகுது. இது உன்னோட வெற்றிக்கா ...இதுக்குதான இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டோம். ஆனா உன் முகத்தில எந்த ரியாக்ஷனும் இல்லை ..போக்கா” என சாத்விகா சலித்து கொள்ளவும்


    “அப்படி எல்லாம் ஏதும் இல்லை சாத்வி ...நான் சந்தோஷமா தான் இருக்கேன்” என அவள் சொல்லி கொண்டு இருக்கும்போதே


    “சகானா நேரமாகிடுச்சு கிளம்பலாமா....இன்னும் என்ன பண்றிங்க .....டிக்கெட் எல்லாம் மறக்காம எடுத்துகிட்டிங்களா” என கேட்டுகொண்டே வந்தான் சர்வேஸ் என்கிற சர்வேஸ்வரன். சகானாவின் சகலமும் இவன்தான். பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு உதவிக்காக உள்ளே வந்தவன் இன்று சகலமும் அவனாகி போனான்.


    “ஆஹா வந்திட்டாண்டா டைம்பீஸ் .....கடிகாரம் கூட பேட்டரி தீர்ந்தா நின்றும் ..ஆனா இவன் இருக்கானே சொன்ன நேரத்துக்கு சரியா வந்து நிப்பான் ....இவனோட கடமை உணர்ச்சிக்கு ஒரு அளவே இல்லம போச்சு” என மனதில் அவனை திட்டி கொண்டே ஹிஹி வாங்க வாங்க ச்சே சர்வேஸ் “ என வேண்டுமென்றே அவன் பெயரை அழுத்தி சொல்லி அவனை வரவேற்றாள் சாத்விகா.



    அவனை பார்த்ததும் மனதில் உள்ள நினைவுகள் எல்லாம் மறைந்து போக "இதோ கிளம்பிட்டேன் சர்வேஷ். வண்டி வந்திடுச்சா...அம்மா எல்லாம் ரெடியா ...டைம் ஆகிடுச்சு...நான் போகும்போது சாப்பிட்டுகிறேன் ” என்றபடி தனது கைபையை எடுத்து கொண்டு வாசலுக்கு விரைந்தாள் சகானா.


    குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவரும் கூடி நின்று அவளை சந்தோஷமாக வழி அனுப்ப ஒரு கண்ணில் பெருமிதமும் மறுகண்ணில் வேதனையுமாக பார்த்து கொண்டு நின்று இருந்தார் சகுந்தாலா ... பின்னே இருக்காதா இந்த ஆண்டு திருப்பூர் நகரத்தின் சிறந்த நிறுவனமாக அவர்களது சகாரா வாகன சர்வீஸ் ஸ்டேஷன் தேர்வு ஆகி அதற்கான சிறந்த தொழில் முனைவோர்க்கான விருது அவளுக்கு கிடைத்துள்ளது . அந்த விழாவிற்கு தான் இப்போது சகானா செல்கிறாள்.


    அழுதிடும் குழந்தைக்கு தாலாட்டாய்

    அலைமோதும்உள்ளத்தை தழுவி

    செல்லும் தென்றலாய் ,

    சோகத்தையும் சுகமாய் தந்திடும்

    இனிய ராகமல்லவா சகானா !

    சுகமும் இதமும் ராகத்திற்கு

    மட்டும் தானா ?

    அந்த பெயரை கொண்டிருக்கும்

    மங்கைக்கும் இருக்குமோ ?


    அறிந்து கொள்ள உங்களை போல் நானும் காத்திருக்கிறேன்


    சரம் நீளும்..... [​IMG]
     
  9. lashmiravi

    lashmiravi Active Member

    Joined:
    Aug 16, 2014
    Messages:
    189
    Likes Received:
    247
    Trophy Points:
    43
    Gender:
    Female
    ஹாய் ப்ரிண்ட்ஸ் [​IMG]

    அனைவர்க்கும் இனிய காலை வணக்கம்[​IMG]

    சாதிமல்லி பூச்சரமே இரண்டாம்( 2) அத்தியாயம் இதோ ...

    [​IMG]




    அத்தியாயம் 2

    மறுவார்த்தை பேசாதே
    மடிமீது நீ தூங்கு
    இமை போல நான் காக்க
    கனவாய் நீ மாறிடு
    மயில் தோகைபோலே விரல்கள்
    உன்னை வருடும்
    மனம் படாமல் உரையாடல் நிகழும்….

