சந்தியாராகம் தொடர்கதை - Sandhiyaaragam Romantic Love Story

Discussion in 'Ramesh Bharathi Novels' started by webadmin, Dec 16, 2014.

  1. webadmin

    webadmin Administrator Staff Member

    Joined:
    Jan 1, 1970
    Messages:
    2,567
    Likes Received:
    1,103
    Trophy Points:
    113
    இசை 3
    எத்தனையோ பெண்களை கடந்திருக்கும்
    இந்தப் பார்வை ,
    இவளைப் பார்க்க மட்டும்
    வித்தியாசமான குழப்பங்களை
    உள்ளே கிளறி விடும் காரணம் !!
    நாளை இவளை
    மறந்து விடுவேன் என்ற பயத்திலா
    இல்லை இதுதான் காதலுக்கான விதையா ?


    வெளியே ஆள் அரவம் இல்லாமல் காணப்பட்டாலும் இன்டர்வியூ நடந்து கொண்டிருக்கும் அந்த கம்பெனியின் வரவேற்பு பகுதியும், அதை ஒட்டிய ஒரு சின்ன அறையும் இளைஞர்கள் கூட்டத்தால் நிரம்பி இருந்தது. ஒவ்வொருவர் முகத்திலும் எதிர்பார்ப்பும் பதட்டமும் அதிகமாக கலந்த குழப்ப ரேகைகள் ..

    இருந்தாலும் தன் முகம் எதையும் வெளியே காட்டிக் கொடுத்துவிடக் கூடாது என தெளிவாகத் தெரிய முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தனர்.அதில் அர்ஜுனும் ஒருவன் . ஆனால் சந்தியா மிகத் தெளிவாக காணப்பட்டாள். வீட்டின் சூழ்நிலையோ , அவளை நம்பியே காத்திருக்கும் எதிர்பார்ப்புகளோ இப்போதைக்கு அவள் மனதில் எட்டிப் பார்க்கவில்லை.கொண்டு வந்திருந்த ரெசியூமை அங்கு சமர்ப்பித்து விட்டு , கடைசி வரிசையிலே பவ்யமாக அமர்ந்திருந்தாள்.

    இதுதான் சந்தியா. சற்றே வித்தியாசமானவள் என்ற அடைமொழிக்கு பொருத்தமானவளும் கூட. பிரச்சனை எனும் பூதம் உண்மையில் நம் மனதின் உள்ளே இருந்து கிளம்புவது மட்டுமே. வாழ்கையின் ஓட்டத்தில் சரியாய் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் எல்லாவற்றையும் அனுபவித்தாக வேண்டும் என்பதே அவள் மனப்போக்கு. சுட்டித்தனமாக வீட்டில் தெரிந்தாலும் , அவளுக்குள் இருக்கும் நிதானம் மற்றும் நேர்த்தியான இந்த மனப்பாங்கு, முதலில் பார்க்கும் யாருக்கும் தெரிய வாய்ப்பில்லை. ஆனாலும் அவளுக்கும் எதிர்பார்ப்புகள் உண்டு , கனவுகள் உண்டு. ஏதேனும் ஒரு மாற்றத்திற்காக அவளும் காத்திருக்கிறாள் .
    சந்தியாவின் பார்வை அந்த அறை முழுவதும் பரவிக் கொண்டே இருந்தது. அப்போது ஒரு முகம் மட்டும் , ஏற்கனவே கொஞ்சம் அறிமுகமானதாய் தெரிய,
    அவனிடத்தில் மட்டும் சற்றே சில நிமிடங்கள் நின்று பின் வேறு பக்கமாய் திரும்பியது.
    சந்தேகம் இல்லை , அது அர்ஜுன் தான் .

    காலை முதல் அங்கு வந்து சேர்ந்தது வரையில் நடந்த சம்பவங்கள் வித்தியாசமான , எல்லாம் கலந்த ஒரு மன நிலையைக் கொடுத்து இருந்தன, சாதாரணமாக எந்த ஒரு இன்டர்வியூவையும் பொழுது போக்காய் நினைத்துக் கொண்டேதான் கலந்து கொள்வான். அப்போதுதான் பதட்டம் இல்லாமல் பதில் சொல்ல முடியும் என்பது அவன் பழக்கம் , அதற்கு மேல்
    “அவனுக்கு ஏன் பயந்து நடுங்கி பதில் சொல்லனும், இது இல்லைன்னா , நெக்ஸ்ட் இண்டர்வ்யூ , இதுக்கு போய் நகத்தக் கடிச்சுக்கிட்டா உக்காந்து இருக்க முடியும் “


    ஆங்கிலம் அவனது பேச்சில் தரிகிடத்தோம் போடும் என்பது வேறு விஷயம் , இதற்கு முந்தைய இன்டர்வியூக்களில் அவனது ஆங்கில அறிவு பற்றிதான் ,
    எல்லோரும் பேசி இவனை எரிச்சல் ஆக்கி இருந்தார்கள். எனவே தான் இன்டர்வியூ எனும் போது சற்றே கோபத்துடனும் , திமிராகவும் காணப்படுவான் ஆனால் இன்றைய கதை வேறு, அவனது இப்போதைய மனக் குழப்பத்திற்கு காரணம் , காலையில் அவன் காப்பாற்றிய அந்த இளம் வயது பெண் , உயிர் பிழைத்து இருப்பாளோ, அவள் யாராக இருக்கும், பெற்றோர்களுக்கு தகவல் போயிருக்குமோ என்னமோ , இந்த மாதிரி பல கேள்விகள் அவனுக்குள்ளே குட்டிக்கரணம் போட்டுக்கொண்டு இருந்தன.இந்த குழப்பங்களில் அவன் சந்தியாவை தற்காலிகமாக மறந்து போயிருந்தான்.

    வழக்கமான இண்டர்வியூக்களில் பெரிய தலைவலியை தரும் , ஆப்டிடுயூடு எனும் மூளையை குடைந்து பதில் சொல்ல வைக்கும் கணக்கு சம்பந்தப்பட்ட எழுத்துத் தேர்வு இல்லை, அதற்கு பதிலாக தொழில்நுட்ப தேர்வு மட்டும் நடந்தது, அது இவனுக்கு பிரச்சனையாய் தெரியவில்லை, எனவே அடுத்த ரௌண்டிற்கு , தேர்வாகி இருந்தான்.


    வெகு நேரங்கள் அங்கு நடக்கும் எதையும் கவனிக்காமல் இருந்தவன் , சட்டென்று விழித்துப் பார்க்கிறான், காரணம்,

    “சந்தியா !!! “ எனக் கொஞ்சம் சத்தமாய் அழைக்கப்பட்ட குரலால் , அந்த பெயரால் ...
    இருக்கையின் ஓரத்தில் உட்காந்திருந்த அவன், சற்றே வெளியே சாய்ந்து இருந்ததால், பின்னாடி இருந்து வரும் யாரும் இவனைத் தாண்டி எளிதில் முன் செல்ல முடியாது,
    “எக்ஸ்க்யூஸ் மீ “ என்ற இனிப்பான குரல் காதில் விழ ஏதோ அவசரமாய் இந்த உலகத்திற்கு வந்தவனாய் , தடுமாறி
    “எஸ் , சாரி , யூ கேன் கோ “
    என்று சொல்லி விட்டு விலகி உட்கார்ந்தான்.

    அவள் கடந்து போனாள்,

    அப்போது ஏனோ வித்தியாசமாய், “அவள் சற்றே வேகமாய் கடந்ததால், அவன் பக்கம் அடித்த மெல்லிசான காற்றில் நிரம்பி இருந்தது வெறும் ஆக்சிஜன் போல் தெரியவில்லை அவள் சுவாசமும் தானோ,” என உள்ளுக்குள் உளற ஆரம்பித்தான் ....

    அப்போதுதான் தன் மீதே ஒரு கோபம், இவ்வளவு நேரம் , இவளை மறந்தே விட்டோமே,
    இரண்டு விதமாய் மறுபடியும் கேள்வி பதில்கள்,
    எதற்கு நினைக்க வேண்டும், எதற்குக் கவனிக்க வேண்டும் இவளை...
    “காரணம்லாம் உனக்குத் தேவையில்ல, அவளைப் பார்க்க எனக்கு பிடிச்சுருக்கு, எங்கயோ எதோ சொல்லத் தெரியாத வசீகரம்,...”
    “ஹஹா , ரெம்பத்தான் , எல்லோரப் போல அவளும் ஒரு பொண்ணு , கொஞ்சம் அழகா இருக்குறா , ரெம்ப அழகுன்னு கூட சொல்ல முடியாது, சும்மா சைட் அடிக்குற உனக்கு எதுக்கு இந்த மாதிரி பீலிங் ஓவர் ஃப்ளோ ஆகுது”
    “சொல்றது சரிதான் ஆனா , சைட் அடிக்குறதுக்கும் இதுக்கும் எதோ ஒரு வித்தியாசம் இருக்கு, கொஞ்சம் பக்கத்துல இவ கிராஸ் பண்ணுன அப்போ எதுக்கு , ஹார்ட்பீட் கொஞ்சம் வேகமா அடிக்கணும்...அப்புறம் ....”

    நிப்பாட்டு நிப்பாட்டு ..போதும் . வந்தோமா ..இண்டர்வியூ அட்டன்ட் பண்ணிட்டு போனோமானு இரு ராஜா , அதான் உனக்கு நல்லது, உங்க மனசுகளுக்கும் நல்லது “
    அவன் மனதிற்குள்ளே இன்றுமுதல் ஆரம்பித்து இருந்த இந்த மாதிரியான குழப்பமான , கலந்துரையாடல் .. அவனுக்கு புதிதாய் தெரிந்ததது.
    இன்னொரு பக்கம் இவனது பெயர் அழைக்கப்பட,
    மொத்தமாய் அவன் உள்ளே நடந்து கொண்டிருந்த கேள்வி – பதில் சிந்தனை முடிவுக்கு வந்து , இன்டர்வியூவர் ரூமிற்கு நடக்க ஆரம்பித்தான்.

    ************************************************************************

    முத்தமிழ் மருத்துவமனை .
    ஐசியூ பிரிவில் ஒருவர் தன் கைகளை பிசைந்து கொண்டும் , முகம் முழுக்க கவலையுடனும் உட்கார்ந்து இருந்தார்.
    வயது ஐம்பதைத் தொட்டிருக்கும்.
    ஒரு டாக்டர் , உள்ளே இருந்து , முகத்தில் இருந்த மாஸ்கைக் கழட்டிய படி வெளியே வர ,
    “டாக்டர் !!, என்னாச்சு , எம்பொண்ணு எப்பிடி இருக்குறா , உயிருக்கு ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லையே , இன்னும் வலில துடிச்சுட்டுத் தான் இருக்காளா ?

    ஆப்பரேசன் என்னாச்சு , நல்ல படியா முடிஞ்சதா , எப்போ கண்ணத் தெறப்பா, நான் எப்போ போய் பாக்கலாம்,”
    என அடுக்கடுக்காய் தழு தழுத்த குரலில் கேள்விகளைக் கேட்டுக் கொண்டே போனார்.
    “இல்லீங்க , மிஸ்டர் , சுகுமாரன் . ஆபரேஷன் சக்சஸ் தான் , ஆனால் பொண்ணோட ஸ்டொமக்ல கத்தி ஆழமா பதிஞ்சு இரத்தம் ரெம்ப வெளியேறிருக்கு, ஆல்சோ அவங்களுக்கு ஏற்கனவே , அயன் டெஃபிசியன்சி பிரச்சனை இருக்குது போல , ஆசிட் வேற பட்டதனால உங்க பொண்ணு உடம்பும் மூளையும், அதிர்ச்சியில் இருந்து விடுபடல, ஸோ இப்போதைக்கு கோமா ஸ்டேஜ்ல இருக்குறாங்க , பட் உயிருக்குப் பயப்படற அளவு எதுவும் இல்ல, பிரைன்ல ஃப்லட் நார்மலா ஃபங்க்சன் ஆய்ட்டு தான் இருக்கு, ஆரம்ப நிலைல இருக்குற, அளவுக்கு அதிகமான அதிர்ச்சிதான், லெட்ஸ் ஹோப் ஃபார் தி பெஸ்ட்“
    என்று சொல்லிவிட்டுக் கடந்து போனார்.
    உயிருக்கு ஆபத்து இல்லையென்றாலும் “கோமா ஸ்டேஜ்” என டாக்டர் சொன்ன விஷயத்தால், அவர் மனது நிம்மதி அடைந்ததாகத் தெரியவில்லை. அதிகமாகக் கலங்கி சிவந்து இருந்த கண்கள் மேலும் கலங்க ஆரம்பித்தது.

    அமுதாவைப் பெற்றெடுத்து விட்டு, அவள் அம்மா பிரசவத்தின் போதே இறந்திருந்தாள். அவர்களுடயது காதல் திருமணம் என்பதால் , உறவினர்கள் பெயரளவிற்கு மட்டும் சொந்தம் கொண்டாடிக்கொண்டு இருந்தார்கள். தன் மகள் மட்டும் தான் தன்னுடைய உலகம் என நினைத்து வாழ்க்கையை ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தார் , சுகுமாரன் .
    சின்னதாய் காயம் பட்டாலே ஊரைக் கூட்டும் அளவிற்கு சத்தம் போடுவாள் , இன்றோ காயத்தினால் ஏற்பட்ட வலியால் சுயநினைவையே இழந்து கிடக்கிறாள். முழுக்க முழுக்க தன் தோளிலும் மார்பிலும் போட்டு வளர்த்த குழந்தை, இன்று இரத்தம் சொட்டும் காயத்துடன் நினைவில்லாமல் படுத்து இருப்பதைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை.

    அவளது குழந்தைப் பருவ ஞாபகங்கள், சிரித்து விளையாடும் அவளது குரலும், கொழுந்து விட்டு எரியும் மனதில் மாறி மாறி வர ஆரம்பித்ததால், இந்த வலியைத் தாங்க முடியாத நிலைக்கே சென்றுவிட்டார் ,
    நிலை குலைந்து இருக்கையில் விழுகிறார்..
    அவள் பிஞ்சு விரல்களை தன் பெரிய விரல்களால் பிடித்துக்கொண்டு நடக்க பழக்கியது .. அவளின் முதல் வார்த்தை , “அப்பா “ ....
    அடம் பிடித்து அவள் சாதித்த விருப்பங்கள் ,
    வீட்டிற்கே இளவரசியாய் அவளுக்கு முழுச் செல்லம் தந்ததால் , அவள் செய்த சுட்டித்தனங்கள், எனக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் வளர்ந்து பெரியவளாய் ஆன வரைக்குமான நிகழ்வுகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாய் வர, மனிதர் குமுறி அழவே ஆரம்பித்து விட்டார்.

    அப்போதுதான் அவரின் நண்பர் , ஜெயராமன் அங்கு வந்து சேர்கிறார் , உடன் இன்ஸ்பெக்டர் , இரண்டு போலீஸ் கான்ஸ்டபிள்கள்.
    ஜெயராமன் நேரே வந்து , சுகுமாரனிடம் ஆறுதல் வார்த்தைகள் சொல்ல ஆரம்பித்தார், அதற்குள் குறுக்கிட்டு
    ஜெயா , என் பொண்ணு நெலமைய பாருடா , எப்படி கிடக்குறானு , குத்துயிரும் குலையுருமா , இதெல்லாம் பாக்கதான் அவள பூ மாதிரி வளத்தேனா , அவ முகத்த பாத்தாக் கூட யாருக்கும் கெடுதல் செய்ய மனசு வராதேடா , அவளுக்கு இந்த நெலமையா “
    என சொல்ல வார்த்தைகள் இல்லாமல் தடுமாறி தழுதழுத்த குரலில் கதறிக் கொண்டே போக....
    “நீ எதுக்கும் கவலைப்படாதடா , சுகு , நானும் டாக்டர பாத்துட்டு தான் வர்றேன் “
    இப்போதைக்கு உயிருக்கு பயப்பட தேவ இல்லைன்னு சொல்லிருக்காரா இல்லையா , அதனால நீ தைரியமா இருக்கணும் “
    உன் பொண்ணுக்கு ஆதரவா இருக்க வேண்டிய நீ இப்படி உடைஞ்சு போய்ட்டா, பாவம் அவளுக்கு யார் இருக்குறா , கண் முழிச்ச உடனே அவ கேக்குற பேசுற முதல் வார்த்தை ,
    “அப்பா எங்கனு” தான் இருக்கும் , அதனால அழறத நிறுத்திட்டு அடுத்து ஆக வேண்டியது பாக்கலாம்.
    “மீட் மிஸ்டர். ஜெயச்சந்திரன் , இன்ஸ்பெக்டர் ஆஃப் போலீஸ், இவர் தான் , நம்ம அமுதா வோட கேஸ் ஹான்டில் பண்றார் என , கை நீட்ட..
    அதுவரை உடைந்து போயிருந்த சுகுமாரன், ஜெயராமன் பேச்சில் சற்றே தெளிவாகி எழுந்து
    “ஹலோ சார், ஐ ஆம் சுகுமாரன், உள்ள அட்மிட் ஆகி இருக்குறது , என்னோட ஒரே பொண்ணு, அமுதா” என இன்ஸ்பெக்டரிடம் பேச்சை ஆரம்பித்தார்.

    “எஸ் சார் , வி நோ தட், இப்போ சில கொஸ்டியன்ஸ்கு பதில் சொல்லுங்க, உங்களுக்கு எப்போ தகவல் கிடைச்சது , யார் தெரியப்படுத்துனா?

    “முதல்ல ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்து தான் கால் வந்தது , அதும் என்னோட பொண்ணோட போன்ல இருந்து தான், “யாரோ ஒருத்தர் உங்க பொண்ண கத்தியால குத்திட்டாங்க , இப்போ எங்க ஹாஸ்பிடல்ல அட்மிட் ஆகி இருக்காங்க, சீக்கிரம் வாங்கனு சொல்லிட்டு ஹாஸ்பிடல் அட்ரஸ் கொடுத்தாங்க “ அவ்ளோ தான் சார்.