    என தாமரையின் பாடல் வரிகள் அந்த அறையை நிறைத்து கொண்டிருக்க வரிகளின் மென்மையும் அந்த இசையின் இனிமையும் அவனின் மனதிற்கு இதமாக இருக்க புலன்கள் விழித்திருக்க ,விழிகள் மூடி அதில் லயித்திருந்தான் அவன்.

    அப்போது அறையின் அழைப்பு மணி விடாமல் ஒலிக்கவும்
    அவனோ அதனை கண்டுகொள்ளாமல் பாடலில் மூழ்கி இருந்தான்.

    அதற்குள் தொடர்ந்து இரண்டு மூன்று முறை அழைப்பு வரவும் பாடலை நிறுத்தி விட்டு அறைகதவை திறந்தான்.

    எதிரில் யாரும் இல்லாமல் போக சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவன் பின்னர் “ஹே குட்டி பிசாசு நீ தான கதவை தட்டின ..வெளியே வா” என குரல் கொடுக்க

    “ஹிஹி கண்டுபிடிச்சுட்டிங்களா” என வழிந்தபடி முன் வந்து நின்றாள் வாகிணி. அவன் முகத்தை பார்த்ததும் “சாரி இந்த நேரத்தில உங்களை தொந்தரவு பண்ண கூடாதுன்னு தெரியும்...ஆனா ஒரு அவசர உதவி வேணும் ... அதான் இங்கே வந்துட்டேன்” என்றாள்.


    “பச் என்ன வேணும் சொல்லு” முகத்தை சுளித்தபடி என அவன் கேட்ட தொனியே அவன் மனநிலையை உணர்த்த
    உடனே “இல்லை மாமா அது வந்து ...வந்து” என அவள் இழுக்கவும்

    உடனே “சரி இன்னும் அரைமணி நேரத்தில நான் உன் அறைக்கு வரேன்.....இப்போ கிளம்பு” என சொல்லிவிட்டு அவள் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் அறைகதவை மூடிவிட்டு உள்ளே சென்று விட்டான்.
    இது அவள் எதிர்பார்த்த ஒன்றுதான் என்றாலும் அந்த நொடியில் தோன்றிய ஏமாற்றத்தில் அவள் முகம் வாடி போனது.


    இது அவனுக்கான நேரம்.... இந்த அறையில் இருக்கும்போது அவனை யாரும் தொந்தரவு பண்ண கூடாது. அந்த நேரத்தில் யார் வந்தாலும் அவனது பதில் இப்படிதான் இருக்கும். வாகிணி என்பதால் பதில் பேசினான். மற்றவர்கள் என்றால் அவனது பார்வையிலே பஸ்பமாகி இருப்பார்கள்.


    “அப்போது இங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்க வாகிணி .... கீழே உங்க அப்பா உன்னை தேடிகிட்டு இருக்கார்” என்றபடி வந்தார் கீதா அவளின் தாய் .


    “இல்லம்மா சாண்டி மாமா கிட்ட சொல்லி அப்பாகிட்ட பேசலாம்னு” என அவள் முடிக்கும் முன்னே


    “ஏண்டி உங்க அப்பாவ பத்தி உனக்கு தெரியாதா...அவர் முடிவு எடுத்தா எடுத்தது தான் .யார் சொன்னாலும் கேட்கமாட்டார்...நீ போய் படிக்கிற வேலைய பாரு” என சொல்லிவிட்டு சென்றார்.


    சொன்னபடி அரைமணி நேரம் கழித்து வாகிணி அறையில் இருந்தான் சாண்டி என்று அழைக்கபடும் சாண்டில்யன்.

    “சொல்லு வாகி என்ன ஹெல்ப் வேணும் உனக்கு .... என்ன வம்ப இழுத்திட்டு வந்திருக்க ....... காலேஜ்ல ஏதாவது பிரச்சனையா இல்லை செமஸ்டர் மார்க் வந்திடுச்சா ....எத்தனை அரியர்ஸ்...எதிலயாவது சைன் பண்ணனுமா” என வரிசையாக கேட்க


    “ ச்சே சே என்ன மாமா இப்படி என்னை அசிங்க படுத்திட்டிங்க என முகத்தை சுளித்தவள் இந்த மாதிரி சில்லி மேட்டர்க்கு எல்லாம் உங்ககிட்ட வருவேனா.....அதெல்லாம் காலேஜ் வாசல்ல முடிச்சுடுவேன். அரியர்ஸ் எல்லாம் நமக்கான ஆர்னமென்ட்ஸ் மாம்ஸ்...... அது இருந்தா தான் கெத்து” என பெருமையாக இல்லாத கலரை தூக்கி விட்டபடி சொன்னவள் “இது வேற “ என்றவள் .