    இப்போது கூட வந்திருந்த கான்ஸ்டபிள் ஒருவர் தொடர்ந்தார்,
    “ஃபர்ஸ்ட் ஜிஎச்ல தான் சார் அட்மிட் பண்ணி இருகாங்க , இவங்களுக்கு ஏற்கனவே ஒரு கிரிடிகல் ப்ராப்ளம் இருக்குறதாகவும், அதனால பிரைவேட் ஹாஸ்பிடல், மாத்திருங்க சொல்லி , இங்க மாத்தி இருக்காங்க சார்”

    “ஒகே சார், நாங்க ஃபார்மாலிட்டீஸ் முடிச்சுட்டு , எங்க என்குயரி கன்ட்டினியூ பண்றோம் , கண்டிப்பா குற்றவாளிய பிடிச்சுடுறோம்.”

    என சொல்லிவிட்டு இன்ஸ்பெக்டர் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்து ஹாஸ்பிடல் வாசலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார்.

    அதற்குள் அன்றைய பொழுது கழிந்து, சூரியன் பூமியின் அடுத்த பக்கம் வெளிச்சத்தைக் கொட்ட தயாராகிக் கொண்டிருந்தது.

    பல மாதிரியான கேள்விகளுடன் ..குழப்பங்களுடன் மொட்டை மாடியின் சுவரில் உட்கார்ந்து எதையோ பார்த்து யோசித்துக் கொண்டே இருந்தான் அர்ஜுன்,
    முதல் குழப்பம் , இவன் இன்டர்வியூவர் ரூம் விட்டு வெளியே வந்து பார்க்கையில் , அவள் அங்கு காணப்படவில்லை, ஒரு வேளை முடித்து போயிருக்கலாம். மொத்தமாக எல்லோரும் காத்திருக்க அவள் மட்டும் எங்கே போயிருப்பாள் அந்த நேரம்.
    எல்லாம் முடிந்து , ரிசல்ட் ,நாளைக்கு போன்ல சொல்றதா சொன்னாங்க ..அப்போ இண்டர்வியூக்கு வந்த எல்லோரும் இருந்தாங்களே ,
    ஒரு வேல நாம தான் சரியா பாக்கலையோ !!
    சரி இப்போ எதுக்கு மனசு கிடந்து அடிச்சுக்குது , உள்ள இருக்குறது என்ன மாதிரி ஃபீல்னு சொல்லவே முடிலையே ,

    எதோ ஒரு அவசரம்!! ,
    ஒரு பயம்!!
    ஒரு எதிர்பார்ப்பு !!
    ஒரு ஏக்கம் !!
    வயிற்றிலா , நெஞ்சிலா எங்கே எனத் தெரியாமல் ஒருவித குடைச்சல் ,
    ஏதோ ஒன்று கை நழுவிப் போனது போலவும் ,
    எப்போது கிடைக்கும் என்றும்..
    முக்கியமாய் பெரிதான ஒரு பயம் ,
    “என்ன சார் , சந்திராயான இங்க இருந்தே வேடிக்க பாக்குறீங்களா” பாலாவின் குரல் .
    பதில் இல்லை ,
    டேய் ... என்ன ஆச்சு .. அருகில் சென்று , தோளைக் குலுக்க , அப்போது தான் நினைவிற்கு வந்தவனாய் ,
    ஏய் , என்னடா இன்னைக்கு இவ்ளோ சீக்கிரம் வந்துட்ட .. மணி 7 தானே ஆகுது
    அதுலாம் இருக்கட்டும், இண்டர்வியூ தானே போன நீ , இப்போ பேயடிச்சவன் மாதிரி உக்காந்த்ருக்க, இல்லன்னா எதாச்சும் அழகான மோகினிப் பிசாசு பிடிச்சுக்கிச்சா “
    அப்பிடிலாம் விழற ஆள் இல்லையே நீ ..
    என்னடா விஷயம் .. ?
    “அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லடா , காலைல பெரிய மேட்டர் ஆய்டுச்சு ....”
    என அன்று நடந்த எல்லாவற்றையும் சொல்லி முடிக்க, அதற்குள் சாப்பிட்டு முடித்து இருந்தார்கள் , வழக்கம் போலே ஆளுக்கு மூன்று பரோட்டாவுடன் அந்த இரவுச் சாப்பாடு முடிந்தது.

    இசைக்கும்.....
     
    2 people like this.
  2. webadmin

    webadmin Administrator Staff Member

    Joined:
    Jan 1, 1970
    Messages:
    2,567
    Likes Received:
    1,103
    Trophy Points:
    113
    இசை 4

    “நீங்க ரெண்டு பேரும் இங்கேயே இருந்து சிச்சுவேசன வாட்ச் பண்ணுங்க, அந்த பொண்ணுக்கு நினைவு திரும்புனா, உடனே எனக்கு இன்பார்ம் பண்ணுங்க” என இன்ஸ்பெக்டர் ஜெயச்சந்திரன், உடன் இருந்த கான்ஸ்டபிள்களிடம் சொல்லி விட்டுக் கிளம்பினார். அவரது பைக் ஹாஸ்பிட்டல் கேட்டைக் கடந்து இடது புறமாகத் திரும்பியது. பின்னர் பிரதான சாலையில் வாகனங்களுடன் கலந்து காவல் நிலையம் நோக்கிச் செல்ல ஆரம்பித்தது.
    இரண்டு கான்ஸ்டபிள்களும் ஆளுக்கு ஒரு இருக்கையை எடுத்து வந்து , ஹாஸ்ப்பிடல் வராண்டாவில் போட்டு அமர்ந்து கொண்டு , அவர்களது சொந்தப் பேச்சுக்களை பேசத் தொடங்கி இருந்தனர்.
    “நீ வேணா கொஞ்சம் போய் ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு வா சுகு, நான் என் பையன வேணா வரச் சொல்றேன்!!, அவன் கொஞ்ச நேரம் இங்க இருந்து கவனிச்சுக்கட்டும், நாளைக்கு அவ கண் முழிச்சுட்டா, நீ தான் கூட இருக்க வேண்டி இருக்கும், இல்ல எங்காச்சும் அலைய வேண்டி இருக்கும், அதனால நீ கொஞ்ச நேரமாச்சும் தூங்கிக்கிறது நல்லது “ என ஜெயராமன் பேசிக்கொண்டு இருந்தார்.
    “அதெல்லாம் என்னால முடியாதுடா , இவள இங்க விட்டுட்டு நான் தூங்கப் போறதா , ம்ம்ஹும் , நைட் எப்போனாலும் அவளுக்கு முழிப்பு வரலாம், அப்போ கண்டிப்பா நான் இருக்கணும், அதனால , அம்முவ விட்டுட்டு நகர மாட்டேன்டா, நீ வேணா கெளம்பு , நான் பாத்துக்கிறேன் “ என்ற சற்றே கலக்கம் குறைந்த குரலில் தெளிவாகப் பதிலளித்தார் சுகுமாரன்.
    “என்னமோடா , உன் ஹெல்த்தையும் நீ பாத்துக்கோ , அவளுக்கு உன்ன விட்டா யாரும் இல்ல, நீயும் ஓவரா வருத்தப்பட்டுப் படுத்துக்காதனு சொல்ல வந்தேன் , சரி நீ சொல்றதும் சரிதான், நீ இருந்து பாத்துக்கோ , நான் போய்ட்டு நாளை காலைல சீக்கிரமா வர்றேன், நீ தைரியமா இரு , நாங்கெல்லாம் இருக்கோம்”
    “தெரியும்டா, நீ பாத்து கெளம்பு, மிச்சத்த காலைல பேசிக்கலாம், வீட்ல போய் சொல்லிடு அம்முக்கு பயப்படற அளவு ஏதும் இல்லனு, சீக்கிரம் கண்ண முழிச்சுடுவானு, அவங்களும் ரெம்ப பயந்துடப் போறாங்க”
    ஜெயராமன் எழுந்து நடக்க ஆரம்பித்தார், அவர் கண்களிலும் சிறிதாய் கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது,உள்ளே வலித்தது , கண்ணாடியைக் கழட்டி கர்சீப்பால் துடைத்துக் கொண்டார். அவர் பார்த்து தூக்கி வளர்த்த பொண்ணும் தான் அமுதா, பல வருடங்களாக சுகுமாரனுக்கு இருக்கும் உற்ற நண்பர் இவர் மட்டுமே, இருவர் குடும்பங்களும் உறவினர்கள் போலே தான் பழகி வந்தனர்.

    மனைவி இழந்த குறையை மறக்க சுகுமாரனுக்கு பெரிய உதவியாய் இருந்தது, ஜெயராமன் நட்பும் அவரது குடும்பத்தினர் ஆதரவும் மட்டுமே. அவரது எல்லா சுக துக்கங்களிலும் தவறாது காணப்பட்ட ஒரே சொந்தம், அவர் மட்டுமே.
    ஐசியூ ரூம் கதவின் , வட்ட வடிவத் துளை வழியே , அமுதாவை அடிக்கடி பார்த்த வண்ணம் இருந்தார் சுகுமாரன்.

    அந்தச் சின்ன அடுப்பங்கரையில், நடந்து கொண்டிருக்கும் இரவுச்சாப்பாட்டில் நிம்மதி அதிகமாய் காணப்பட்டது.
    “அம்மா , என்னம்மா இது , சின்னத் தோசையா சுடச் சொன்னா , மந்தமா ஊத்திப் போட்ருக்க, பெரிய தோசையும் இதும் ஒண்ணு தானே அப்போ “
    கயல்விழி அம்மாவிடம் சொல்லிக்கொண்டே தன் தட்டில் இருக்கும் தோசையை பிய்த்துக் கொண்டிருந்தாள்,
    “கொஞ்சூண்டு , மாவு அதிகமா விழுந்துடுச்சு கண்ணு, சாப்ட்டுடு எப்பிடியாச்சும் , சரியா “
    “இத்தன வருசமா தோச சுடற உனக்கு இன்னும் ப்ராக்டிஸ் பத்தலையே லட்சு, என்ட டியூஷன் கத்துக்க வர வேண்டி இருக்கும் நெனக்கேன், பாரு எனக்கும் தோசை ரௌண்டா வரலையே” சந்தியா கேலிச் சிரிப்புடன் குரல் கொடுத்தாள்.
    “எனக்காச்சும் ரௌண்டா வரலானாலும், ஒரே தோசையா வருது, நீ சுட்டா தோசைக் கல்லு புல்லா எத்தனை தோசை வருது , கிழிஞ்சு போன காட்டன் துணி மாதிரி, நீ எனக்கு டியூஷன் சொல்லித்தரியா“
    “ஹஹாஹஹா , ஆமா அம்மா கரெக்ட்டு, ரெண்டு நாள் நானும் பாத்தேனே , என்னடா தோசையை அக்கா கல்லுலே பிச்சுப் போட்டு நமக்குப் போடறா போலனு நெனெச்சேன் “
    “ஏய் , என்ன!! அம்மாவும் மகளும் சேர்ந்துக் கிட்டு என்னக் கலாய்க்குறீங்க, முதல்ல தோசைக் கல்ல மாத்துங்க, அப்புறம் வாங்க என்ட பேசதுக்கு, கல்லு கோணலா இருந்தா தோசை எப்படி நேரா வரும்”
    “நீ ஒண்ணும் சுட வேணாம் ராசாத்தி, இந்த ஓட்டைக் கல்லுலே, நானே சுட்டுப் போடறேன், உனக்காகலாம் புதுசா வாங்க முடியாது.”
    “அது அந்த பயம் இருக்கணும் “ என்று ஒரு கண்ணைச் சிமிட்டிக் கொண்டே சந்தியா எழுந்திருக்க முயல,
    “ஏய் சந்தியா, என்ன மூணாவதுலே எந்திரிக்குற , இந்த ஒண்ணு வேற ஊத்திருக்கேன்ல”

    போதும்மா எனக்கு , வயிறு புல் ஆன மாதிரி ஆய்டுச்சு, அத நீயே சாப்டு, ஏன் உனக்குன்னா ஸ்பெசலா ஊத்தி இருப்பியோ “
    “வாயாடி, நீ அடங்கவே மாட்ட ”
    “ஹஹாஹ , என்னப்பா இது இந்த வீட்ல, கொஞ்சம் பதில் பேசுனா , வாயாடி பட்டம் கட்டிர்றாங்க , என்னமோ போங்க “ சொல்லிக் கொண்டே சந்தியா கை கழுவச் சென்றாள்.
    வெளியில் சாந்த சொரூபிணி போலே காணப்பட்டாலும், வீட்டினுள்ளே சந்தியாவுக்கு இருக்கும் பட்டம் இதுதான். எப்போதும் கலகலவென பேசிக்கொண்டே இருப்பதால் அங்கு கவலைப்படுவதற்கான சந்தர்ப்பம் யாருக்கும் கிடைக்காது.
    நடுவீட்டில் கயல்விழி உட்கார்ந்து எதையோ எழுதிக் கொண்டிருக்க, கீழே விரித்து வைக்கப்பட்டு இருந்த படுக்கையில், உட்கார்ந்தவள் மொபைல் போனிற்குள் கண்களைப் புகுத்தினாள்.
    “நாளைக்கு , போன் பண்ணி சொல்றதா சொல்லிருக்காங்களே , வேலை கிடைச்சுடுமா சந்தியா, அத இன்னைக்கே சொல்லிருக்கலாம்.. “ உள்ளே பாத்திரங்கள் கழுவிக் கொண்டே லஷ்மியின் குரல் .
    “கிடைச்சுடும்னு நெனைக்குறேன்மா , ஆமா எல்லோரும் இதத் தானே பண்றாங்க, வேலை இல்லன்னு உடனேவும் சொல்ல மாட்டானுங்க, அதையும் ஒரு வாரம் கழிச்சு கூட சொல்வானுங்க, அதுல இவங்க பரவால, நாளைக்கு பாப்போம்”
    “என்னமோ நாளைக்கு விடிஞ்சா தெரியும் , நல்ல நேரமா என்னனு “
    ஒகே மா,பாக்கலாம் , இப்போ தூங்கலாம் சரியா, நீயும் அங்க உருட்டுறத முடிச்சுட்டு சீக்கிரம் வந்து படு, குட்நைட், போர்வையை இழுத்து மூடி தூங்க ஆரம்பித்தாள் சந்தியா.
    மணி பத்தைத் தொட்டிருந்தது. கடைசியாக அடுப்பங்கரை விளக்கு அணைக்கப்பட , உள்ளிருந்த லஷ்மி முந்தானையால் நெற்றி துடைத்துக் கொண்டே வருகிறார்.
    இவர்களுக்கு அன்றைய பொழுது எப்போதும் போலே ஆரம்பித்து எந்த பிரச்சனைகளும் இல்லாமல் முடிந்து போனது.
     
  3. webadmin

    webadmin Administrator Staff Member

    Joined:
    Jan 1, 1970
    Messages:
    2,567
    Likes Received:
    1,103
    Trophy Points:
    113
    ஆனால் அமுதாவிற்கோ நிலைமை தலைகீழாய், மிகவும் மோசமான இன்றைய விடியலால் இப்போது சுயநினைவு இல்லாமல் கிடக்கிறாள்.
    மணி பத்தைக் கடந்து விட்டதால் ஹாஸ்பிட்டலின் வராண்டாவில் டாக்டர், நர்ஸ் மற்றும் மனித நடமாட்டம் முற்றிலும் நின்று போய் இருந்தது. சுகுமாரன் மட்டும், சுவரில் மல்லாந்து தலை சாய்ந்த வண்ணம் இருக்கையில்

    கலக்கத்துடன் அமர்ந்து இருந்தார். எங்கே என்று சொல்லத் தெரியாமல் உடல் முழுக்க பாரமாய் தோன்ற, எப்போது தன் மகள் கண் விழிப்பாள் என்ற எதிர்பார்ப்பில் ஒவ்வொரு நொடியும் கஷ்டப்பட்டுக் கடந்து கொண்டு இருந்தது.

    கண்களை மூடித் தூங்க முயற்சித்தவன், முடியாமல் புரண்டு புரண்டு படுத்துக்கொண்டு இருந்தான். இந்த முறை சந்தியாவினால் அல்ல,
    “டேய் பாலா, தூங்கிட்டியா ? எனக்கு தூக்கமே வர மாட்டிக்கு “
    “அதுக்கு என்ன பண்ணச் சொல்ற , என்னமும் செய், ஆனா என் தூக்கத்தக் கெடுக்காத“ என அரைத் தூக்கத்தில் சொன்னபடியே தூங்கிப் போனான் பாலா.
    பெயர் தெரியாத அந்த பெண்ணும், வலியில் துடித்த அவளின் முனகலும், கண்களின் ஓரம் கண்ணீர் வழிந்தபடி பார்த்த அவளது முகமும் நன்றாக பதிந்து போய் இருந்தது. அவள் பிழைத்து இருப்பாளோ , இல்லையென்றால் என்ன ஆகியிருக்கும் என்ற இதைப் பற்றிய எண்ணங்கள் மாறி மாறி உள்ளுக்குள் வரவே, அர்ஜுன் முழுதாக நித்திரையில் மூழ்க வெகு நேரங்கள் ஆனது.