    “அது வந்து மாமா என்னோட ப்ராஜெக்ட் விஷியமா பெங்களூர்ல இருக்க ஒரு கம்பெனிக்கு ஒன் வீக் தங்கி வேலை பார்க்கணும். அப்பா சொன்னா ஒத்துக்க மாட்டேன்கிறார். நம்ம ஊர்ல இருக்கிற கம்பெனி பாருன்னு சொல்றார். நீங்க தான் சொல்லி பெர்மிசன் வாங்கி தரணும்...நாளைக்கு தான் கடைசி நாள்.... என் ப்ரிண்ட்ஸ் எல்லாரும் போறாங்க”என்றாள்.



    இவனை நம்பி பிரயோஜனம் இல்லை என முடிவு செய்தவள் மெதுவாக “இல்லப்பா அது வந்து ஊருக்கு போறத பத்தி” என அவள் திக்கி திணற

    “அதான் என் முடிவை நான் சொல்லிட்டேன்ல” என்றவர் பின்னர் திரும்பி “நீயே சொல்லு சாண்டி இவளை நம்பி அவ்ளோ தூரம் எப்படி அனுப்பறது ...இங்க இருக்கும்போதே தினமும் ஒரு பஞ்சயாத்து வருது...ஒருவாரம் அங்க அனுப்புனோம் அப்புறம் கலவரம் தான் நடக்கும். “ என அவர் சொல்ல

    “ம்ம் எனக்கும் கொஞ்சம் அந்த பயம் இருக்கு மாமா ” என அவள் முகத்தை பார்த்தபடி அவன் சொல்ல

    “அதான் சொல்றேன் ...இவளை தனியா எல்லாம் அனுப்ப முடியாது....எதா இருந்தாலும் இங்கே பார்க்கட்டும் ... நம்ம ரங்கராஜன் கம்பெனிக்கு வேணா போகட்டும். நான் அங்க பேசிடறேன்” என்றார்.

    “அட ஆமா மாமா அது பெரிய கம்பெனி ஆச்சே!!” என அவன் சொல்லி முடிக்கும் முன்

    உடனே அவள் “மாமாஆஆஆஆ!!!!! என பற்கலின் நடுவே வார்த்தைகளை கடித்து துப்ப

    “இல்லம்மா அப்பா சொல்றதும் சரிதான...அவர் உன் நல்லதுக்குதான் சொல்வார்” என்றவனின் கண்கள் அவளை பார்த்து கேலியாக சிரிக்க முகத்தை சாதரனமாக வைத்து கொண்டு சொன்னான்.

    அவனையே முறைத்து பார்த்தவளின் கண்களில் கண்ணீர் துளி முட்டி கொண்டு நிற்க

    சிறிது நேரம் அவளையே பார்த்து கொண்டு இருந்தவன் பின்னர்

    “நீங்க சொல்றது எல்லாம் சரிதான் மாமா .....ஆனா அவரோடது ஸ்டீல் கம்பெனி...நம்ம வாகி பண்றது டெக்ஸ்டைல்ஸ் சம்பந்தமான ப்ராஜெக்ட் .....அதனால் இங்க ஒத்துவராது ...... அவ பெங்கலூர் போகட்டும் மத்ததெல்லாம் நான் பார்த்துகிறேன்...அங்க நம்ம வீடு ஒன்னு இருக்கு ...இங்க இருந்து வேலைக்கு ஒரு ஆளு, நம்ம காரும் அனுப்பிடலாம். எங்க போனாலும் நம்ம கார்லே போகட்டும் ... அவளுடையா பாதுகாப்புக்கு நான் பொறுப்பு....நீங்க கவலை படாதீங்க” என பேசி அவரை சமாதிக்க வைத்தவன்” என்ன வாகி இப்போ சந்தோசம் தானே” என்றபடி அவளை பார்க்க

    அவனை எரித்துவிடும் பார்வை பார்த்து கொண்டிருந்தாள் அவள்.

    அதற்குள் இவர்களை பற்றிய ஒரு அறிமுகம்.
    .
    SK மோட்டர்ஸ் தமிழகத்தின் அனைத்து மாவட்டங்களிலும் கிளைகள் உள்ள கார் விற்பனை நிலையம். அதன் உரிமையாளர் சதாசிவம் .அவரின் துணைவி கௌரி..குடும்ப தலைவி இவர்களின் ஒரே வாரிசு சாண்டி என்ற சாண்டில்யன். நீண்ட கால தவத்தில் வரமாய் கிடைத்தவன்....பள்ளி படிப்பை இந்தியாவில் முடித்து கல்லூரி படிப்பை வெளிநாட்டில் படித்து கொண்டு இருந்தான். எதிர்பாராத நிகழ்வில் அவனின் தந்தை இறந்துவிட அவர்களது குடும்பம் தடுமாறி போனது.

    உறவும் நட்பும் பொய்த்து போய்விட அந்த நேரத்தில் கௌரிக்கு துணை நின்றது அவரின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரர் மாசிலாமணி. அவரின் மனைவி கீதா .அவர்களின் ஒரே வாரிசு தான் இந்த ஸ்ரீ வாகிணி என்ற வாகி. சாண்டி படிப்பை முடித்து வந்த பிறகு தொழிலில் அவனும் பங்கேற்க SK மோட்டார்சின் கிளைகள் இன்னும் விரிவானது.

    இதைத்தவிர் சர்வீஸ் ஸ்டேஷன், கார் உதிரிபாகங்கள் விற்பனை நிலையம் என மோட்டார் சம்பந்தப்பட்ட அனைத்திலும் SK மோட்டார்ஸ் தான் முதலிடம்.

    சாண்டியின் தந்தை இறந்த நேரத்தில் தமக்கைக்கு உதவியாக மாசிலாமணி குடும்பம் வந்த போது பெண்குழந்தை இல்லாத கௌரிக்கு வாகிணியின் சுட்டி தனம் பிடித்து போக அவர்களை தன்னுடனே வைத்து கொண்டார் . அப்போது சாண்டியும் வெளிநாட்டில் இருக்க அவரது வலியை போக்கும் மருந்தாகி போனாள் அவள்.

    அவன் இந்தியா திரும்பியதும் தந்தை தொழிலான கார் டீலர் நிறுவனத்தின் பொறுப்பு தன்னிடம் வைத்து கொண்டு , சர்வீஸ் ஸ்டேஷன் அவனது மாமவின் பொறுப்பிலும், உத்ரிபாகங்கள் விற்பனை அவனது நண்பன் சுதர்சன் பொறுப்பிலும் இருந்தது.


    உணவு வேலை முடிந்த பின் தனது அன்னையின் அறைக்கு சென்றவன் அங்கு மேசையில் இரவு உணவு அப்படியே இருக்க நன்றாக உறங்கி கொண்டிருந்தார் கௌரி. அவரின் அருகில் சென்றவன் தாய்மை பெருகும் அந்த முகத்தின் நெற்றியில் இருந்த சுருக்கத்தை மெதுவாக தடவி கொடுத்தவன் அதற்கான காரணம் என்ன என்பது அவனும் அறிந்தவனாதலால் ஒரு பெருமூச்சு விட்டபடி அவர் அறையில் இருந்து வெளியேறினான்.


    அவன் அறைக்குள் நுழைந்ததும் அடுத்த நொடி அவன் அறையில் இருந்தாள் வாகிணி.

    “மாமா உங்ககிட்ட நான் என்ன சொன்னேன் .அப்பாகிட்ட பெர்மிசன் தான் வாங்கி தர சொன்னேன்...கார் வீடு எல்லாம் நான் கேட்டனா ... நான் என்ன சின்ன குழந்தையா ....என்னோட ப்ரிண்ட்ஸ் எல்லாம் ரொம்ப சிம்பிள் ...நானும் அப்படிதான் இருக்கணும் ....அதனால எனக்கு இதெல்லாம் வேண்டாம்” என்றாள்.


    அவனோ அவள் முகத்தை நேருக்கு நேர் பார்த்தபடி “ஏன் வேண்டாம் வாகிணி...நீ ப்ராஜெக்ட் தான பண்ண போற.... இல்லை வேற.....” என அவன் அழுத்தி கேட்கவும்


    அவனின் பார்வையில் தலை குனிந்தவள் “அது வந்து ப்ராஜெக்ட் மூணு நாள் தான் ...அப்புறம் நான்கு நாள் நாங்க ப்ரிண்ட்ஸ் எல்லாம் சேர்ந்து கூர்க் , மைசூர் எல்லாம் பைக்குள சுற்றி பார்க்கலாம்னு இருந்தோம்” என அவள் உண்மையை சொல்லவும்


    “ம்ம் அதுக்காக தான் இந்த ஏற்பாடு....நீ இந்த வீட்டு பொண்ணு..... இந்த வீட்டுக்குனு சில கௌரவம் இருக்கு....அதில உனக்கும் பங்கு இருக்கு .....அதை புரிஞ்சு நடந்துக்கோ.....நீ எங்க வேணாலும் போலாம்...ஆனா என்னோட கண்பார்வையில தான் இருக்கணும்” என சொல்லும்போது அவன் குரலில் இருந்த அந்த உரிமையில் அவளால் பதில் சொல்ல முடியாமல் நிற்க

    அதன் பின் “சரி நீ கிளம்பு எனக்கு தூக்கம் வருது” என்றவன் தனது படுக்கையில் விழ வாகிணியோ அமைதியாக வெளியே வந்தாள்.