    ஒவ்வொருவர் வாழ்கையிலும் ஒவ்வொரு திருப்பங்களை நிகழ்த்தி விட்டு அன்றைய பொழுது முழுவதுமாக கழிந்து மறுநாள் விடிந்து காணப்பட்டது.
    ஆனால் சுகுமாரன் மனதோ சுருக்கு கயிறால் இறுக்கப்பட்டது போல் கசங்கிக் கொண்டு தான் இருந்தது. மகள் கண் விழிக்கும் செய்திக்காக தவமாய் தவம் இருந்து காத்துக் கொண்டிருந்தார்.
    மொபைல் ரிங்டோன் துடிக்கவே , இன்ஸ்பெக்டர் ஜெயச்சந்திரன் போனை எடுத்து இடது காதில் வைக்க
    மறுமுனையில், “சார், நான் தான் கான்ஸ்டபிள் முத்துராம் முத்தமிழ் ஹாஸ்பிடல்ல இருந்து பேசுறேன், அந்த அமுதாவோட கேஸ்ல ஒரு இன்பர்மேசன் கிடைச்சுருக்கு , இன்னைக்கு மார்னிங் , ஜிஎச்ல இருந்து அந்த பொண்ணோ ஹேன்ட்பேக் கொண்டு வந்து கொடுத்ருக்காங்க, அதுல ஒரு ஜென்ட்ஸ் பர்ஸ் இருக்குது“
    “சரி நான் நேர்ல வர்றேன் , இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல, மிச்சத்த பேசிக்கலாம் “ என சொல்லிவிட்டு போன் கால்லை துண்டித்தார்.


    இங்கு அர்ஜுனின் மொபைல் அடுத்ததாய் அலற, வழக்கம் போலே காலை விடிந்தும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தவன் எழுந்து , கால் ஆன் செய்தான்,
    “ஹாய், குட் மார்னிங், கேன் ஐ டாக் டு மிஸ்டர் அர்ஜுன்,
    “எஸ், ஐ யாம் அர்ஜுன், ப்ளீஸ் டெல்” என தூக்கத்தில் இருந்தாலும் ஆங்கிலத்தில் பேசிய மறுகுரலால் தெளிவாக இவனும் பதிலளித்தான்.
    “எஸ்ட்டர்டே நீங்க இண்டர்வியூ அட்டென்ட் பண்ணீங்க இல்லையா,யூ ஆர் ஒன் ஆஃப் தி செலக்ட்டடு கேன்டிடேட், நீங்க இன்னைக்கு மார்னிங் லெவன் ஒ கிளாக் வந்து ஜாய்ன் பண்ணிடுங்க, அண்ட் இது முக்கியமான அர்ஜென்ட் ப்ராஜெக்ட், ஸோ கண்டிப்பா வந்துடுங்க.”
    “தேங்க்ஸ் மேடம், ஷுயர், ஐ வில் பி தேர்”
    சொல்ல முடியாத மகிழ்ச்சி உள்ளெங்கும் பரவ, உற்சாகத்தில் சத்தம் குடுத்தான்,
    “பாலா, கடைசியா வேல கிடச்சுடுச்சே எனக்கு, இனிமே நாங்களும் பிஸியா ஆய்டுவோம், தெரியும்ல“
    “ரெம்பக் குதிக்காதடா, நைட் ட்ரீட்க்கும் சேத்து ரெடி ஆய்க்கோ மவனே” என உள்ளிருந்து பாலா குரல்.
    “டைம் இருந்தா பாக்கலாம், மிஸ்டர் பாலா ..”
    “கொன்டே போடுவேன் , ஒழுங்கா வைக்குற நீ” சொல்லிக்கொண்டே ஆபீஸ் கிளம்பத் தயாரானான்.
    மறுபடியும் ஒரு கோர விபத்தில் சிக்கிய ஒருவரைக் கொண்டு வந்து சேர்த்தது அதே ஆம்புலன்ஸ்.உடன் கதறி அழும் அந்த சிறுவனது சொந்தங்கள், பள்ளிக்குச் செல்லும் போது நடந்த விபத்து போல் இருக்கிறது, படுத்துக் கிடந்த சிறுவன் ஸ்கூல் யூனிபார்மில் இருந்தான், இதைப் பார்த்துகொண்டே திரும்பிய சுகுமாரனிடம்
    “இந்த பர்ஸ்ல இருக்குற பையன உங்களுக்குத் தெரியுதா” என்று அர்ஜுன் போட்டோவைக் காட்டினார் ஜெயச்சந்திரன் .
    “இல்லீங்க சார், இவனப் பார்த்ததே இல்ல, இவன் தான் என் பொண்ண இந்த மாதிரி பண்ணுனவனா ? பிடிச்சுட்டீங்களா சார், சும்மாவா விட்டு வச்சுருக்கீங்க” என கோபம் கலந்த பேச்சில் கொந்தளித்தார்.
    “நோ சுகுமாரன், இந்த பையன் பர்ஸ், உங்க பொண்ணோட ஹேன்ட்பேக்ல இருந்துருக்கு, இத வச்சு மட்டும் நாம முடிவுக்கு வந்துட முடியாது, நான் அதுல இருந்த போன் நம்பர் வச்சு விசாரிக்கச் சொல்லிருக்கேன், டீட்டைல்ஸ் வந்துக்கிடட்டும், பாக்கலாம்”
    அதற்குள் அங்கு வந்த நர்ஸ், நல்ல செய்தியோடு வந்தாள், அமுதாவிற்கு லேசாய் நினைவு வந்திருப்பதாகவும், அப்பா அப்பா என முனங்குவதாகவும் தெரியப்படுத்தினாள்.
    கொஞ்சமும் தாமதிக்காமல் அவசர அவசரமாய் ஐசியூ இருந்த திசை நோக்கி ஓட்டமும் நடையுமாய் சென்றார் சுகுமாரன்.


    முதல் நாள் என்பதால் ஸ்மார்ட் லுக்காக கிளம்பியிருந்தான் அர்ஜுன்,தேவையான எல்லாவற்றையும் எடுத்துக் கொண்டு , மீண்டும் ஒரு முறை கண்ணாடியில் முகம் பார்த்து விட்டு வெளியே கிளம்பி வந்து விட்டான்.
    மொபைல் ரிங் அடிக்கவே , ஆன் செய்தவனுக்கு அதிர்ச்சி,
    நேற்று காப்பாற்றிய அதே பெண்ணைப் பற்றிதான், என்குயரிக்காக அழைத்தது போலீஸ்,
    “சார் , நான் கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு வரலாமா, இன்னைக்குதான் வேல கிடைச்சு முதல் நாள் , கிளம்பி ரெடி ஆகி நிக்குறேன் சார், ப்ளீஸ்”
    “இங்க பாருப்பா, நேர்ல வந்து கூப்டறது தான் எங்க வழக்கம் , ஆனா போன் நம்பர் இருந்ததால , இப்போ கூப்ட்டு பாக்கலாம்தான் கூப்பிடுறோம், நீயா வந்து , உன் பர்ஸ் எப்படி அந்த பொண்ணு கைக்கு எப்படி வந்ததுனு சொல்லிடு, வேற பிரச்சனை உனக்கில்ல, நீ லேட் ஆக்க ஆக்க உனக்கு தான் பிரச்சனை”
    “சார் நான் இப்போவே சொல்றேன் , என்ன நடந்துச்சினா“, என ஆரம்பித்தவன் , போனைப் பார்த்தான், மறுமுனையில் கட் செய்யப்பட்டு இருந்தது.
    என்ன செய்வதென்று புரியாமல் யோசித்தான், ஹாஸ்பிடலுக்கு வரச் சொன்னது அவனுக்கு வித்தியசமாய் தோன்றியது, ஒரு வேளை கடைசி நேரத்தில் அந்த பெண் உயிருக்கு பிரச்சனையாய் இருக்குமோ,
    போலிஸ் என்றதும் அவனுக்கு பயம் வரவில்லை, இந்த மாதிரி என்குயரிகள் புதிதல்ல , இது போன்ற விபத்துகளில் , நெறைய பார்த்து இருக்கிறான்.

    அவளைக் காப்பற்றப் போய், வேலைக்கு செல்வதில் தடங்கல் வந்ததே என்ற கோபம் வந்தாலும் , மறுபுறம் அவளைப்பற்றி ஒரு விவரம் தெரிந்து கொள்ளலாம். முன் பின் அறியாதவள்தான், ஆனால் அவள் கதி என்ன ஆகி இருக்கும் என்ற மனக் குழப்பத்திற்கு ஒரு தீர்வும் கிடைக்கும்.
    ஆனால் காலையில் கண்டிப்பாக வர வேண்டும் என்ற கம்பெனியின் ஃபோன்கால் அவன் மனதில் சஞ்சலத்தை ஏற்படுத்தியது.எது எப்படியோ போலீஸ் அழைப்பை உதாசீனப்படுத்த முடியாது என்று, முத்தமிழ் ஹாஸ்பிட்டலுக்கு தன் பயணத்தை திருப்பிக் கொண்டான்.

    முற்றுப்புள்ளி வைத்து
    முடித்துக் கொள்ள விரும்பாத
    ஒரு சந்திப்பு !!
    மேலும் தொடர
    உள்ளம் ஏங்குதே !!


    மணி பதினொன்றைத் தாண்டி இருந்தது.
    ஸ்மார்ட் டெக் சொல்யூஷன்ஸ்.
    “அந்த அர்ஜுன் வந்து ஜாய்ன் பண்ணிட்டாரா ? “
    ரிசப்ஷனிஸ்டிடம் கேட்டார், டீம் லீட் கார்த்திக்.
    “நோ சார் , நான் ட்ரை பண்ணேன், போன் நாட் ரீச்சபில் “
    “இப்போ கண்டிப்பா அவர் வந்தாகணுமே, சரி நான் ஹச் ஆர் ட்ட பேசிட்டு வர்றேன் , நீங்க இண்டர்வியூல அவருக்கு அடுத்த பாயிண்ட்ஸ்ல யார் இருந்தா பாத்து , அவங்க காண்டக்ட் டீட்டைல்ஸ் எடுத்து வைங்க” என்று சொல்லிவிட்டு கார்த்திக் ஹச் ஆர் ரூமை நோக்கி போகிறார் .

    “எஸ் சார், இன்னைக்கு ஸ்டார்ட் பண்ணியே ஆகணும், அவருக்கு அந்த ப்ராஜெக்ட் ரிலேட்டடா நாலெட்ஜ் இருந்ததாலதான் செலக்ட்பண்ணுனோம் ட்ரைனிங் இல்லாம டைரக்டா இன்வால்வ் ஆகுற மாதிரி,பட் இப்போ அவர் நாட் ரீச்சபில்ல இருக்கிறார் ”
    “ஓஹோ , சரி இப்போ என்ன பண்ணலாம்?”
    “அவங்களுக்கு அடுத்த பாயிண்ட்ஸ்ல இருக்குறவங்கள ட்ரை செய்து பாக்கலாம், கண்டிப்பா அந்த பீல்ட்ல ஸ்ட்ராங்கா இருக்க சான்ஸ் இருக்கு, நீங்க பார்மலா ஒரு லெட்டர் கொடுங்க, நான் அவங்கள வரச் சொல்றேன்.”
    “ஓகே ப்ரோஷீட்”
    “தாங்க்யூ என்று சொல்லி விட்டு ரிசப்ஷனிஸ்டிடம் வந்தார் கார்த்திக், யார் இருக்குறா நெக்ஸ்ட், பாத்துட்டீங்களா ?“
    “எஸ் சார் , சந்தியானு இருக்குறாங்க”

    காலை முதலே போன் காலிற்குக் காத்திருந்தவள், ஒரு கட்டத்தில் விட்டு விட்டு இப்போது அவளுக்கு பிடித்த ஒரு புத்தகத்தில் மூழ்கி இருந்தாள்.
    மொபைல் ரிங் அடித்தது.

    மீண்டும் இசைக்கும் .​
     
    2 people like this.
  4. webadmin

    webadmin Administrator Staff Member

    Joined:
    Jan 1, 1970
    Messages:
    2,567
    Likes Received:
    1,103
    Trophy Points:
    113
    இசை 5

    தோ ஒரு குடும்பநாவலில் மூழ்கி இருந்தவள், மொபைல் ரிங்டோன் கதறவே, புத்தகத்தை அப்படியே கவிழ்த்து வைத்து விட்டு, ஆன் செய்தாள்.
    “கேன் ஐ டாக் டு மிஸ். சந்தியா” அர்ஜுனிடம் பேசிய அதே குரல்.
    “எஸ் ப்ளீஸ், சந்தியா ஹியர்”
    “வி ஹாவ் செலக்ட்டட் யூ ஃபார் எ பொசிஷன் இன் அவர் கம்பெனி, பட் இது ஒரு அர்ஜென்ட் ப்ராஜெக்ட்னால நீங்க இம்மீடியட்டா ஜாயின் பண்ண வேண்டி இருக்குது, ஆர் யூ ரெடி”
    ஒ!! தேன்க்யூ ஃபார் த ஆஃபர், ஷுயர், ஐ வில் ஜாய்ன் இம்மீடியட்லி!!” என உள்ளே பொங்கிய உற்சாகம், சந்தோசம் எல்லாவற்றையும் அடக்கிக்கொண்டு சாதாரணமாக பதில் சொல்லினாள்.
    “ஒகே சந்தியா, தேன்க்யூ, வி ஆர் லூக்கிங் ஃபார் யூ”
    மறுமுனையில் தொலைபேசி இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
    அவள் எதிர்பார்ப்பு நிறைவேறியதில் முகம் முழுக்க மகிழ்ச்சி ரேகைகள் ஓட,
    துள்ளிக் குதிக்காதது ஒன்று தான் குறை,
    அடுத்த கணம், மொபைல் போனில், யாரோ ஒரு காண்டக்ட் தேடிக் கண்டுபிடித்தாள்,
    “வனஜா அக்கா என்றிருந்தது”
    வேகமாக டையல் செய்து காதில் வைத்தாள்,
    விர்ர் விர்ர் என ரிங் போய்க் கொண்டே இருந்தது.மறுமுனையில் யாரோ மொபைல் கால் ஆன் செய்ய,
    “ஹலோ, அக்கா, நான் சந்தியா பேசுறேன், அம்மா பக்கத்துல இருக்காங்களா, அவசரமாப் பேசணும், கொஞ்சம் கொடுக்கீங்களா!!”
    “இரு சந்தியா, இதோ குடுக்குறேன்!!”
    மொபைல் போன் கைமாறி, லஷ்மியிடம் வந்து சேர்ந்தது.
    “ஹலோ, அம்மா!!, கம்பெனில இருந்து போன், என்னைய செலக்ட் பண்ணிட்டாங்க, உடனே ஜாப்ல ஜாய்ன் பண்ணனும்!!” அவசரம் கலந்த ஆச்சரியத்தில் சுருக்கமாக முதலில் சொல்லி முடித்தாள்.
    லஷ்மியின் முகம் மலர்ந்து, “ரெம்ப சந்தோசம்டா, இப்போதான் எனக்கு ஒரு நிம்மதியே வந்துருக்கு, உன் மேல நம்பிக்க முழுசா இருந்தது, இப்போவேவா, உடனே கெளம்புறியா அப்போ?, இப்போ போய்ட்டு திரும்பி வர லேட் ஆகுமே, என்னனு தெளிவா கேட்டுக்கோடா”
    “ஆமாம்மா, ஏதோ அர்ஜென்ட் ப்ராஜெக்ட்டுனு சொன்னாங்க ம்மா, அதெல்லாம் நான் பாத்துப்பேன், கிட்டக்கத் தானே இருக்கு,சரி நான் கெளம்புறேன், அப்புறமா பண்றேன், போன் வச்சுடு”
    “சரி சந்தியா, நீ பாத்துப் பத்திரமா போயிட்டு வா, லேட் ஆனா மறக்காம போன் பண்ணு”
    “சரிம்மா , பண்றேன்” என்று சொல்லிவிட்டு செல்பேசி இணைப்பைத் துண்டித்தாள்.
    அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்திய சந்தோஷம் கொஞ்சமும் குறையாமல், வேக வேகமாக கிளம்ப ஆரம்பித்தாள்.

    ன் உடலை இறுக்கமாக எதோ ஒரு கயிற்றை வைத்துச் சுற்றி இருப்பது போன்ற உணர்வுடன், வயிற்றுப் பகுதியில் மட்டும் சற்றே அதிகமான வலியை உணர, மெதுவாகக் கண்களைத் திறக்கிறாள் அமுதா.
    “ப்பா!!” சத்தம் மிக மெதுவாய், ஒரு நடுக்கத்தில் இருந்ததது.
    “அம்மு, இங்க இருக்கேன் பாரு, எப்படி இருக்கு, இன்னும் வலி ரெம்ப இருக்காடா” கேட்ட சுகுமாரன் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் சாரையாக கன்னம் நனைத்தது.
    “இனிமே பயப்படாத, நாங்க எல்லாம் உன் பக்கத்துலே இருக்கோம்”, அதற்கு மேல் ஒன்றும் சொல்ல முடியவில்லை அவரால்,
    அசையக் கூட முடியாமல் படுத்துக் கிடக்கும் தன் மகளின் இரணங்களை உணர முடியாமலா இருக்கும் அவருக்கு.
    “ப்பா!!” வலிக்குது, பாதி ஜீவனில் மீண்டும் முனகினாள்!!”
    “சுகுமாரன் மனதளவில் நிலைகுலைந்தார், “அய்யோ கடவுளே, என் செல்லத்துக்கு இப்படி ஒரு இரணத்தக் கொடுத்து என்னைய வேடிக்க பாக்க வச்சுட்டியே“ என்று கத்த வேண்டும் போல் தோன்றியது, ஆனால்
    “இல்லடா அம்மு, மெடிசின் எல்லாம் கொடுத்து இருக்காங்க, இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல வலி எல்லாம் போய்டும், நீ கொஞ்சம் தாங்கிக்கோ, அப்பா உன் கிட்டதான் இருக்கேன்” உள்ளிருக்கும் பாசம் முழுவதையும் நிரப்பிக்கொண்டு வார்த்தைகளை உதிர்த்தார் சுகுமாரன்.