    தேடல் என்பது ஒரு சுகமான

    சுமை அல்லவா !

    மனதின் ஆசைகள் எல்லாம்

    மௌனம் என்ற மனக்கதவு

    கொண்டு தாழிட்டு அதன்

    நுழைவாயிலை எதிர்முனையில்

    தேடிகொண்டிருகிறான். !


    சரம் நீளும்....[​IMG][​IMG]
     
  10. lashmiravi

    lashmiravi Active Member

    Joined:
    Aug 16, 2014
    Messages:
    189
    Likes Received:
    247
    Trophy Points:
    43
    Gender:
    Female
    ஹாய் ப்ரிண்ட்ஸ் [​IMG]


    அனைவர்க்கும் இனிய நண்பகல் வணக்கம் [​IMG]


    சாதிமல்லி பூச்சரமே அத்தியாயம் மூன்று (3) இதோ

    [​IMG]

    அத்தியாயம் 3



    தடக் தடக் தடக் என்ற நகரும் ரயிலின் ஓசை அவளின் இதயத்துடிப்பை சற்று கூட்ட மெல்ல நகர்ந்த வண்டி பின்னர் வேகமெடுக்க சகானாவின் கை விரல்கள் சற்று நடுங்க கைகளை இறுக்க மூடியபடி அந்த ஜன்னலின் வெளியே அவள் பார்வை நிலைத்திருந்தது.


    அப்போது அவள் கைகளை மற்றொரு கை இறுக்க பிடிக்க வேகமாக நிமிர்ந்து பார்த்தவள் எதிரில் நிற்பவனை கண்டதும் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள்.


    “சாரி சகானா ....கடைக்காரன் இந்த தண்ணீர் பாட்டில் எடுத்து கொடுக்க லேட் பண்ணிட்டான்” என்றவன் அவளிடம் பாட்டிலை கொடுத்து விட்டு அவள் எதிரில் அமர்ந்தான் சபரீஷ்.


    அவளோ சிறிய புன்னகையுடன் பரவாயில்லை என்பது போல் இமைகளை மூடி திறந்தவள் அப்போது தான் தன் கைகளை இன்னும் விடாமல் பற்றி இருக்கும் அவனது செயலில் கண்ணீர் துளிர்த்தது. இந்த பற்றுதல் இப்போது ஆரம்பித்தது அல்லவே ..... ஐந்து வருடத்திற்கு முன்பு உற்றாரும் சுற்றாரும் ஓரமாக நின்று வேடிக்கை பார்க்க, புதிதாய் சேர்ந்திருந்த உறவோ தெரியாதவர்கள் போல் விலகி போக, திக்கு தெரியாமல் தெருவில் நின்றிருந்த நேரத்தில் பாஞ்சாலிக்கு கண்ணனாய் சகானாவின் குடும்பத்திற்கு ஆதரவாய் நின்ற ஒரே ஜீவன் இவன் தானே. இப்போது வரை அது தொடர்கிறது.



    நினைவுகள் எங்கோ செல்ல அவன் முகத்தை பார்த்தபடியே அவள் அமர்ந்திருந்தாள்.


    “என்ன சகானா மறுபடியும் பழைய நினைவுகளா என்றவன் நானும் உன்கிட்ட பலமுறை சொல்லிட்டேன். அதை ஒரு கெட்ட கனவா நினைச்சு மறந்திடு”.... என சற்று சிடுசிடுக்க


    உடனே “இல்லை சபரீஷ் ...நான் அதை எல்லாம் நினைக்கலை” என அவள் சொல்லும்போதே அவள் வார்த்தை உள்ளே செல்ல


    “இங்க பாரு சகானா இப்போ நீ சாதாரண பொண்ணு இல்லை.. ஆண்கள் மட்டுமே இருக்கிற ஒரு தொழில்ல ஒரு பொண்ணு நுழைஞ்சு அதிலும் இந்த குறுகிய வருஷத்தில் நல்ல நிலைமைக்கு வந்து அதும் தமிழ்நாட்டின் சிறந்த பெண் தொழில் முனைவோராக தேர்ந்தெடுக்க பட்டிருக்க ....சகானா சர்வீஸ் ஸ்டேஷன் திருப்பூர் நகரத்தோட சிறந்த நிறுவனமா தேர்ந்தெடுக்க பட்டிருக்கு. இதெல்லாம் உன்னோட திறமைக்கும் உழைப்புக்கும் கிடைச்ச பரிசு... அதை சந்தோஷமா அனுபவிக்கிறத விட்டுட்டு இப்படி எதையோ பறிகொடுத்த மாதிரி இருந்தா என்ன அர்த்தம் “ என அவன் கோபமாக சொல்ல முயன்று இறுதியில் வருத்தத்துடன் முடித்தான்.


    அவன் பேசும்வரை அவன் முகத்தையே பார்த்து கொண்டிருந்தவள் அவன் முடித்ததும் மெதுவாக அவன் கைகளில் இருந்து தனது விரல்களை உருவி கொண்டவள் நிமிர்ந்து அமர்ந்து “நாளைக்கு எத்தனை மணிக்கு பங்க்ஷன்” என்றாள்.

    அவளது செய்கையில் சிரிப்பு வர “மாலை ஆறு மணிக்கு ஆரம்பிக்கிறாங்க .எப்போ முடியும்னு தெரியலை...விழா முடிந்ததும் பரிசு வாங்கினவங்க எல்லார்க்கும் ஒரு பார்ட்டி இருக்கு. அதில நம்ம கலந்துக்கனும்.... அதனால் ரிட்டன் டிக்கெட் அடுத்த நாள் இரவு தான் போட்டு இருக்கேன்” என விபரம் சொன்னான்.

    “என்னது பார்ட்டியா!!!!” என அதிர்ந்தவள் “நான் அங்க எல்லாம் வரமாட்டேன்...நீ வேணா போ” என வேகமாக சொன்னாள்.


    “முட்டாள் தனமா பேசாத சகானா ....பரிசு உனக்கு தான் கொடுக்கிறாங்க.... நீ தான் அதில கலந்துக்கனும்... ரோஷமும் திறமையும் மட்டும் இருந்தா பத்தாது.... பிஸினஸ் உலகத்தில ஜெயிக்கணும்னா கொஞ்சம் புத்திசாலித்தனமும் இருக்கணும்....உன்னோட கனவு, லட்சியத்தை அடையறதுக்கு இது நல்ல வாய்ப்பு ...நீ பயன்படுத்திகோ....நம்ம தொழில் சம்பந்தமா நிறையா பேர் வருவாங்க...அவங்க அறிமுகம் எல்லாம் நமக்கு அவசியம் தேவை சகானா ...என்ன நான் சொல்லவறது உனக்கு புரியுதா?” என அவளது பேச்சில் எரிச்சல் வர சற்று கடுமையாக அவன் பேசவும்


    “ம்ம்ம....”. என தலையை மட்டும் ஆட்டியவள் வேகமாக கைப்பையில் இருந்த ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து பிரித்து படிக்க ஆரம்பித்து விட்டாள்.


    “ஒருத்தன் இவளோ பேசறேன்....பதில் சொல்றாளான்னு பாரு” என வாய்க்குள் முனக


    அவன் மனமோ அவளை பற்றி தெரிந்திருந்தும் நீயும் இப்படி பேசலாமா என அவனை சாடியது.


    அப்படியே இருக்கையில் சாய்ந்தவன் உண்மைதான்....அவள் வளர்ந்த விதம் என்ன? ...இப்போது அவள் வாழ்கிற வாழ்க்கை என்ன? என நினைக்கும்போதே மலைக்கும் மடுவுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் அல்லவா அது.


    தனது கிராமத்தில் பத்தாம் வகுப்பு முடித்து தொழிற்கல்வி படிப்பிற்காக சென்னை வந்தான் சபரீஷ். அப்போது அவன் உறவினர் ஒருவர் எனது நண்பர் சென்னையில் இருக்கிறார்.... நல்ல மனிதர் ....உங்களுக்கு தேவையான உதவிகளை செய்வார் என சகனாவின் தந்தை ரகுபதியின் முகவரி கொடுத்து இருந்தார். அப்படிதான் சகானா குடும்பத்தின் அறிமுகம் அவனுக்கு ஏற்பட்டது.