    இந்த முறை பதில் இல்லை, அமுதா மீண்டும் மயக்கத்துக்கு போனது போல் இருந்தது.
    முழுதாக கண் விழித்தால் ஏதேனும் தகவல் சேகரிக்கலாம் என்று கூடவே இருந்த, ஜெயச்சந்திரன் அறையை விட்டு வெளியேற, சுகுமாரன் மட்டும்
    அமுதாவின் தலை முடியைக் கோதிய வண்ணம் அருகில் நின்றிருந்தார்.


    ஹாஸ்பிடல் ரிசெப்ஷன்
    “ஹாய், அமுதான்ற நேம்ல ஒருத்தங்க அட்மிட் ஆகி இருக்காங்களே, எந்த ரூம்,”
    “அவங்க ஐசியூல்ல இருப்பாங்க, உள்ள விசிட்டர்ஸ் அல்லவுடு கிடையாது”
    “ஒகே தேங்க்ஸ்” சொல்லிவிட்டு திரும்பியவன் கண்ணில், ஜெயச்சந்திரன் தெரிய, வேகமாக அருகில் சென்று,
    “ஹலோ சார், ஐ ஆம் அர்ஜுன், என்னத்தான் நீங்க வரச் சொல்லிருந்தீங்க”

    வேலைக்குக் கிளம்பி நேர்த்தியாக இருக்கும் இவன் தோற்றமும், முதலில் பார்த்தவுடன் நடந்து கொண்ட விதமும் அர்ஜுன் மேல் சிறிது மரியாதையைத் தந்தது.
    “ஒகே குட் அர்ஜுன், அமுதாவ உங்களுக்குத் தெரியுமா?, முன்னாடியே பழக்கமா?, எப்படி உங்க பர்ஸ் அவங்க ஹேன்ட் பேக்ல வந்தது, சம்பவம் நடந்த அன்னைக்கு அவங்கள மீட் பண்ணி இருந்தீங்களா?” அடுக்கடுக்கான கேள்விகளை வைத்தார் ஜெயச்சந்திரன்.
    “இல்ல சார், நான் நடந்த மேட்டர் ஃபுல்லா சொல்றேன்” என அன்று நடந்த சம்பவத்தை அப்படியே ஒப்புவித்தான் அர்ஜுன்.
    ஒ, அப்போ அன்னைக்கு நடந்த பிரச்சனைல தான் பர்ஸ் இடம் மாறிருக்கு சொல்றீங்களா, சரி அவன் முகத்தப் பாத்தீங்களா, அடையாளம் காட்ட முடியுமா?

    “எஸ் சார் அப்படிதான் பர்ஸ் அவங்கட்ட போயிருக்கணும், இல்ல சார், அவன் ஹெல்மெட் போட்ருந்தான், ஸோ ஃபேஸ் பாக்க முடில, நல்லா ஆறு அடி உயரம் இருப்பான், அவரேஜ் பாடிதான், தள்ளி விட்டதும் ஓடிட்டான்”
    ஏற்கனவே அவர் முடித்திருந்த விசாரணையும், அர்ஜுனின் தெளிவான பதில்களும் ஒத்துப் போவதால், ஜெயச்சந்திரன் உறுதி செய்து கொண்டார் இதுதான் நடந்திருக்க வேண்டும் என்று,
    கான்ஸ்டபிள்களை அழைத்து, “இவர்ட்ட எல்லாத்தையும் எழுதி வாங்கிடுங்க!!” அண்ட் அர்ஜுன் நீங்க எதோ இன்னைக்கு அவசரமா போகவேண்டி இருக்குறதா சொன்னாங்க, ஸோ நீங்க எழுதிக் கொடுத்துட்டுக் கெளம்பலாம், தேவைப்பட்டா கூப்டுறோம் வந்தா போதும்”. சொல்லிவிட்டு மின்னலாய் கிளம்பினார்.
    அங்கு வந்த வேலை முடியவே, அர்ஜுனும் கிளம்பத் தயாரானான், உள்ளுக்குள் ஏதோ தோன்றவே மீண்டும் ஹாஸ்பிடல் உள்ளே நுழைந்தான்.
    ஐசியூ இருந்த திசை நோக்கி அவன் கால்கள் நடந்து கொண்டிருந்தன.
    முதலில் வெளியில் நின்று பார்த்தவன், “எக்ஸ்க்யூஸ் மீ” என்று சொல்லிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தான்.
    “அமுதாவிற்கு மீண்டும் நினைவு வந்து, ஏதோ ஜீவனே இல்லாமல் முனங்கிக் கொண்டிருக்க, சுகுமாரன் செய்வது அறியாமல் கலக்கத்துடனே அருகிலே உட்கார்ந்திருந்தார்.
    “அந்தப் பெண்ணை அந்தக் கோலத்தில் பார்க்க, அர்ஜுனிற்கு கஷ்டமாகத்தான் இருந்தது, தொண்டையை லேசாக கனைத்துக் கொண்டு பேச ஆரம்பித்தான்,
    “ஹெலோ சார், நான்தான் அர்ஜுன், அன்னைக்கு இவங்கள நான் தான் ஹாஸ்பிடல் அனுப்பி வச்சேன், இப்போ எப்படி இருக்காங்க?, என்ன சொல்லி இருக்கார் டாக்டர்?, சரி இவ்வளவு தூரம் வந்துட்டோம் கேட்டுட்டு போய்டுவோம்னு வந்தேன்”

    “ஒ நீங்கதானா, ரெம்ப தேங்க்ஸ் தம்பி, என் பொண்ணக் காப்பாத்துனதுக்கு, உங்களால தான் இன்னைக்கு இவ்ளோ தூரமாச்சும் வச்சுப் பாத்துட்டு இருக்கேன், சரி வாங்க வெளில போய்க்கலாம்," என்று இருவரும் கதவைத் தள்ளிக்கொண்டு ஐசியூ ரூமை விட்டு வெளியே வராண்டாவிற்கு வந்தனர்.
    “எப்படியோ இன்னைக்குக் காலைல தான் கண் முழிச்சுப் பாத்தா தம்பி, இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சம் சுயநினைவு திரும்பிடுச்சு, இதுக்கு அப்புறம் தேறிடுவான்னு டாக்டர் சொல்லிருக்காங்க, ஆனா பயத்துல உளர்ற மாதிரிதான் லேசா முனங்கிட்டே இருக்குறா, நான் ஒருத்தன்தான் அவளுக்குன்னு இருக்குற சொந்தம், என்னோட உலகமும் அவதான், சற்றே அழுத்திச் சொன்னார் சுகுமாரன்”
    “ஒ அப்படியா, நல்லது சார், பிழச்சுக்கிட்டாங்க!!, இனி கவலைப்படாதீங்க, பூரணமா குணமாகி வருவாங்க, அன்னைக்குல இருந்து மனசு உறுத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு, இவங்களுக்கு என்ன ஆயிருக்குமோ அப்பிடின்னு,இன்னைக்கு என்ன வரச் சொன்னதும், சரி வந்து பாத்துட்டு போவோம்னு வந்தேன், சரிங்க சார் எனக்கு முக்கியமான வேலை இருக்கு, நான் கெளம்புறேன், இந்த பக்கம் வந்தா கண்டிப்பா மீட் பண்ண வர்றேன், சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும் போதே இன்னொரு பேரதிர்ச்சி அர்ஜுனுக்கு.

    தே இடம் என்றாலும் இண்டர்வியூவுக்கு வந்தது போல் இல்லாமல் இந்த உணர்வு வித்தியாசமாய், முழு திருப்தியாய் இருந்தது, கேள்விகளோ, பிரச்சனைகளோ இனி இல்லை, தானும் உழைக்கப் போகிறோம், பணம் சம்பாதிக்கப் போகிறோம் என்ற நினைப்பு அவளுக்குள்ளே சந்தோஷ எல்லைகளை உடைத்து விட்டிருந்தது.
    உள்ளே நுழைந்து ரிசப்ஷனை நோக்கி நடந்து சென்று கொண்டிருந்தாள்.
    “ஹாய் , ஐ ஆம் சந்தியா” கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி கால் வந்தது, ஜாப்ல ஜாய்ன் பண்ணச்சொல்லி”
    ஒ , நீங்கதானா , வெல்கம் டு ஸ்கைநெட் சொல்யுசன்ஸ்”, ஸ்ட்ரைட்டா போய் லெப்ட் கட் பண்ணுங்க, அங்க மிஸ்டர்.கார்த்தி மீட் பண்ணுங்க, ஃபர்தர் டீடைல்ஸ் சொல்வார்“
    “ஒகே , தேன்க்யூ”, சொல்லி விட்டு நடக்க ஆரம்பித்தாள் சந்தியா.
    எதோ ஒரு மீட்டிங் நடந்து கொண்டிருக்க, புதிதான இவள் அங்கு உள்ளே நுழைந்ததுமே, கார்த்தி அடையாளம் கண்டு கேட்டுவிட்டார்,
    “யூ ஆர் சந்தியா, ரைட் ?”
    அங்கு இருந்த எல்லோர் தலைகளும் சந்தியா பக்கம் திரும்ப,
    “எஸ் சார், நியூலி அப்பாயின்டெட்”
    ஒகே வெல்கம், ப்ளீஸ் பீ சீட்டெட்”
    “அவசரமாக அவர்கள் வாங்கி வைத்திருக்கும் அந்த ப்ராஜெக்ட் பற்றியும் , எப்படி முடிப்பது என்பது பற்றியும், டிஸ்கஸ்ஷன் போய்க்கொண்டிருந்தது. பொதுவாக ப்ராஜெக்ட் பற்றிய முழு செயல் அனுபவம் இல்லாவிட்டாலும்,
    ஏற்கனவே கொஞ்சம் தெரிந்து இருந்ததால், அந்த ப்ராஜெக்ட் கோடிங் பற்றியும் சில யோசனைகளையும் முன் வைத்து அதில் பங்கெடுத்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தாள் சந்தியா.
    ஒரு வழியாக மீட்டிங் முடிந்து எல்லோருக்கும் ஒரு மாட்யூல் எனப்படும் ப்ரொஜெக்ட்டின் ஒரு பகுதி பிரித்துத் தரப்பட்டது.
    எல்லோரும் அவரவர் இடங்களுக்கு செல்ல, சந்தியா மட்டும் திகைத்து நின்று கொண்ருந்தாள்,
    ஹாய் சாரி, நீங்க அந்த சி 2 காபின் எடுத்துக் கோங்க சந்தியா” ஆல் தி பெஸ்ட், ஏதும் டவுட் இருந்தா என்ன வந்து தாராளமா பாக்கலாம், சொல்லி விட்டு கார்த்தி அவர் காபினுக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தார்.
    அவள் நின்றிருந்த இடத்தில் இருந்து சிறிது தள்ளிதான் அவர் சொன்ன காபின் இருந்தது, அங்கே சென்று தனக்கென்று ஒதுக்கப்பட்ட சிஸ்டத்தில் உட்கார்ந்தாள்.
    “மிஸ் ,சந்தியா”, ரிசப்ஷனிஸ்ட் குரல் கேட்க, நிமிர்ந்தாள்.
    நாளைக்கு நீங்க வரும் போது உங்க சர்டிபிகேட்ஸ்ல, உங்களோட ரீசென்ட் டிகிரியோட ப்ரோவிசனல் சர்டிபிகேட் எடுத்துட்டு வந்துடுங்க, அண்ட் ஃபார்மாலிடீஸ் கொஞ்சம் இருக்குது”
    “ஒகே மேடம்“ என்று பதிலளிக்க ,
    “ராதிகான்னே கூப்பிடுங்க என்றாள்”
    இவளும் பதிலுக்குச் சிறிதான ஒரு புன்னகையைச் சிந்த விட்டு,
    “ஓகே ராதிகா“ என்று சொல்ல ,
    அவளும் பதிலுக்கு புன்னகைத்து விட்டு தன் இடத்திற்குச் செல்ல ஆரம்பித்தாள்.

    “எப்போது என் காதல்
    திருடப்பட்டது
    எனத் தெரியவில்லை,
    திருடியது மட்டும் நீ
    என்று தெரியும்....!!!!
    திருடியது
    காதலை மட்டும் அல்ல
    என் நேரங்களையும் !!

    மீண்டும் இசைக்கும்...
     
    2 people like this.
  5. webadmin

    webadmin Administrator Staff Member

    Joined:
    Jan 1, 1970
    Messages:
    2,567
    Likes Received:
    1,103
    Trophy Points:
    113
    இசை -6

    பேசிக்கொண்டே இருந்தவர் அப்படியே மயங்கி விழ, உடனே தாங்கிப் பிடித்த அர்ஜுன், சத்தம் குடுத்தான்,
    “சிஸ்டர், யாராச்சும் இருந்தா சீக்கிரம் வாங்க, பின்னாடி திரும்பியும் கூப்பிட்டுப் பார்த்தான், அந்த நேரத்திற்கு யாரும் வருவதாய் தெரியவில்லை, எனவே மெதுவாய் அவரை இருக்கையில் சாய்த்து அமர்த்தி விட்டு, பக்கத்தில் இருந்த எமெர்ஜென்சி வார்டுக்கு ஓடினான்.
    “அங்க ஒருத்தருக்கு ஃபர்ஸ்ட் எய்டு தேவப்படுது, மயங்கி விழுந்துட்டார், கொஞ்சம் சீக்கிரம் வாங்க, ஒரு பேஷன்ட்டோட அப்பாதான்,” என அர்ஜுன் அங்கிருக்கும் நர்சிடம் தெரியப்படுத்தினான்.
    சிறிது நேர பரபரப்பில், சுகுமாரனும் ஒரு நோயாளியாக மாறிப் படுக்க வைக்கப்பட்டிருந்தார்,
    சிறிது நேரம் இருந்து விட்டுப் போகலாம் என்று நினைத்து , பத்து நிமிடங்கள் ஹாஸ்பிடலிலேயே இருந்துவிட்டு இப்போதுதான் அர்ஜுன் வெளியேறி வருகிறான்.
    இந்த இரண்டு நாட்களில் எத்தனை மாற்றங்கள் நடந்தேறிவிட்டன. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாய் , கிடைத்த வேலையில் சேர்ந்து முதல் நாளை திருப்திகரமாக கழிப்பதை விட்டு விட்டு, எங்கெங்கோ வந்து என்னென்னமோ செய்ய வேண்டியதாகப் போயிற்று.
    அத்தனை நேரங்கள் அமைதியாக இருந்த மனதில், திடீர் சிந்தனை ஒன்று முளைக்கவே, வேகமாக மொபைல் எடுத்துப் பார்த்தான், அதில் மொத்தமாய் சிக்னல் இல்லாமல், “எமெர்ஜென்சி கால்ஸ் ஒன்லி” எனக் காட்டியது , சுவிட்ச் ஆஃப் செய்துவிட்டு மறுபடியும் ஆன் செய்ய மீண்டும் சிக்னல் ஒவ்வொரு கோடாக வளர்ந்து முழுதாய் காட்டியது.
    ஆக, காலையில் இருந்து இப்படியே சிக்னல் இல்லாமல் இருந்திருக்கின்றது, எனவே தான் கம்பெனியில் இருந்து எந்த அழைப்பும் வரவில்லை, வந்திருந்தால் ஏதேனும் சொல்லி சமாளித்திருக்கலாம். இப்போது இருக்கும் ஒரே யோசனை இதுதான் , என பாலாவின் மொபைல் நம்பருக்கு டயல் செய்தான். எதிர்முனையில் அழைப்பு ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது,

    “ஹெலோ, மச்சி, பிஸி இல்லீல ஒரு பிரச்சனை....நீ எதாச்சும் பண்ணியே ஆகணும்”
    அதற்குள் பாலா ஆரம்பித்து விட்டான், “அடப்பாவி நீ எங்க இருக்குற ? அதுக்குள்ள கம்பனியில என்ன செஞ்சு தொலைச்ச”
    “அதெல்லாம் இல்லடா, இப்போ தான் கம்பெனிக்கேப் போகப் போறேன், சில மேட்டர் நடந்துடுச்சு”
    “அட வீணாப் போனவனே, ஃபர்ஸ்ட் நாள் ஆபீஸ் போகாம, எங்க சுத்திட்டு திரியுற”
    “டேய் சுத்தெல்லாம் செய்யல, அன்னைக்கு சொன்னேன்ல, அந்த மேட்டர் தான், போலிஸ் கூப்ட்டு இருந்தாங்க , சோ சின்னதா ஒரு என்கொயரி, சரி நான் வந்து சொல்றேன், இப்போ நீ , எனக்கு எதோ ரீசன் சொல்லி , இந்த பிரச்சனைய சால்வ் பண்ற, மிச்சத்த நைட் பேசிக்கலாம், நீ பேசிட்டு திரும்பக் கூப்டு”
    “டேய் டேய் இருடா” , பாலா குரல் கொடுத்துக் கொண்டு இருக்கும் போதே, அர்ஜுன் கால் கட் செய்தான்.
    அப்பாடா என்றிருந்தது அர்ஜுனுக்கு, இது போல் பல சம்பவங்களில் சிக்கிக் கொண்டவனைக் காப்பாற்றும் ஒரே ஆபத்பாந்தவன் , பாலா மட்டுமே. இப்போதும் இதை சரி செய்து விடலாம் என்ற முழு நம்பிக்கை அர்ஜுனிற்கு இருந்தது. முதல் நாள் போயே ஆக வேண்டும் என்று இருந்தாலும், தவிர்க்க முடியாத காரணம் என்று வரும் போது என்ன செய்து விட முடியும், என அதற்கு ஒரு நியாயம் பேசிக்கொண்டான் உள்ளுக்குள்ளே.
    பேருந்து நிறுத்தத்தில் சற்று நேரம் நின்று எல்லாவற்றையும் யோசனை செய்து கொண்டிருந்தான், அன்றைக்கு இதே மாதிரி ஒரு பேருந்து நிறுத்ததில் நடந்த சம்பவத்தால் தான் இன்று இங்கே இப்போது நின்று கொண்டிருக்கிறோம், நடக்குறது நடக்கட்டும், என பல வித சிந்தனைகள் உள்ளே ஓடிக் கொண்டிருந்தன.
    பஸ் வந்தது.
    அது மதிய நேரம் என்பதால் அந்தப் பேருந்து பெரும்பாலும் காலியாகக் காணப்பட்டது, ஜன்னலோர இருக்கை ஒன்றில் அமர்ந்து வெளியே வேடிக்கை பார்த்த வண்ணம் அந்த கொஞ்ச நேர பயணத்தைக் கழித்துக்கொண்டு இருந்தான்.
    நிமிடங்கள் பல கடந்து, இறங்கும் இடம் நெருக்கமாய் வர , கண்டக்டர் விசில் சத்தம் கேட்டது, அதற்குள் படிக்கட்டு அருகே வந்திருந்தான். பேருந்து முழுவதும் நிற்கவும் இறங்கி, பக்கத்தில் இருந்த சின்ன டீக் கடைக்குள் நுழைந்தான்.
    அங்கும் இங்கும் அலைந்தவனாய் இன்றைய மதிய உணவை மறந்தே இருந்தான். ஒரு டீ , இரண்டு சமோசாக்களோடு சாப்பாட்டை முடித்துக் கொண்டான்.
    இன்று கம்பெனியில் முதல் நாளை தவற விட்ட பிரச்சனையை , பாலா எப்படியும் சரிசெய்து விடுவான் என்ற நம்பிக்கை இருந்ததால், நேரம் ஆக ஆக கவலை குறைந்து காணப்பட்டான்.
    எதிர்பார்த்த படி “மொபைல் போன், ரிங்க்டோன் கதறியது..”
    எடுத்து ஆன் செய்துவிட்டு,