    கல்லூரியில் கார்டியனாக சகனாவின் அப்பா பெயர் இருந்ததால் அவன் வீட்டிற்கு செல்லும்போது எல்லாம் அவர் வந்து கையப்பமிடவேண்டும். அந்த நேரத்தில் அவனையும் தன் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்து சாப்பிட வைத்து தான் அனுப்புவர். மிகவும் எளிமையான அதே நேரத்தில் தனது கடமையில் இருந்து தவறாத மனிதர். அவர் நான்கு சக்கர வாகனங்களை பழுதுபார்க்கும் SS சர்வீஸ் ஸ்டேஷன் நடத்தி வந்தார். நகரத்தின் மைய பகுதியில் இருந்ததாலும், அவரது திறமை மற்றும் நேர்மையான வேலை காரணமாக அவருக்கு அதிக வாடிக்கையாளர்களும், நற்பெயரும் இருந்தது


    கூட்டு குடும்பமாக இருந்ததால் எல்லா பொறுப்புகளும் ரகுபதியிடம் இருந்தன. அவரது தம்பி ராஜேந்திரன் கொஞ்சம் சோம்பேறி...ஆனால் நல்ல மனிதர். வீடு , கடை இதை தவிர அவருக்கு வேறு எதுவும் தெரியாது.. வாடிகையாளர்களிடம் கூட அதிகம் பேச மாட்டார். அதனால் ரகுபதி தான் எல்லாவற்றையும் பார்த்து வந்தார். எப்போதும் எதிலும் கவனமாக இருக்கும் ரகுபதி எப்படி இந்த மாதிரி ஏமாந்தார் என்பது இப்போது வரை சபரீஷ்க்கு ஆச்சரியம் தான். யானைக்கும் அடிசறுக்கும் என்பது இது தானா...என அவன் மனதில் பல கேள்விகள் சுழன்று கொண்டிருந்தது.


    அப்போது “ஹே சபரீஷ் என்னை சொல்லிட்டு நீ தூங்கிட்டு இருக்க....ஸ்டேஷன் வந்திடுச்சு ...” என சகானா அவனை உலுக்கவும் நினைவுகளின் சுழலில் தன்னை மறந்து தூங்கியவன் திடுக்கிட்டு எழுந்தான்.


    “சாரி.....சாரி சகானா” என்றபடி வேகமாக எழுந்தவன் தனது பொருட்களை எடுத்து கொண்டு இருவரும் கீழே இறங்கினார். பின்னர் டாக்ஸி பிடித்து தங்கும் இடத்திற்கு சென்றனர். இருவருக்கும் தனி தனி அறை கொடுக்க பட்டிருந்தது. அறைக்குள் நுழைந்ததும் சுற்றும் முற்றும் பார்த்த சகானா மனதில் மெல்ல ஒரு பயம் சூழ அங்கிருந்த படுக்கையில் அமர்ந்தாள்..



    இது போன்ற தனிமை அவளுக்கு புதிது. இரண்டு அறைகள் என்றதும் சகானா முதலில் மறுக்க சபரீஷ் தான் அவளிடம் பேசி சம்மதிக்க வைத்தான். தொழில் எத்தனை போட்டிகள் வந்தாலும் சமாளித்து விடும் அவள் இது போன்ற வெளியிடங்களில் தன்னை சுருக்கி கொள்வாள்.அவளை சொல்லி தப்பில்லை.அவளின் வளர்ப்பு அப்படி..



    பூக்களை விட மென்மையாக தன் பெண்ணை வளர்த்து இருந்தார் ரகுபதி. அவள் கேட்டது எல்லாம் வீடு தேடி வரும்.ஒரு சிறு வேலை கூட அவளை செய்ய விடமாட்டார். ஒரு முறை அவள் வீட்டில் ஏதோ பொருளை எடுத்து துடைத்து கொண்டிருந்தவள் தூசி மூக்கில் ஏற அவள் தும்மிவிட அப்போது தான் வீட்டிற்குள் நுழைந்த ரகுபதி “சகானா ...உனக்கு தான் தூசி அலர்ஜினா நீ எதுக்கு இந்த வேலை எல்லாம் செய்யற” என்றவர் மனைவியை அழைத்து இனி அவள் இது போல் எந்த வேலையும் கொடுக்க கூடாது என திட்டிவிட்டு சென்றார்.



    ஒருமுறை சகுந்தாலா கூட தனது கணவரிடம் “சகானா இன்னொரு வீட்டிற்கு திருமணம் ஆகி செல்லும் பெண். எல்லா வேலைகளையும் கத்துக்கணும்.....இவ்ளோ செல்லம் கொடுக்காதீங்க...அப்புறம் அங்கு போய் ரொம்ப கஷ்டபடுவா” என சொல்லவும்



    என் மகள் எதற்கு வேலை செய்யணும்.....அவளுக்கு பத்து பேர் வேலை செய்யற மாதிரி வீட்டுக்கு தான் என் மகளை திருமணம் செய்து கொடுப்பேன் என்பார் அவர்.



    அவருக்கு தெரியுமா சிறு துரும்பை கூட அசைத்திடாத இதே சகானா இன்னும் சில வருடங்களில் கையில் ஸ்பேனரும் , எண்ணெய் பிசுக்கும், கிரீசும் நிறைந்த அதிக எடை கொண்ட கனரக வாகனத்தை பழுது பார்த்து சுத்தபடுத்தி தரும் தன்னுடைய தொழிலுக்கு வருவாள் என்றும் ...அதற்கு அவரே காரணமாக இருப்பார் என்று அவர் அறிந்திருக்க மாட்டார். அவரின் இந்த கண்மூடித்தனமான பாசம் தான் அவளின் இந்த நிலைக்கு காரணமோ என சில நேரங்களில் சகானா நினைப்பதுண்டு.



    அப்போது அலைபேசி ஒலிக்க எடுத்தவள் “நான் தான் சகானா...மாலை ஆறு மணிக்கு விழா ஆரம்பிக்கும் இடத்திற்கு போகணும்...கொஞ்சம் நேரம் தூங்கு ...பின்பு நாம் கிளம்ப சரியாக இருக்கும்” என்றான்.



    “ம்ம் சரி சபரீஷ்” என்றவள் அப்புறம்..... என இழுக்க



    “என்ன சொல்லு” என அவன் கேட்க



    “இல்ல நான் அந்த நைட் டின்னர்க்கு அவசியம் இருக்கனுமா?” என அவள் கெஞ்சுவது போல்கேட்கவும்



    எதிர்முனையில் இருந்து எந்த பதிலும் வராமல் போக அதில் இருந்தே அவன் மனநிலையை புரிந்து கொண்ட சகானா “சரி சரி நம்ம எல்லாம் முடிச்சுட்டு தான் கிளம்பறோம்” என வேகமாக சொல்லிவிட்டு அலைபேசியை அனைத்தாள். அதற்கு மேல் ஒரு நிமிடம் அவள் பேசி இருந்தாலும் பின்னர் சபரீஷ்டம் வாங்கும் திட்டில் அவள் காதில் ரத்தம் வந்து விடும் என்பதையும் அவள் அறிவாள்.



    மாலை தங்கை ஆசையாக கொடுத்த சுடிதாரை விழாவிற்கு போட எடுத்தவள் சிறிது யோசனைக்கு பின் அதை வைத்து விட்டு பல நாட்களாக மறந்திருந்த அம்மாவின் வற்புறுத்தலால் எடுத்து வந்த எளிமையான காட்டன் புடவையை கட்டிகொண்டாள். அதற்கு ஏற்றார் போல் அணிகலன்களை அணிந்தவள் கண்ணாடி முன் வந்து நிற்க அதில் தெரிந்த அவளின் உருவம் அப்போது மனதிற்குள் தோன்றிய அந்த உணர்வு அதை அவள் உணர அதில் சற்று திகைத்தும் போனாள்.


    ஐந்து வருடங்களில் மறைந்து போய்விட்டது இல்லை மரத்து போய்விட்டது என நினைத்த அந்த உணர்வுகள் மனதில் மெல்ல எட்டி பார்ப்பது போல தோன்ற அதை மனம் உணர்ந்த அந்த நொடி விகிர்த்து நின்றாள்.


    இது போன்று எத்தனை புடவைகளை கண்ணாடி முன் கட்டி அழகு பார்த்திருப்பாள். ரகம் வாரியாக புடவைகளை கொண்டு வந்து குவித்திருந்தார் அவளின் தந்தை. கண்களில் கனவு மின்ன, முகத்தில் திருமணகளை நிறைந்திருக்க, வெட்கத்தோடும்,ஆசையோடும் தங்கள் மகள் புடவை ,நகைகள் என அணிந்து பார்த்து தேர்ந்தெடுப்பதை பெற்றவர்கள் பெருமிதத்தோடு அல்லவா பார்த்து கொண்டு இருந்தனர். பழைய நினைவுகள் பொங்கி எழ அதன் அழுத்தம் தாங்க முடியாமல் அவள் வேகமாக தனது உடையை மாற்ற முயலும்போது “சகானா உள்ள வரலாமா” என்ற சபரீஷ் வார்த்தையில் சற்று நிதானமானாள்.
     

Share This Page