    “ஹலோ , மச்சி , ஒண்ணும் ப்ராப்ளம் இல்லீல , கரெக்ட் பண்ணிட்டீல “

    “கேப்படா கேப்ப , ஒழுங்கா இன்னைக்கு போயிருந்தா இதெல்லாம் தேவையா, சொன்னா கேக்குறதே கிடையாது....”
    “இந்த அட்வைஸ் ரூம்ல வந்து கண்டின்யூ பண்ணு மச்சி, இப்போ வேணாம்” நக்கல் கலந்து அர்ஜுன் பதில் சொல்ல,
    “உனக்குச் சொல்லி புரிய வைக்க முடியாது, என்ன ஆள விடு, “பைக் காணாம போன விஷயத்துல , போலீஸ் ஸ்டேசன் போயிருந்ததா” சொல்லி சமாளிச்சு இருக்கேன் , அத வச்சு நீயும் மெயிண்டன் பண்ணிக்கோ “, இப்போ நான் பிஸி .. சோ நைட் பாக்கலாம்டா “ சொல்லிவிட்டு இணைப்பைத் துண்டித்தான்.
    எப்படியோ எல்லாம் சரி ஆகி விட்டது என்ற நிம்மதியுடன் ஆபீஸ் உள்ளே நுழைந்தான்.
    ரிசப்ஷனிஸ்ட்டிடம் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டவன், அவள் சொன்ன படி உள்ளே நடந்து சென்றான்.
    “வாங்க மிஸ்டர் அர்ஜுன் , ஒரு வழியா இன்னைக்கு வந்து சேந்துட்டீங்க
    போல “
    குரல் வந்த திசையை நோக்கி பார்வையைத் திருப்பியவன் , அதிர்ச்சி கலந்த ஆச்சர்யத்தில் திகைத்து நின்றான்,
    கார்த்திக் நின்று கொண்டிருக்க, பக்கத்தில் சந்தியா, பைல் ஒன்றைப் பிடித்த படி அர்ஜுனையும் பார்த்த வண்ணம் நின்றிருந்தாள்.
    பல மணி நேரத் தாகத்திற்கு பின் கிடைக்கும் தண்ணீர் போலே உள்ளுக்குள்ளே விவரிக்க முடியாத புத்துணர்ச்சி பாய்ந்து கொண்டிருந்தது, ஏன் எதற்கு என்றெல்லாம் ஆராய அவனுக்கு சந்தர்ப்பம் இல்லை, இது வரைக்கும் அவன் உணராத பல மாற்றங்களை பட பட வென அவனது ஹார்மோன்கள் உள்ளே நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தன.
    சுதாரித்துக்கொண்டு கார்த்திக்கை நோக்கி செல்ல ஆரம்பித்தான்,
    “சாரி சார் , டுடே எதிர்பாராம அப்படி ஆய்டுச்சு,” என பேசிக்கொண்டு இருக்கும் போதே குறுக்கிட்ட கார்த்திக்,
    “தாட்ஸ் ஒகே, லீவ் இட், இனி நடக்க போறத மட்டும் பாக்கலாம் அர்ஜுன், பாலா எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டார், ஆல்சோ இண்டர்வியூல உங்க பெர்ஃபர்மான்ஸ் எங்களுக்கு சாட்டிஸ்ஃபைடா இருந்தது, எனிவே நீங்க வர மாட்டீங்க போலன்னு உங்க பொசிசன் ல சந்தியாவ அப்பாயின்ட் பண்ணிருக்கோம்,
    நீங்களும் இந்த ப்ராஜெக்ட்ல ஜாய்ன் பண்ணிக்கோங்க”
    “தாங்க்யூ வெரி மச் சார்? ஷ்யூரா என்னோட பெஸ்ட் பெர்ஃபர்மான்ஸ் கொடுக்கிறேன் “
    “ஓகே , ஆல் தி பெஸ்ட்” சொல்லிவிட்டு கார்த்திக் அவரது காபினுக்கு சென்றார்.
    என்ன செய்வது எனத் தெரியாமல் திரு திருவென முழித்துக்கொண்டு இருந்தவன் முன்னால் , சில பிரிண்ட்அவுட் பேப்பர்கள் நீட்டபட்டன.
    “ஹாய், தேங்க்ஸ் சந்தியா“ தட்டுத்தடுமாறித் தான் அந்த வார்த்தைகள் கஷ்டப்பட்டு உள்ளிர்ந்து வந்தன..
    மெல்லிதான புன்னகையுடன், இட்ஸ் ஓகே, இத “கோ த்ரூ” பண்ணுங்க,
    ஐடியா கிடைக்கும்” என்று பதிலளித்த உடன் அவள் இருக்கைக்கு சென்று விட்டாள்.



    எனது பெயருக்குக் கொடுத்து வைத்தது
    அவ்வளவுதான்
    உன் இதழ்களில் மோதி வரும்
    வரம் கிடைக்கவில்லையே

    உள்ளே பொங்கிக்கொண்டு இருக்கும் ஆர்ப்பாட்டங்களை எல்லாம் வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல், அந்தப் பேப்பர்களை வாங்கிக் கொண்டு பக்கத்தில் இருந்த காபினில் உட்கார்ந்தான்.
    “ஷ்ஸ்ஸ்!!!! என்ற ஒரு பெரு மூச்சை வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல் உள்ளேயே விட்டுக் கொண்டு, ப்ரோஜெக்ட்டில் கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்தான்.”
    சந்தியா ஏற்கனவே வேலையை ஆரம்பித்து அதில் மும்முரமாக இருந்தாள்,
    மணி ஆறைத் தொட்டது.
    “அர்ஜுன் & சந்தியா, நாளைல இருந்து உங்களுக்கு ஷிப்ட் கரெக்ட்டா ஸ்கெட்யூல் போட்ருவாங்க, சோ டுடே நீங்க கெளம்பலாம்” கார்த்தி அவர் வேலை நேரத்தை முடித்த கையோடு , இவர்கள் இருக்கும் காபினில் விஷயத்தை சொல்லிவிட்டு வெளியே போய்க் கொண்டிருந்தார்.
    இவர்களும் கம்ப்யூட்டரை ஆஃப் செய்து விட்டு கிளம்பத் தயாரானார்கள்.

    ல நாட்கள் தூக்கத்தில் இருந்த உணர்வுடன் மெதுவாக கண்களைத் திறந்தாள் அமுதா. இப்பொழுது எல்லாமே கண்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரிகிறது,
    தனக்கு என்ன நடந்தது, இப்போது எங்கே இருக்கிறோம் என்ற நினைவு முழுவதுமாய் திரும்பி இருந்தது.
    “அப்பா !!” என்று சத்தம் கொடுத்துப் பார்த்தாள், யாரும் வருவதாய் தெரியவில்லை, இன்னும் சத்தமாய் கூப்பிட,
    ஒரு நர்ஸ் உள்ளே நுழைந்தார்.
    “சிஸ்டர், என் அப்பா எங்க , அவர் வெளில இருந்தா கொஞ்சம் கூப்டுங்க”
    “அப்பா, பக்கத்துல போயிருக்காருப்பா , உனக்கு எப்பிடி இருக்கு இப்போ” அனுபவம் மிகுதியால் அவள் அப்பா நோயாளியாகப் படுத்திருக்கும் விஷயத்தை மறைத்து விட்டார் அந்த நர்ஸ்.
    “நல்லதுப்பா , நான் போய் டாக்டரக் கூட்டி வர்றேன் “
    சொல்லி விட்டு கிளம்பியவர் டாக்டருடன் உள்ளே நுழைந்தார்.
    “அமுதா நல்ல ரெக்கவர் ஆகிட்டு வர்றீங்க, ஒன் வீக்ல எல்லாமே சரி ஆய்டும்,டோன்ட் நீட் டு வொர்ரி “
    “அமுதா மெல்லமாய் தலை அசைத்தாள்”
    பின் வழக்கமான மருத்துவப் பரிசோதனைகள் முடித்து விட்டு டாக்டர் வெளியேறினார்.
    “சிஸ்டர் அவங்களுக்கு இப்போ சாப்பிட எதாவது கொடுக்க சொல்லுங்க, கூட இருக்குறவங்களுக்கு இன்பார்ம் பண்ணிடுங்க “
    “அதுல ஒரு பிரச்சனை இருக்கு டாக்டர்”
    “ஏன் என்னாச்சு ?“
    “அந்த பொண்ணோட அப்பாவும் இப்போ முடியாம அட்மிட் ஆகி இருக்காரு, சோ இப்போதைக்கு யாருமே இல்ல , ஹெல்ப்புக்கு”
    “ஓ அப்படியா, சரி , எதாச்சும் மொபைல் நம்பர் இருந்தா கால் பண்ணி வர வைக்க ட்ரை பண்ணுங்க!! “
    “ஓகே சார்”
    சொல்லிவிட்டு டாக்டர் நடக்க , நர்ஸ் மீண்டும் அமுதாவிடம் வந்தார்,

    ஆனால் அவளிடம் உதவிக்கு யாரும் இல்லை, என்ற விஷயத்தைச் சொன்னால் அதிர்ச்சியாகக் கூடும், எனவே இப்போதைக்குச் சமாளிக்கலாம் என நினைத்து ரிசெப்ஷனிஸ்ட்டிடம் சென்றார் அந்த நர்ஸ்.
    “ஹேய் , சுந்தரி, அந்த அமுதான்ற பேஷன்ட்டு ரெக்கார்ட் இருந்தா , கொஞ்சம் பாரு , எதாச்சும் போன் நம்பர் இருக்கான்னு தெரியணும்”
    “இல்லையே அக்கா , அப்படி எதுவும் இல்லை பாருங்க, ஆனா முதல் நாளு அட்மிஷன் ரெகார்ட்ல அந்த பொண்ணோட ஹான்ட்பாக்ல இருந்ததுன்னு ஒரு போன் நம்பர் இருக்கு, அதர்ஸ் ன்னு போட்டு சேவ் பண்ணி வச்சேன், அது தரவா?”
    “ஏதோ ஒண்ணு கொடு சுந்தரி, பரவால”
    மீண்டும் இசைக்கும்
     
    2 people like this.
  6. webadmin

    webadmin Administrator Staff Member

    Joined:
    Jan 1, 1970
    Messages:
    2,567
    Likes Received:
    1,103
    Trophy Points:
    113
    இசை 7
    ன்றைய நாளுக்கான கடமையை முடித்துக்கொண்டு கதிரவன் பூமியின் அடுத்த பக்கத்தை நோக்கிக் கிளம்பிக்கொண்டு இருந்தான். வெளிச்சம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் கரைய ஆரம்பித்து இருந்தது. ஆபிஸின் உள்ளிருந்து அர்ஜுனும் சந்தியாவும் ஒருவர் பின் ஒருவராக வெளிப்பட்டார்கள் .
    ஏதாவது எப்படியாவது அவளிடம் பேசச்சொல்லி உள்ளுக்குள் கூச்சல் போட்டுக்கொண்டு இருந்திருந்தன அவனது ஹார்மோன்கள். அவற்றை எல்லாம் கஷ்டப்பட்டு சமாளித்த வண்ணம் சந்தியாவிற்கு பின்னே சென்று கொண்டிருந்தான் அர்ஜுன்.ஒருபுறம் பேசச்சொல்லி அடம் பிடித்தாலும், அவளிடம் இப்போது பேசுவதற்கு எதுவும் இருப்பதாகத் தோன்றவில்லை, ஆபிஸில் உள்ளே ஏற்கனவே சில முறை பேசி இருந்தான், ஆனால் அதற்கு ஒரு காரணம் இருந்ததால் அவனுக்கு அப்போது சற்று எளிதாக இருந்தது. இப்போது தேவையில்லாமல் சொந்த வாழ்க்கையைப்பற்றி பேச ஆரம்பித்தால் என்ன நினைப்பாளோ என்ற பயம் வேறு, தேவையில்லாமல் வலியச் சென்று பேசுவதில் அவனுக்கு உடன்பாடும் இல்லை ஆதலால் பேருந்து நிறுத்தம் வரையிலும் மௌனமே நீடித்தது.
    எதற்காக இப்படியெல்லாம் குழப்பங்கள் இவளுக்காக எழுகிறது , என்றெல்லாம் யோசிக்க அர்ஜுனுக்கு முடியவில்லை, அவளைப் பற்றி முழுமையாக எதுவும் தெரியவில்லைதான் ஆனால் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கையில் கூட இவ்வளவு வித்தியாசமான சந்தோசத்தை உணர முடியுமா? அவள் சற்று நெருக்கத்தில் வந்து போகையில் உள்ளூர ஒரு வித தித்திப்பில் கூடிக் குறையும் இதயத்துடிப்பு, அவளைக் கடந்து வரும் காற்றும் தனித்து தெரிவதாய் ஒரு பிரம்மை, ஒன்றும் இல்லாத வெட்டிப்பேச்சுகளை அவளிடம் முழுவதும் பேசித்தீர்த்து நேரத்தைக் கடத்த ஒரு மிகையான ஆர்வம் ..வெறும் நடைபயணம் கூட இவளின் விரல் பிடித்து நீளுமானால் அதன் இனிமையை அனுபவித்துச் சொல்ல வார்த்தை இருக்காது, ஏதோ இத்தனை வருடங்களாய் பார்த்துச் சலித்துப்போன இந்த உலகத்தை புதிதாய் காட்டுகிறாள், முன் பின் தெரியாதவள் என்றாலும் இவளுக்காக கோபங்கள், சுக துக்கங்கள் என எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக் கொள்ளலாம், கடைசியில் இனி வாழப் போகும் வாழ்க்கையை இவளுடன் பகிர்ந்து கொள்ளும் ஒரு விருப்பம் விருட்சமாய் வளர ஆரம்பித்தது.
    “அலை பாய்ந்து கொண்டிருந்த மனதின் எண்ணங்களை சட்டென்று நிறுத்தியது, அவனது மொபைல் ரிங் டோன், அதே கணம் கூப்பிடும் தூரத்தில் நின்று கொண்டிருந்த சந்தியாவின் கவனத்தையும் அது ஈர்க்கத் தவறவில்லை,
    “எனக்கு பிடித்த பாடல் அது உனக்கு பிடிக்குமே ...” என தொடங்கும் ஒரு பாடலைத் தான் ரிங்க்டோனாக வைத்து இருந்தான் , அது சந்தியாவிற்கு மிகவும் பிடித்த பாடல் என்பதால் ஒரு கணம் திரும்பி பார்த்தாள்.



    “ஹலோ ,...!!”
    ......
    “ஆமா , நான் அர்ஜுன் தான் பேசுறேன், !!“
    .....
    “ஓ அப்படியா , பட் எனக்கு அவங்க சொந்தம்லாம் கிடையாதுங்க, அன்னைக்கு பஸ்ஸ்டாப்ல நின்னுட்டு இருக்கும் போது அவசரம்னு ஹெல்ப் பண்ணேன் அவ்ளோதான், மத்தபடி அவங்க யாருன்னு கூடத் தெரியாதே, நீங்க வேற யாராச்சும் ட்ரை செஞ்சு பாருங்களேன்”
    ......
    “ ஓ அப்படியா , பட் என்னால வர முடியாதே, சாரி , இப்போதான் ட்யூட்டி முடிச்சு ரூம்க்கு போய்க்கிட்டு இருக்கேன், இன்னைக்கு காலைல வரை அங்க தான் இருந்தேன்னே, நாளைக்கு வேற வொர்க்ஸ் இருக்குது, நீங்க வேற யாராவது அவங்க ரிலேட்டிவேஸ் சைடு பாருங்களேன், ஹெல்ப் பண்ணணும் தோணுது பட் என்னோட முக்கியமான விஷயங்கள் நான் இங்க பாக்க வேண்டி இருக்குதே”
    “ஒகே !! வச்சுருங்க !!”
    எடுத்தெறிந்து பேச மனமில்லாமல் இயலாமையை முழுதும் சொல்லி முடித்தவனுக்கு, இன்பம் கலந்த அதிர்ச்சி.
    “ஹாய் அர்ஜுன்!!! ”
    சந்தியாவின் குரல் தான், ஆபிசில் கொஞ்சமாய் ப்ராஜெக்ட் பற்றி கலந்து ஆலோசித்ததைத் தவிர , வேறு எதையும் பேசிக் கொள்ளவே இல்லை, இப்போது இங்கே பேச்சை ஆரம்பித்தால் அவளைப் பற்றி இன்னும் கொஞ்சம் தெரிந்து கொள்ளலாம் என்பதால், முகம் முழுக்க பரவசத்துடன் லேசான புன் சிரிப்பை முகத்தில் பரவ விட்ட படி பதில் சொன்னான்.
    “ஹாய் சந்தியா, எஸ் சொல்லுங்க “
    “ஒண்ணு சொன்னா தப்பா எடுத்துக்க மாட்டீங்களே, கூடவே வேலை செய்யப் போறோம் , சோ தோணுச்சு சொல்றேன் !!”
    “இது என்ன சிறுபிள்ளைத்தனமான கேள்வி, தவம் இருக்காத குறையா உன்னோட பேசத்தான் நான் காத்திருக்கேன்”, என சொல்லத் தோன்றினாலும் ,
    “ஓ நோ ப்ராப்ளம், சொல்லுங்க ப்ளீஸ்”
    என்று சாதாரணமாக பதிலளித்தான்.
    “எனக்கு ஃபுல் மேட்டர் தெரியாது, ஆனா நீங்க பேசுனது வச்சுப் பாக்கும்போது , பாதியிலே எதோ ஒரு ஹெல்ப் விட்டுட்டு வந்து இருக்கீங்க போல, இப்படி பண்றதுக்கு நீங்க சுத்தமா பண்ணாமலே இருந்திருக்கலாமே”
    முடிந்த வரை உன் பெயரை
    அடிக்கடி அழைத்து
    என் இதழ்களுக்கு
    இனிப்பை ஊட்டிக் கொள்கிறேன் !!!

    “ஹய்யோ அப்படி இல்லீங்க சந்தியா!!”
    என ஆரம்பித்து அன்று நடந்த முழுக் கதையையும் சுருக்கமாக ஒரே மூச்சில் சொல்லி முடித்தான், கண்களில் வியப்பையும் சோகத்தையும் ஒருங்கே காட்டி, எல்லாவற்றையும் கேட்டு முடித்தாள் சந்தியா.
    “ஓ வெரி சேட், பாவம்தான் அந்த பொண்ணு நிலைமை, இதாலதான் இன்னைக்கு நீங்களும் லேட்டா வந்தீங்களா, இப்போ புரியுது, இது எல்லாம் நடக்கப் போய்தான் , நான் இப்போ இங்க நின்னு பேசிக்கிட்டு இருக்கேன் ”
    “ஓ புரிலயே சந்தியா ?”
    “ஹ்ம்ம் நீங்க லேட்டா வந்ததால் தான் என்னையவே கால் பண்ணி கூப்ட்டு இருக்குறாங்க,நீங்க டைம்க்கு வந்திருந்தா எனக்கு இந்த வேலை கிடைக்காம போயிருக்கும்”
    “அதச் சொல்றீங்களா, அப்படி எல்லாம் இருக்காது, என்ன விட நீங்க ஸ்ட்ராங் நாலெட்ஜ் வச்சு இருக்கீங்களே”
    அதற்குள் சந்தியாவுக்கு பஸ் வந்தது,
    “ஓகே நாளை பார்க்கலாம் அர்ஜுன், பாய், பரவால ஹாஸ்பிடல் போய்ட்டு ரூம்க்கு போங்க !!” சொல்லி விட்டு பஸ்சில் ஏற அது வேகம் எடுத்து கிளம்ப ஆரம்பித்தது.
    “ஓகே சந்தியா , பாய் !!”
    உச்சி முதல் பாதம் வரை பாயும் இது என்ன விதமான சந்தோசம் புரியவில்லை, கடவுளிடம் வேண்டிய பிரார்த்தனை உடனே நடந்து விட்டது போன்ற உணர்வு..., எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அவளும் கிட்டத்தட்ட நம்மைப் போலே தான் இருக்கிறாள் என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் சற்றே மனதின் ஓரத்தில் சுருக்கம் வர ஆரம்பித்தது. அமுதாவின் நினைவு உள்ளே நுழைந்தவுடன், உடனே ஒரு முடிவை எடுத்தவனாய் சாலையின் எதிர்ப்பக்கம் இருந்த பஸ்டாப் நோக்கி ஓட்டமும் நடையுமாய் சென்றான் .


    சிறிது நேரப் பயணத்தில் அவளது பேருந்து நிறுத்தம் வரவே, இறங்கி நேராக ஒரு பேக்கரி நோக்கிப் போக ஆரம்பித்தாள். அம்மாவுக்கும், கயலுக்கும் பிடித்த பால்கோவாவை வாங்கிக்கொண்டு வீட்டுக்கு நடக்க ஆரம்பித்தாள் . அந்த சாயங்கால நேரத்தில் அநேகமாக எல்லோர் வீடுகளிலும் ஒரே சீரியல் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது. கதாநாயகியை வழக்கம் போல் அழ வைத்து பக்கம் பக்கமாய் வசனங்கள் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.
    “அம்மா !!!! ..... ஓய் அம்மா !!! இருக்கியா உள்ள ? வீடு திறந்தே கிடக்குது , கூப்பிட்டா ஆளக் காணோம்” குதூகலம் நிறைந்த குரலோடு கூப்பிட்டாள் சந்தியா.
    “இருக்கேன் இருக்கேன் உள்ள வா”, சற்றே தாமதமாக கிச்சனுக்கு அந்தப் பக்கம் இருந்து குரல் வந்தது
    “என்ன கொளக்கட்டை எதும் அவிச்சுத் தனியா வச்சு சாப்டுக்கிட்டு இருக்கியா, இவ்ளோ லேட்டா வாய்ஸ் குடுக்குற” கிண்டலுடன் பேசிக் கொண்டே அம்மாவிடம் வந்து நின்றாள்.
    “வாயாடி , இனி எங்க பாடு திண்டாட்டம் தான், உடனே பதில் தரலைன்னு முதல் நாள் வேலைக்கு போயிட்டு என்ன பேச்சுப் பேசுற , ஷப்பா முருகா !!”
    “அதெல்லாம் இனி அப்படிதான், சரி கண்ண மூடிக்கிட்டு வாய மட்டும் ஒப்பன் பண்ணு, உனக்கு ஒரு ஸ்பெஷல் இருக்கு”
    “என்ன ஸ்பெஷல்டா சொல்லு? “
    “சொல்றத மட்டும் செய் லட்சு!! “
    லஷ்மி கண்களை மூட, வாங்கி வந்த பால்கோவாவை அம்மாவுக்கு ஊட்டி விட்டாள் சந்தியா.
    “ஹே செல்லம், இதுக்குத்தானா, சமத்து, பரவாலையே இதெல்லாம் வாங்கி வரணும்னு தோனிருக்கே பிள்ளைக்கு”

    “பால்கோவா கொடுத்ததால கொஞ்சல் , ஹ்ம்ம் ரெம்ப தப்பு லட்சு, ஹஹஹா, சரி இந்தா அடிச்சு நொறுக்கு “ என மிச்சம் இருந்த ஸ்வீட் பாக்சை நீட்டினாள் “ சிரித்துக்கொண்டே
    “சரி இந்தா நீயும் வாங்கிக்கோ , ஆ காட்டு “
    “ஆ வும் காட்ட மாட்டேன் ‘இ’ யும் காட்ட மாட்டேன், எனக்கு இது பிடிக்காதுன்னு தெரியும்ல , அப்புறம் என்ன ட்ரை பண்ற, எல்லாம் உனக்கே உனக்கே, என்ஜாய்”
    “கொஞ்சம் போல தின்னா கொறஞ்சா போய்டுவ, சரி குட்டிக்கு வாங்கி வந்து இருக்கியா, அவ சாப்டுக்கட்டும் இத, எனக்கு போதும் டா”
    அதற்குள் குளிக்க சென்றவள் பாத்ரூம் உள்ளிருந்து குரல் மட்டும் கொடுத்தாள்.
    “அவளுக்கு தனியா வாங்கி இருக்கேன்மா , அத நீ ஃபுல்லா தான் சாப்பிடேன்”
    “பாருடா, ஃபர்ஸ்ட் அதிசயமா இன்னைக்கு ரெண்டு வேள குளியல், கலக்குற சந்தியா “ சொல்லிக் கொண்டே கயல் வீட்டுக்குள் வந்தாள்.
    “அது எல்லாம் இனி அப்படிதான் மீன்கண்ணு, நம்ம ஊருல வெளிய அலைஞ்சிட்டு வந்தாலே ரெண்டு வாட்டி குளிச்சுதானே ஆக வேண்டி இருக்கு, ஃபுல்லா டஸ்ட், அதெல்லாம் கண்டுக்கப்படாது, சரி என்னோட பேக்ல ஸ்வீட்ஸ் இருக்கு, எடுத்துக் கோடி”
    “ஏய் , மீன்கண்ணுனு கூப்பிடாதன்னு எத்தன டைம் சொல்றது நான், சரி ஸ்வீட் வாங்கி வந்ததால மன்னிச்சு விடறேன், ஸ்வீட் ஓகே, ட்ரீட் எப்போ வைக்கப் போற”
    “ட்ரீட்டா அப்பிடினா எப்படி வைப்பாங்க, தெரியாதுடா மீக்கு”
    “இந்த வேலையெல்லாம் நடக்காது மகளே , இந்த சண்டே வெளில கூட்டிப் போ ஒழுங்கா “ கொஞ்சம் மிரட்டலான தொனியில் பதில் சொன்னாள் கயல்.
    அதற்குள் குளித்து முடித்தவள் ஈரமான கூந்தலில் வண்டு கட்டியபடி வெளிப்பட்டாள். சரி விடு விடு பாக்கலாம், வைக்காம விட்ரவா போற நீ”
    “ஹ்ம்ம் அது !!”
    “சரி கயல் சீக்கிரம் யூனிஃபாரம் மாத்திட்டு வா, ரெண்டு பேருக்கும் தோசை ஊத்திக் குடுக்குறேன்” எனக் குறுக்கிட்டார் லஷ்மி.

    ரண்டு கைகளில் பழங்கள் , பாட்டில்கள் என பார்சல்களுடன் முத்தமிழ் மருத்துவமனை வராண்டாவில் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தான் அர்ஜுன்.
    “ஹலோ சிஸ்டர், நான் அர்ஜுன், கொஞ்ச நேரம் முன்ன கால் பண்ணீங்களே, அது நீங்களா”
    “ஓ நீங்கதானா, வர முடியாது சொன்னீங்களே, வந்துட்டீங்க ?”
    “ஆமா!! கொஞ்ச நேரம் தானே ஆகப் போகுதுன்னு வந்துட்டேன், சரி இந்தாங்க பிடிங்க, வேற எதாவது இருந்தா சொல்லிடுங்க மொத்தமா வாங்கிக் கொடுத்துட்டு போய்டறேன் நான்”
    “நீங்களே போய்க் கொடுத்துடுங்க அர்ஜுன், அப்பாவுக்கு லேசான மயக்கம் மட்டும் சொல்லிடுங்க, ஏற்கனவே சமாளிச்சு வச்ருக்கோம், டாக்டர் வர்ற நேரம், நான் இங்கே இருக்கனும்”
    “சுத்தம், இதக் கூட செய்ய மாட்டாங்களா, பில்லும் கூட சேத்துப் போட்டுக்கிட வேண்டித்தானே , இந்த ஹெல்ப்ப்புக்கு கண்டிப்பா பேஷன்ட் சைடுல இருந்து யாராச்சும் ஒருத்தர் இருக்கணும்னு கண்டிஷன் வேற, நல்ல ஹாஸ்பிடல்” என உள்ளுக்குள் நினைத்துக் கொண்டே அமுதா இருக்கும் அறைக்குச் சென்றான்.
    “எக்ஸ்க்யூஸ் மீ மேடம் “
    ஓய்வு எடுத்துக் கொண்டிருந்த இமைகளை சற்றே விலக்கியவள், மீண்டும் சொன்ன ஒரே வார்த்தை ,
    “அப்பா ??
    “அப்பா எங்க, இன்னும் என்ன பண்றாரு,?”
    “நீங்க இன்னும் போகலையா?”
    சற்றே தாழ்ந்த குரலுடன் கேட்டாள் அமுதா, அவளுக்கு அர்ஜுன் முகம் நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது. அன்று நடந்த கலவரத்தில் ஓடி வந்து தன்னை தூக்கி ஆட்டோவில் ஏற்றி மடியில் போட்டுக்கொண்டது, டிரைவரையும் சீக்கிரமாக போகச்சொல்லி விரட்டியது மற்றும் அவன் முகத்தில் இருந்த அந்த பதட்டம் எல்லாமே அவள் மனதில் பதிந்து போய் இருந்தது , ஆனால் இப்போது இங்கே இருப்பான் என்று அவள் நினைக்கவில்லை.
    “ஹ்ம்ம் ஆமாங்க, ஒரு சின்னப் பிரச்சனை, அப்பாக்கு சின்னதா மயக்கம் , ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு இருக்கிறார்”
    “அய்யோ என்னாச்சு , எப்படி இருக்கிறார், டாக்டர் என்ன சொன்னாங்க, இப்போ எங்க இருக்கிறாரு”
    பதட்டம் அதிகமாகி அவள் அழும் சூழ்நிலைக்கு போய்க் கொண்டிருந்தாள்,
    “ஐயோ ஸ்டாப் ப்ளீஸ், ஸ்ட்ரைன் பண்ணிக்காதீங்க, இதுக்குத் தான் சொல்லாம இருந்தாங்க இவ்ளோ நேரம், ப்ளீஸ் கூல் டவுன் அமுதா, சாப்பிடாம தூங்காம இருந்ததால வந்த சாதாரண மயக்கம் அவ்ளோ தான், நல்லா ரெஸ்ட் எடுத்து தூங்கிட்டு இருக்கிறார், எந்திரிச்சா ஓகே ஆய்டுவார் , வொர்ரி பண்ணிக்காதீங்க ”
    “எப்போ கண் முழிப்பார் அப்பா, நான் உடனே பாக்கணும், முழிச்ச உடனே சொல்லுங்க ப்ளீஸ்”
    “இப்போ இத குடிங்க ஃபர்ஸ்ட்”
    பிழிந்து வைத்திருந்த அரஞ்சு ஜூசை கப்பில் ஊற்றிய பின் நீட்டினான்.

    “ரெம்பத் தேங்க்ஸ் ?? உங்க பேரு ?”
    “அர்ஜுன் மேடம் “
    “மேடம்லாம் சொல்ல வேணாம், அமுதான்னே கூப்பிடுங்க, ஒகே நீங்க இன்னும் இங்க தான் இருக்கீங்களா ? டைம் ஆச்சுனா கெளம்புங்க, எங்க பாமிலி ஃப்ரெண்டு இருக்கிறாங்க, அவங்கள வரச்சொல்லிக் கிடறேன் , “
    “நோ ப்ராப்ளம் அமுதா, ஹாஸ்ப்பிட்டல்ல சொன்னாங்க ஜெயராமன்ன்னு உங்க ஃபாமிலி ஃப்ரெண்டு அவரக் காண்டக்ட் பண்ணுனதுல , அவர் வைஃப் ரிலேட்டிவ் யாரோ டெத்துக்கு போயிருக்குறதா சொல்லிட்டாங்க, சோ என்னைய மறுபடியும் காண்டக்ட் பண்ணி வர வச்சாங்க, எனக்கு இது பெருசா கஷ்டம் இல்ல, நீங்க சாப்பிடுங்க ”
    “ரெம்ப தேங்க்ஸ் அர்ஜுன், இந்த அளவு நான் பேசிட்டு இருக்குறதுக்கு நீங்க மட்டுமே காரணம், அகைன் பிக் தேங்க்ஸ் ஃபார் யூ”
    “இட்ஸ் ஓகே, நீங்க சாப்டுட்டு ரெஸ்ட் எடுங்க, நான் இதோ வந்துடறேன்”
    இப்படி கனிவும் அனுசரணையுமாய் இருக்கும் நபர்களைப் பார்ப்பது மிகவும் அரிதாக இருக்கிறதே, இந்த இயந்திர மயமாகிப் போன உலகத்தில் அவரவர் வாழ்க்கையை மட்டுமே ஒட்டிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள், அடுத்தவர் பிரச்சனைகளைக் காது கொடுத்துக் கேட்கத் தயாராக இருப்பவர்கள் மிகவும் குறைவு தான்.
    கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அமுதாவின் உள்ளத்தின் ஒரு ஓரத்தில் அர்ஜுனுக்கான இடம் ஒதுக்கப்பட ஆரம்பித்தது.

    இனி உன் மேல் ஒரு கோபம்
    எப்போதும் எனக்கு இருக்கும்
    இத்தனை நாள் தாமதமாக
    என் வாழ்வில் ஏன் வந்தாய் !!!

    இசைக்கும் ...
     
    2 people like this.
  7. webadmin

    webadmin Administrator Staff Member

    Joined:
    Jan 1, 1970
    Messages:
    2,567
    Likes Received:
    1,103
    Trophy Points:
    113
    என்னை இப்படி எளிதில்
    கைது செய்யும் வித்தை
    எங்கு கற்றாளோ !!
    இந்த அழகான இம்சை விட்டு
    விடுதலை கேட்க வில்லை
    மொத்தமாய்
    சிறைபிடித்துக் கொள் என்கிறேன்!!

    இசை 8


    ற்றே குழப்பமான சிந்தனைகளுடனே அர்ஜுன் மருத்துவமனையை விட்டு வெளியேறினான். சந்தியாவின் இனிப்பூட்டும் இம்சைகள் ஒரு புறம் இருக்க அமுதாவின் நிலையும் அவனை ஒரு புறமாய் பாதித்து இருந்தது. சொந்தபந்தம், முன்பின் தெரிந்தவள் என எந்த வகையிலும் இல்லாமல் இப்படி தன் வாழ்க்கையில் நுழைந்திருக்கும் இவளை நினைத்தால் ஆச்சரியமாகவும், அதே நேரம் வருத்தமாகவும் இருக்கிறது. பாவம், இந்த சின்ன வயதில்தான் இவளுக்கு எத்தனை சோதனைகள், சொந்தங்கள் என்று பெரிதாக யாரும் உதவிக்கு இருப்பது போல் தெரியவில்லை, அவள் அப்பாவும் இப்போது உடன் இருக்கும் நிலைமையில் இல்லை, சங்கடமான சூழ்நிலை தான், எது எப்படியோ சீக்கிரமாக அறைக்குச் சென்று ஒரு தூக்கத்தைப் போட்டே ஆக வேண்டும் என அவனது சோர்வு அலாரம் கொடுக்க வேகமாக பேருந்து நிறுத்தத்தை நோக்கிச் நடக்க தொடங்கினான்.

    *******************************************************************
    சந்தியாவின் வீடு கலகல சிரிப்புடன் ஒரே அமர்க்களமாய் காணப்பட்டது.எதிர்காலத்திற்கான கேள்விக்குறி என்னவென்றே தெரியாத சோகத்தில் பெரிதாய் மூழ்கிப் போயிருந்த அந்த வீட்டில், சந்தியாவிற்கு கிடைத்த அந்த வேலை சந்தோஷ யாழை மீட்டி வீடெங்கும் மகிழ்ச்சி ராகங்களை இசைத்துக் கொண்டு இருந்தது.


    “அக்கா எனக்கு அடுத்த மாசமாச்சும் புது யூனிபார்ம் வாங்கித் தர்றியா , இப்போ இருக்குற எல்லாம் கலர் மங்கியே போச்சு , பழசு போலே இருக்கு , ப்ளீஸ்க்கா எனக்கு இது மட்டும் வாங்கிக் குடுத்துடு சரியா” கயல் ஏக்கம் நிறைந்த தொனியில் வேண்டுகோள் வைத்தாள்.

    கண்டிப்பாடா கயல், எது இருக்கோ இல்லையோ, உனக்கு புது ட்ரெஸ் கண்டிப்பா உண்டு ஓகே வா “சொல்லி விட்டு பக்கத்தில் உட்காந்திருந்த கயலின் கன்னத்தை செல்லமாய் தட்டினாள் சந்தியா.

    “ஹை ஹை , அக்கா ரெம்ப தேங்க்ஸ், சந்தி யூ ஆர் சோ ஸ்வீட் ,என கன்னத்தை கிள்ளி முத்தம் வைத்தவள், செல்லமாய் அவளின் மடியிலே சாய்ந்து கொண்டாள் கயல்.

    “என்னங்கடி அக்காளும் தங்கச்சியும் ஒரே கொஞ்சலும் பாசமுமா இருக்கு என்ன விஷயம்“, என்ற கிண்டல் தொனியில் கேட்டுக் கொண்டே அடுப்பங்கரை வேலைகளை முடித்த கையோடு வந்தார் லஷ்மி.

    “ஐயோ அம்மா , எங்க பாசத்த கண்ணு போடாதம்மா, எப்போ பாத்தாலும் இதே டைலாக் அடிச்சுடற, நாங்க ஒண்ணா இருக்குறத பாத்தா, இல்லக்கா?”
    கயல் சிரித்துக்கொண்டே அக்காளை இழுக்க,


    “ஹஹஹா ஆமா ஆமா , இனிமே கயல் என் கூட சண்டையே போட மாட்டா,“ பாரு சந்தி , உனக்கு வேலை கிடைச்சதும், வீட்ல எவ்ளோ பெனிபிட்” , என அவளுக்கு அவளே சொல்லிக் கொள்வது போல் ஜாடை பேசி அம்மாவைப் பார்த்து கண் அடித்தாள் சந்தியா.

    “அடியே அக்கா ஏன் இப்படி கால வார்ற இப்போ, அப்போ வேலை கிடைச்சுட்டுன்னு உன்ட்ட பாசமா இருகேன்ன்னா, போடி லூசு, எனக்கொன்னும் வேணாம் நீ வாங்கி தர்றது எல்லாம், கோபத்தில் சிலுப்பிக்கொண்டு எழுந்து சற்றே தள்ளிப் போய் உட்கார்ந்தாள் கயல், முகம் கோபத்தில் முறைத்தபடியே இருந்தது.

    “அச்சோ, லச்சு!! பாரு உன்னால செல்லத்துக்கு கோபம் வந்துடுச்சு, இப்படி நீ வந்த உடனே பத்த வச்சுட்டியே, இது உனக்கே நல்லா இருக்கா!!”


    “அடப்பாவி நான் கேக்கத் தானே செஞ்சேன், கிண்டல் அடிச்சது நீ, இப்போ அவள ஐஸ் வைக்க என் மேல திருப்புறியா, பிச்சு பிச்சு,” லஷ்மி பொய்யாக அதட்டினார்.

    “நீ சமாளிக்காத லட்சு, போ அங்குட்டு, இங்க பாரு கயல் செல்லம், உனக்கு ஆனாலும் இவ்ளோ கோபம் ஆகாது, உன் உடம்பு தாங்குமா, அபிராமி அபிராமி, சீக்கிரம் கூல் டவுன் ஆகிக்கோ பாக்கலாம், நம்ம அரசியல்ல இதெல்லாம் சாதாரணம் தானே” என சொல்லிக்கொண்டு சந்தியா எழுந்து வந்து அவள் கன்னத்தை தொட்டு முத்தம் வைக்க , கையை வேகமாய் தட்டி விட்டாள் கயல்.

    “ஐயோ அம்மா, மீனு நல்லா சூடா இருக்கே, என்ன பண்றது, ஜில்லுனு எதாச்சும் கொண்டு வா, மேல ஊத்தி விடுவோம்” என மேலும் அவளை கிண்டல் அடித்த வண்ணம் அடுத்த அறையில் இருந்து படுக்கை தலையணை எடுத்து வர சென்றாள்.

    வேகமாய் எழுந்த கயல், “என்ன மீன்னுனு சொல்லாதனு எத்தன தடவ சொல்றது”, என சந்தியாவின் காதைப் பிடித்து திருக,
    "ஐயோ!!! அம்மா காப்பாத்து!!", என்று அலறல் போட்டாள் சந்தியா.


    “ஏய் வாலுங்களா , பேசாமா வந்து படுங்க, நைட் நேரம் பேய் மாதிரி கத்திட்டு இருக்கீங்க, எனக்கு தூக்கம் சொக்குது, உங்க பஞ்சாயத்தை நாளைக்கு வச்சுக்கலாம்.

    “பேய்ங்களோட அம்மா அப்புறம் யாராம் “ என கயல் கோபத்தை மறந்து வார்த்தை விட, மூன்று பேரும் சிரித்து ஒரு வழியாய் ஆர்ப்பாட்டம் அடங்க விளக்கு அணைக்கப்பட்டு விடிவிளக்கு எரிய ஆரம்பிக்க ,மூன்று பேரும் உறங்கிப் போயினர்.
     
    4 people like this.
  8. webadmin

    webadmin Administrator Staff Member

    Joined:
    Jan 1, 1970
    Messages:
    2,567
    Likes Received:
    1,103
    Trophy Points:
    113
    இசை 8 - தொடர்ச்சி ...

    ****************************************
    “ஏன்டா மச்சி பொண்ணுங்களுக்கு இந்த பர்பிள் கலரு சுடின்னா நல்லா மேட்ச் ஆவுமோ, என்னா மாதிரி இருந்தா தெரியுமா, பாக்க பாக்க அட்ட்ராக்சன் கூடிட்டே போகுதுடா, “
    போதும்டா சாமி!!!, இனி கொஞ்ச நேரம் அவள பத்தி பேசுனா, அப்புறம் நான் எந்த லாங்குவேஜ்ல திட்டுவேன்னு எனக்கே தெரியாது, தயவு செஞ்சு, படுத்து தூங்கித் தொலையேன்டா”


    கடவுளே இந்த லவ்வுல விழுந்தவங்க கூட நைட் தூங்குறது தான் உலகத்துலே கொடுமையான வேல,” அர்ஜுனின் புலம்பல் கொடுமைகளை தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் பாலா புலம்பிக்கொண்டே இருந்தான்.
    “டேய் அப்போ இது கன்பார்ம்மா லவ்வா,“ தெரிந்தும் தெரியாதவன் போலே கேட்டுக் கொண்டான் அர்ஜுன்.

    சோர்வாக ரூமிற்கு வந்து சீக்கிரம் உறங்கி விடலாம் என்று நினைத்துத் தான் வந்தவன், ஆனால் தூக்கத்தை கெடுக்கும் இது என்ன வித இடைஞ்சல் என்று தெரியாமல் புலம்ப வேறு தொடங்கி இருந்தான், வேறு யாரையும் அல்ல, சந்தியாவைப் பற்றி தான், இன்று அவள்போட்டு வந்திருந்த பர்பிள் – வொயிட் கலர் காம்பினேசன் சுடிதாரில் அவளது உருவம் கண் முன்னே அழகழகாய் வந்து போக, வயிற்றுக்கும் தொண்டைக்கும் நடுவே சத்தியமாய் ஏதோ ஒன்று வித்தியாசமாக உணர்வதாக உளறல் தொடர்ந்தது.

    “அல்சரா இருக்கும்டா வீணாப் போனவனே, இங்க சென்னைல இருக்குற பாஸ்ட்புட் ஒண்ணு விடாம எல்லா இடத்துலயும் அக்கௌன்ட் வச்சு தின்னா அப்பிடி தான் ஆகும், உன் உளறல நிப்பாட்டிட்டு பேசாம தூங்கு ராசா, மணி ஆச்சு”
    எரிச்சலில் பாலா இரைய,
    “அடப் போடா, கற்பூரவாசனை பத்தி உன்னட்ட சொன்னேன் பாரு, போ தூங்கித் தொல“ கைகள் இரண்டயும் கட்டியவாறே மல்லாந்து படுத்து வானத்தை பார்த்து பதில் சொன்னான்,
    சற்று நேரத்தில் எல்லா உளறலுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து அவனும் உறங்கிப் போயிருந்தான்.
    **********************************************************


    கதிரவன் தன் பூரண கிரணங்களால் பூமிக்கு வெளிச்சத்தைப் பரப்ப, இன்றைய விடியல் இனிதே மலர்ந்தது. இன்று அமுதாவின் உடம்பு எழுந்து நடக்க முடிகிற அளவு தேறி இருந்தது, எனவே அப்பாவின் அறைக்கும் சென்று அவ்வப்போது கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

    சின்ன மயக்கம் என்று சொல்லி இருந்தாலும் சுகுமாரனுக்கு இன்னும் நினைவு திரும்பியது போல் தெரியவில்லை, இன்று கண் முழித்து விடுவார் என டாக்டர்கள் சொல்லியிருந்தனர். எப்போது என்றே அதீத எதிர்பார்ப்புடன் தனக்கிருக்கும் ஒரே சொந்தமான தன் தந்தையின் நிலையை பார்த்து மிகவும் வருத்தமாக உட்கார்ந்திருந்தாள் அமுதா.

    அப்போது லேசாய் அவருக்கு முழிப்பு வரவும்,
    “அம்மாடி அமுதா”, என்று மெதுவான முனங்க,
    அமுதா சட்டென்று பிரகாசமாக,
    “அப்பா!! முழிச்சுட்டீங்களா, இப்போ எப்டி இருக்கு, சொல்லுங்கபா”
    உற்சாகத்தில் ஒளிர்ந்த வண்ணம் கேட்டாள்.


    “எனக்கு ஒண்ணும்மில்லடா, நீ எப்பிடி இருக்குற? ஏன் இங்க வந்து உக்காந்துருக்க?, அங்க உன் பெட்ல போய் நல்லா ரெஸ்ட் எடுக்கலாம்ல”
    தளர்ந்த குரலில் தன்னுடைய ஒரே சொத்தான பாசமகளிடத்தில் சொல்ல,


    அவளோ “எனக்கு பெட்டெர் அப்பா, அதான் நானே வந்து உக்காந்து இருக்கேன், இன்னும் ரெண்டு மூணு நாள்ல டிஷ்ச்சார்ஜ் கூட பண்ணிக்கலாம்னு டாக்டர் சொல்லிட்டாங்க, ஏதும் தொந்தரவு இருந்தா மட்டும் வந்து காமிச்சுக்கலாம்”. என்றாள் தையிரியமூட்டும் விதமாக.

    ட்ரிப்ஸ் ட்யூப்களோடு இருந்த தன் கையை மெதுவாக எடுத்து, அமுதாவின் கையை பிடித்த வண்ணம் சுகுமாரன், “இல்லடா எதுக்கு அவ்ளோ அவசரமா போகணும், நல்லா, கூட ரெண்டு மூணு நாள் இருந்துட்டே போலாம்டா, உனக்கு பூரணமா குணமடைஞ்சா தான் எனக்கு நிம்மதி, இல்லாட்டி என் உயிர் தத்தளிச்சு போவும்டா” மகளுக்கு நேர்ந்த இந்தக் கொடுமையைத் தாங்க முடியாமலும் அந்த சோகத்தில் இருந்து மீளாமலும், அவரது பயத்தையும் வருத்தத்தையும் சுமந்து கொண்டு வந்தன அந்த வார்த்தைகள்.

    அமுதாவோ பதிலுக்கு அவர் கை மேலே தன் கையை வைத்து அழுத்தி, “ஓகேபா, உங்க இஷ்டம்தான், மெதுவாவே போலாம், நீங்க தைரியமா இருங்க, உங்க பொண்ணு நான் ரெம்ப ஸ்ட்ராங், சின்ன வயசுல நீங்க சாப்பாடு நல்லா ஊட்டி ஊட்டி வளத்தது வீண் போகல” என சொல்லிகொண்டே, தன் இன்னொரு கை முஷ்டியை சற்றே மடக்கிக்காட்ட,

    “இவ்வளவு வலிலையும் உனக்கு வால்த்தனம் போக மாட்டிக்கு பாரு”

    இறுதியில் மொத்த அதிர்ச்சியில் இருந்து தகப்பனும் மகளும் மீண்டு வர ஆரம்பித்து இருந்தனர்.
    ************************************************************************************
    கம்ப்யூட்டரின் திரைக்குள் தலையைக் கொடுக்காத குறையாக எதையோ தட்டிக்கொண்டு இருந்தாலும் அர்ஜுனுக்கு இருப்பு கொள்ளவில்லை, ஆர்வ மிகுதியில் அரை மணி நேரம் முன்னதாகவே வந்திருந்தான் ஆபிசிற்கு. வந்தவன் ப்ராஜெக்ட் தொடர்பான சில வேலைகளில் மும்முரமாய் இருப்பது போல் காட்டிக் கொண்டாலும், உள் மனது எப்போது
    9.30 ஆகும் என பிரார்த்தனை பண்ணிக் கொண்டும், நிகழ் நேரத்தை கடத்தக் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டும் இருந்தது. நேரம் நெருங்க நெருங்க இனமறியா பரபரப்பு தொற்றிக் கொள்ள, “என்னடா இது அட்டாக் வர்றதுக்கான அறிகுறியா, இப்படி பக் பக் ன்னு அடிச்சுக்குது ஹார்ட்“ என அவனே உள்ளுக்குள் சந்தேகப்படும் வண்ணம் சந்தியாவின் வரவை எதிர்பார்த்து தவித்தே கிடந்தான். காதல் நிரம்பிய ஹார்மோன்கள் அவனின் உள்ளுக்குள் அட்டகாசம் செய்துகொண்டு அதன் முக்கிய வேலைகளை சிறப்பாய் செய்து கொண்டிருக்க தவித்துக் கொண்டிருந்தது என்னவோ அவன் தான்.

    நேற்று மாலையில் பேருந்து நிறுத்தத்தில், அவளாக வந்து பேசியதில் இருந்து அவளுடன் கழிக்கப் போகும் இந்த நாள் அவ்வளவு விசித்திரமாக மிகவும் எதிர்பார்ப்பு நிறைந்த விந்தையாக மாறி விட்டது, இன்று முழுதும் அவளிடம் எதையாவது பேசிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்பதை இவனது மனது ஒரு தலைபட்சமாக முடிவெடுத்து பாடாய் படுத்திக்கொண்டு இருந்தது.
    இதற்கு முன்பும் பல மாதிரி எண்ணங்கள் உணர்வுகள் எங்காவது பார்க்கும் பெண்களை பற்றி எழுந்துள்ளது, ஆனால் சந்தியா சற்றே வித்தியாசமான தெரிந்தாள், முதல் பார்வையில் ஏற்பட்ட ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பில் ஆரம்பம் ஆகி முளை விட்டிருந்த அந்தக் காதல், ஒரே ஆபிசில் மீண்டும் பார்த்த பின்பும் நேற்றைய அவளின் சிறு பேச்சிலும் நன்றாக வளர ஆயத்தம் ஆகி நின்றது.


    அது வரை நொடிக்கு நொடி கணக்கு பார்த்து நேரத்தை ஒட்டியவன், சந்தியா ஆபிசிற்கு வந்து கேபின் உள்ளே வரும் வரையிலும் பார்க்கவே இல்லை.
    “ஹாய் அர்ஜுன், குட் மார்னிங்” சொல்லிக்கொண்டே மேசைக்கு அடியில் விடப்பட்டிருந்த இருக்கையை வெளியே இழுத்தாள்.


    “திடுக்கென்று அவளின் இந்த குரலில் சுயநினைவிற்கு வந்தவனாய்,
    “ஹா....ய்.... !!! ச....ந்...தியா, மார்னிங் மார்னிங், என்ன லேட் ஆகிட்டா இன்னைக்கு?“ சீக்கிரமாக வந்ததை மறந்தே விட்டிருந்தான்.


    “இல்லீயே அர்ஜுன், கரெக்ட்டா தான், டைம் 9.35 ஆகுது, நான் வர்ற பஸ், கரெக்ட்டா 9.25 க்கு பஸ்ஸ்டாப் ரீச் ஆய்டும்” கொஞ்சமாய் ஆச்சர்யம் நிரம்ப சாதாரணமாக பதிலளித்தாள்.

    நேர்த்தியாய் பின்னப்பட்ட கூந்தல் ஜடை, நெற்றியில் வட்டப் புள்ளியாய் ஸ்டிக்கர் பொட்டு, அதற்கு கீழே அழகாய் ஒரு சிறிய சந்தனக் கீற்று, பெரிதான ஆடம்பரம் மற்றும் அலட்டல் இல்லாத உடையிலும் மிகவும் அழகாய் தெரிந்தாள் சந்தியா, ஹேண்ட்பேக்கை தோளில் இருந்து கலட்டியவளை கண் கொட்டாத குறையாக பார்த்துக்கொண்டு இருந்தவன்,

    “ஒ சாரி, எனக்கு பஸ் கரெக்ட்டா லாம் இல்லங்க, சோ நான் சீக்கிரம் வர வேண்டிய நிலைமை, அதையே மறந்து கேட்ருக்கேன் , சாரி சாரி,” என்று சமாளித்து சாரிகளை வழங்கித் தெளிக்க,

    “ஹஹா,”....
    சின்னதான அளவான புன்னகை ஒன்றை அரும்ப விட்டவள், “இட்ஸ் ஓகே அர்ஜுன், நோ ப்ராப்ளெம்” என சொல்லிக் கொண்டே உட்காரச் சென்றவளை தடுத்தி நிறுத்தினான்.


    “ஐயோ நில்லுங்க சந்தியா, உட்காராதீங்க!!
     
    6 people like this.
  9. webadmin

    webadmin Administrator Staff Member

    Joined:
    Jan 1, 1970
    Messages:
    2,567
    Likes Received:
    1,103
    Trophy Points:
    113
    View attachment 2261

    இசை - 10

    “ஐயோ!!, ஏன், எதுக்கு அர்ஜுன்?, “முகத்தில் கேள்வி ரேகைகள் படர சந்தியா கேட்க,

    “கொஞ்சம் சேர்ல பாருங்க, ஃபுல்லா டஸ்ட், எனக்கும் சேம், காலைல கிளீன் பண்ணும்போது விழுந்ததா இருக்கும்னு நெனக்கேன், இந்தாங்க ஏற்கனவே என்னோட கர்சீப்ப யூஸ் பண்ணதால இது டஸ்ட்டா ஆகிட்டு, ஸோ நீங்களும் இதையே யூஸ் பண்ணி தட்டி விடுங்க”

    “இல்ல இருக்கட்டும் அர்ஜுன், என்டயே ஏதும் வேஸ்ட் கிளாத் இருக்கான்னு பாக்கேன்” ஹேண்ட்பேக்கினுள் தேட ஆரம்பித்தாள் சந்தியா.

    அர்ஜுன், “அட இந்தாங்க , என் கர்சீப் ஒண்ணும் தேஞ்சு போய்டாது, யூஸ் பண்ணுங்க, சர்வீஸ் சார்ஜ் கூட கிடையாது”, லைட்டான அவனது குறும்புத்தனம் எட்டிப் பார்த்தது.

    மெல்லிதான ஒரு புன்னகையை இதழ்களில் பரவ விட்டவள், அவன் தந்த கர்சீப்பை வாங்கிக் கொண்டு , “தேங்க்ஸ் ,அர்ஜுன் “ என்றாள்.

    உள்ளுக்குள் ஜிவ்வ்வென்று உயரப் பறப்பது போல் தோன்றினாலும், இவ்வளவு ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் நக்கல் தூக்கலாக போய் விட்டதோ, அதான் பெரிதாக அதற்கு பதில் சொல்லாமல் சின்னதாய் ஒரு சிரிப்பு மட்டும் வந்திருக்குமோ , இனி அடுத்து நம்முடன் பேசவே யோசிக்க ஆரம்பித்து விடுவாளோ என்கிற பயமும் தலை தூக்க, இனி அளந்து தான் பேச வேண்டும், அடுத்து அவளாக ஏதும் பேசும் வரை காத்திருக்கலாம், என்று நினைத்தவன் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு அமைதியை கடை பிடிக்க ஆரம்பித்தான்.

    இருவரும் அவரவர் வேலையை பார்க்க ஆரம்பித்தனர், சிறிது நேரத்திற்கு அர்ஜுன் மனது சஞ்சலப்பட்ட வண்ணமே இருந்தது.
    "ஒரு வேல செர்விஸ் சார்ஜ்ன்னு சொன்னது பிடிக்காம இருக்குமோ,"
    இப்படி தான் உதிர்த்த வார்த்தைகளுக்கு பல்வேறு கற்பனைகள் எழ அவற்றை எல்லாம் சமாளித்தபடி ப்ராஜெக்ட் வேலைகளையும் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான்.


    ****************************************************************

    “எப்பிடா மிஸ் பண்ணுன,அவ்ளோ தூரம் ரெடி பண்ணி இப்படி கோட்ட விட்டுட்டு வந்துருக்கியேடா”

    “ஒருத்தன் வந்து எல்லாத்தையும் கெடுத்துட்டான் மாப்ள, இல்லாட்டி என்ன கேவலப்படுதுனவள சும்மா விட்டுட்டு வந்துருப்பேன் நினைக்க்குரியா “

    “ஆமா இங்க மட்டும் வாய் கிழிய பேசு”

    “இருடா மாப்ள, இப்போ ஹாஸ்பிடல் தானே இருக்குறா, டிஸ்சார்ஜ் மட்டும் ஆகட்டும் அடுத்த வாட்டி மிஸ் ஆகாம முடிச்சுக் காட்றேன்” பூமிக்கு பாரமாய் இருக்கும் சேந்தன் குரூரம் நிறைந்த கண்களுடன் சபதம் இட்டுக்கொண்டு இருந்தான்.

    “ஆமாடா இனி அடுத்து போய் நில்லு முன்னாடி, போலிஸ் சும்மா விட்ருவாங்க, மவனே இப்போவே உன்னெல்லாம் ஸ்மெல் பண்ணிருப்பாங்கடி , ஒழுங்கா கொஞ்ச நாளைக்கு ஆறப் போட்டு செய் எதுனாலும், தேவ இல்லாம லைப் ஸ்பாயில் பண்ணிக்காத”
    நண்பனுக்கு அறிவுரை கூறிக்கொண்டு இருந்தான், பூமிக்கு மற்றுமொரு பாரமான கிரி எனும் கிரிராஜன்.


    "ஒரு பெண்ணின் காதலுக்கு கொஞ்சமும் தகுதியில்லை என்ற சூழ்நிலையில் நிராகரிக்கப்படும் அந்த மிருகத்தின் ஆசை இப்படி குரூரமாய் போய் நின்றிருக்கிறது.
    ஆம் இது மிருகத்தின் ஆசை என்று தான் கூறத்தகும். காதல் என்ற வார்த்தைக்கு அர்த்தம் இது போன்ற கயவர்களால் மாறித்தான் போகும், மனதிற்கு பிடித்தமான ஒரு பெண், காதலித்து இருக்கிறோம் என்ற எண்ணத்திற்கும் மேல், அவள் ஒரு பெண் என்றும் கூட பாராமல், அவள் முகத்தை சிதைக்க நினைப்பதும், உயிரைக் குடிக்க நினைப்பதும் காதலுக்கான அகராதியில் சுத்தமாய் வராது.
    இந்த ஜீவன்களும் உலகத்திற்கு பாரமாய் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன."

    மூன்று நாட்கள் சீக்கிரமாய் ஓடிப் போக, அவரவர் தினசரி வாழ்க்கையில் பெரிதாய் ஒரு மாற்றமும் இல்லை, அர்ஜுன் வழக்கம் போல சந்தியாவிடம் பேச என்று நினைத்து பல விதமாய் சோதனை செய்து கொண்டு வந்தாலும் ஆபிஸ் வந்தவுடன் தயக்கத்தில் அதை மறைத்தபடியே இருந்தான், முக்கியமான ஆபிஸ் பேச்சுக்கள் மட்டுமே ஓடிக் கொண்டு இருந்தன இருவரிடமும்.
     
    Last edited by a moderator: Jul 9, 2015
    7 people like this.
  10. webadmin

    webadmin Administrator Staff Member

    Joined:
    Jan 1, 1970
    Messages:
    2,567
    Likes Received:
    1,103
    Trophy Points:
    113
    இசை 10 - தொடர்ச்சி ....

    அமுதா இன்று மிகவும் தெளிவாக காணப்பட்டாள். நன்றாக நடக்க முடிந்தது , காயங்களும் கூட வேகமாக குணமாக ஆரம்பித்து இருந்தன. சுகுமாரனும் இந்த அதிர்ச்சியில் இருந்து மீண்டவராய் இருக்க சந்தோசம் அந்த இரண்டு பேர்களின் கூட்டுக்கு திரும்பி இருந்தது.

    “அப்பா, இன்னைக்கே நாம டிஸ்சார்ஜ் ஆகிடலாம்பா, இப்போ எனக்கு நல்லா ஆகிட்ட ஃபீல், வேலையெல்லாம் வேற அப்பிடியே கிடக்குமே,” அறைக்குள் மெதுவாக அங்கும் இங்கும் நடந்த படி கேட்டாள்.

    “சரிம்மா கிளம்பிடலாம், மூணு நாள் ஆகிட்டே, நானும் டாக்டர் பார்த்து பேசிட்டு வர்றேன், கிளம்பிடலாம்”

    அப்புறம் அந்த அர்ஜுனுக்கு தகவல் சொல்லிடணும் அப்பா, அவர் அன்னைக்கு வந்து ரெம்ப ஹெல்ப்பா இருந்தார், அப்புறம் டிஸ்சார்ஜ் ஆனா சொல்ல சொல்லிட்டு போனார்."

    “ஒ அந்த தம்பியா, சரிம்மா, அவர் மட்டும் இல்லாட்டி ரெம்ப கஷ்டமா ஆகி இருக்குமே, ரெண்டு பேரும் நேரா அவர் ரூமுக்கே போய் ஒரு தேங்க்ஸ் சொல்லிட்டு வந்துடலாமே , என்ன சரியா”

    “வாவ் சூப்பர் பா , கண்டிப்பா நானும் அதை தான் யோசிச்சேன், ரெம்ப ஜென்யூனா இருக்குறார்” சொல்லியவள் மனதிற்குள் சட்டென்ற ஒரு சந்தோஷ மின்னல் எட்டிப் பார்த்தது, இந்த மூன்று நாட்களில் ஏனோ அர்ஜுனை சில சமயங்கள் தேடியது அவள் மனது. இதற்கு முன் எல்லாம் இப்படி எண்ணங்கள் வந்ததே இல்லை. சந்தோசம் என்று சொல்வதா தொந்தரவு என்று சொல்வதா தெரியவில்லை ஆனால் அந்த அவஸ்தை மிகவும் பிடித்தும் இருந்தது, அர்ஜுனை பார்க்க செல்லும் அடுத்த நாளுக்கு இப்பொழுதே குதூகலமாய் தயாராக ஆரம்பித்தது அவள் மனது.

    **************************************

    “இன்னைக்கு அதப் பத்திக் கேக்கணுமே” சந்தியாவின் மனதினுள் அந்த விஷயம் ஞாபகம் வந்தது. வழக்கம் போலே அந்த 9.25 பஸ்ஸில் இறங்கியவள் ஆபிஸ் உள்ளே வரும் வழியில் நினைத்துக்கொண்டு வந்தாள்.

    உள்ளே வந்தவளுக்கு அதிர்ச்சி, எப்பொழுதும் முன்னமே வந்து உட்கார்ந்திருக்கும் அர்ஜுன் அன்று அங்கு இல்லை, என்னவாக இருக்கும், ஒரு வேல லீவ் போட்டு இருப்பாரோ, ஆனா சொல்லக் கூட மாட்டாரா என்ன?,

    முதல் முறையாக அர்ஜுனைப் பற்றிய இப்படி பல வித குழப்பங்களுடன் அன்றைய நாள் ஆரம்பித்தது சந்தியாவிற்கு.

    டீம் லீட் கார்த்திக்கும் அவ்வப்போது வந்து பேசுகையில் அர்ஜுனைப் பற்றி கேட்க நினைத்தாலும், கேட்கவில்லை அவள்.

    இந்த மூன்று நாட்களில் மிகவும் அளவாய் பேசியதால் அர்ஜுனைப் பற்றி எந்த எதிர்மறையான சிந்தனையும் சந்தியாவிற்கு தோன்றியிருக்கவில்லை.

    ******************************************


    அர்ஜுன் தங்குமிடம் பற்றிய விபரங்கள் மருத்துவமனையில் கேட்டு கிடைக்காததால் இன்ஸ்பெக்டரிடம் வாங்கி இருந்தார் சுகுமாரன். சற்று முன் தான் அவர் விசாரணைக்காக வந்து அமுதாவிடம் முழு விபரங்களை தெரிந்து கொண்டு போய் இருந்தார்.

    இந்த ஏரியால தெரியும் பா எனக்கு, அப்போ நம்ம வீட்டுக்கு கூட அந்த வழியா போயிடலாம், ஸோ போகும்போது ஒரு விசிட் அடிச்சுட்டு போலாம்“, வார்த்தைகளில் உற்சாகம் தொற்றி இருந்தது.

    “சரிம்மா, ஆனா அவர் ஆபிஸ் தான் போய் இருப்பார் நெனக்கேன், எதுக்கும் போகும் போது பார்த்துட்டே போய்டலாம், ஆமா!!, போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டர்ட்ட சொல்லிட்டு இருந்தியே சந்தேகம்ன்னு ஒருத்தன, யாருமா அவன், எப்போ நடந்தது அது, என்ட ஒண்ணுமே சொல்லலையே நீ,“ ஆர்வமாக கேட்டார் சுகுமாரன்.

    “அவன் ஒரு பொறுக்கி பா, அன்னைக்கு ஒரு நாள் ஸ்கூட்டில போய்ட்டு இருக்கும் போது லவ் பண்றேன்னு குறுக்க நின்னு தகறாரு பண்ணினான், நான் நல்லா நாக்கு பிடுங்கிக்குற மாதிரி கேட்டு விட்டேன், திரும்பி திரும்பி டிஸ்டர்ப் பண்ணதால, அன்னைக்கு செருப்ப கழட்டி காமிச்சேன், சோ அவனா இருக்கலாம்னு டவுட்டு”

    “அட ஏம்மா, இந்த பிரச்சனை, நீ ஒதுங்கிப் போய்ட வேண்டித்தானே, இப்போ பாரு , எவ்ளோ தூரம் வந்து நிக்குறன்னு,”

    “என்னப்பா சொல்றீங்க, ஒதுங்கிப் போகணும் நினைச்சாலும் அந்த மாதிரி கிறுக்கனுங்க விட மாட்றாங்க, திரும்ப திரும்ப தொந்தரவு கொடுக்கும்போது எப்பிடி ஒதுங்கிப் போய்ட்டே இருக்க முடியும், இப்படி நெறைய பேரு ஒதுங்கிப் போறதால ஈஸியா தெரிது ஆசிட் அடிக்க, அவன் தான்னு கன்பார்ம் ஆன அப்புறம் , திரும்ப அவன எங்காச்சும் பாத்தேன் அவ்ளோ தான், போன டைம் செருப்ப காட்ட மட்டுமே செஞ்சேன், அடுத்த வாட்டி, நல்ல ஹை கீல்ஸ் ல ரத்தம் வர்ற அளவுக்கு அடிச்சே தீருவேன்”

    அவ்வளவு காயம் பட்ட போதிலும் இறப்பின் விளிம்புக்கு போய் வந்த போதிலும் அமுதாவின் மனதில் இருந்த உரம் கொஞ்சமும் குறையவில்லை. பொங்கி எழுந்தவளாய் கண்களில் கோபப்பொறி பறக்க பொரிந்து தள்ளினாள்.


    “வேண்டாம்மா, அந்த ஏலரையே நமக்கு, எனக்கு நீ தான் முக்கியம், எந்த கஷ்டமும் இல்லாம இருக்கணும், இன்னொரு பிரச்சனைல உன்ன பார்குற அளவுக்கு என் உடம்புலயும் மனசுலயும் தெம்பு இல்லமா அமுதா, சொல்றதக் கேளு, இத அப்பிடியே விட்ரு, பிரச்சனை ஏதும் வந்தா என்ட சொல்லு, நான் டீல் பண்றேன், நீயா எதுவும் செஞ்சிக்கிடாத, சரியா, இந்த மாதிரி தறுதலைக இருக்குற ஊர்லயும் அந்த அர்ஜுன் தம்பி மாதிரி நல்ல பசங்களும் இருக்குறாங்க, என்ன சொசைட்டியோ” அக்கறை நிரம்பிய வார்த்தைகளை கவலையாய் சொல்லி முடித்தார் சுகுமாரன்.

    அர்ஜுன் பற்றிய பேச்சு வந்ததும் அமுதாவின் உள் இருந்த கோபம் சற்றே தணிய அவன் மீதான ஈர்ப்பு இன்னும் அதிகமாக தோன்றியது, முழு சுயநினைவு இன்றி குத்துயிராய் அந்த ஆட்டோவில் அவன் மடியில் கிடக்கையில், மயக்கத்தில் இருந்து எழுப்ப நினைத்த அவனது தவிப்பை நன்றாக நினைவுபடுத்தி பார்க்க முடிந்தது அவளால். போக இருந்த உயிரை இழுத்துப் பிடித்து காப்பாற்றிய அவனது உள்ளத்தில் இவளுக்கான ஒரு இடத்தைத் தேட ஆரம்பித்தன இவள் எண்ணங்கள்.
    தொடரும்...
     
    Last edited by a moderator: Jul 9, 2015
    12 people like this.

Share This Page