டைட்டானிக் கனவுகள் / Titanic Kanavugal By Balasundar

Discussion in 'Serial Stories' started by Tamilsurabi, Feb 18, 2019.

  1. Rabina

    Rabina Well-Known Member

    Joined:
    Aug 14, 2018
    Messages:
    836
    Likes Received:
    519
    Trophy Points:
    93
    Gender:
    Female
    kanavu mudinchita pranav and susi romba kastapaduvanga. kanavu nijamaguma..
     
    Bala sundar likes this.
  2. Bala sundar

    Bala sundar Member

    Joined:
    Feb 15, 2019
    Messages:
    54
    Likes Received:
    59
    Trophy Points:
    18
    Gender:
    Female
    episode 35


    சுசி அவன் மடியில் உட்கார்ந்தாள்


    “ப்ரனவ்?"

    “ம்!"

    “இந்த பிரிவு எப்படி இருக்கும் தெரியுமா? என்னால் நினைச்சுக்கூட பார்க்க முடியலை.."

    “சுசி ஸ்டாப் இட். எனக்கு இந்த நிமிஷத்தை நரகமாக்குற.. இப்படி பேசிப் பேசி.."

    “சாரி.. ப்ரனவ்" என்று இரு கைகள் கொண்டும் அவன் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டாள்.
    ஆனால் அதன் பிறகு அவனது நெற்றியில் தனது நெற்றியை முட்டிக்கொண்டு உட்கார்ந்தவள் அவனது பேச்சையும் நிறுத்தி தனது பேச்சையும் நிறுத்தினாள் தன் இதழ் கொண்டு.

    “ஏய் என்னடி பண்ற?"

    “நீதான என்கிட்ட இரண்டு மூனு வருஷம் கழித்து உன்னைப் பார்க்கும்போது எப்படி ஞாபகப்படுத்துவன்னு கேட்ட? அதைத்தான் செய்யிறேன்."

    “சுசி?"

    “ம்?"

    “நான் சரியாவே கவனிக்கலை திரும்ப என்ன செய்யணும் என்று காண்பிடி! நல்லா நோட் பண்ணிக்கிறேன்."

    “இது சீட்டிங் பேபி!"

    “இல்லடி இதுக்கு பேர் கிஸ்ஸிங்!" என்றான்.

    ஒரு மணி நேர இதய பாரம் விலகி இருவரும் இன்னும் ஒரு முறை சீட்டிங் செய்தனர்.
    மற்ற நாட்களைவிட இன்று ப்ரனவ் மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தான். கனவில் சுசியுடன் காதல் செய்தாலும் மிகவும் சந்தோஷமாகவே இருந்தான். இந்தக் காதலில் அவனால் அவ்வப்போது சீட்டிங்யெல்லாம் செய்ய முடியுதே! அதுவும் அவனது அன்றைய உற்சாகத்திற்கு காரணமானது. அவன் அவளது சிரிப்பில் பித்தானான். அவளது அழகிய தமிழ் பேசும் இதழில் தன்னைத் தொலைத்தான். ஆங்கில நாவல் புத்தகங்களை அவள் கைகளில் ஏந்திப் படிக்கும் அழகை கண் இமைக்காமல் ரசித்தான்.


    I TOO HAD A LOVE STORY என்ற காதல் புத்தகத்தில் ஆரம்பித்த உரையாடல் ஏதோ ஒரு புரியாத இலக்கை நோக்கி நகர்வதை மனதில் ஊஞ்சல் கட்டி அதில் ஆட்டம்போட்டுக் கொண்டாடினான். தன் பெற்றோருக்காவும் வெங்கட்டிற்காகவும் தான் பகல் பொழுதுகளை அவன் வெறுக்காமல் இருந்தான். மந்திரக் கதைகளை மாயா ஜாலங்களை சின்ன குழந்தைகள் ரசிப்பதைப் போல் அவனும் அவளது கனவுலகை சிறு பிள்ளையாய் ரசித்தான்.
    தனதுயிர் இரண்டாக பிளந்து ஒன்று அவனுடன் பகலிலும் இரண்டாவது சுசியுடன் இரவிலும் வாழ்வதை உணர்ந்தான்.



    லிஃப்டில் ஏறி சுசியின் ப்ளாட் எண்ணிற்குச் செல்ல பட்டனை அழுத்தியபோது அவன் தனது மாய வலையின் இன்பத்தில் லயித்திருந்ததால் லிஃப்டில் இருந்த வித்தியாசத்தைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.
    அடுத்த தளத்தில் லிஃப்ட் நின்றபோது சில நபர்கள் ஏறினார்கள்.


    அவன் பழக்க தோஷத்தில் தனது பின்பத்தை லிஃப்டின் அலுமினிய ஷீட்டில் பார்த்தபடி நின்று கொண்டிருந்தான்.
    அப்போது ஒரு பெண்மணி, “நம்ம லிஃப்ட் தாத்தா இல்லாமல் லிஃப்ட்டில் ஏறவே பயமா இருக்கு. நேற்றுகூட வத்சலா கரன்ட் இல்லாமல் தனியே லிஃப்டில் மாட்டிக்கிட்டா." என்றார்.


    “தாத்தா இருந்திருந்தால் ஏதாவது ஐடியா செய்திருப்பார் தானே? என்று பக்கத்தில் இருந்தவரிடம் அவர் சம்பாஷனையில் இறங்கியபோது ப்ரனவ் அவரிடம் கேட்டான், “என்ன சார் சொல்றீங்க? தாத்தா இல்லையா? ஏன்?"


    “அவருக்கு இரண்டு நாளாக நெஞ்சு வலியாம் அதான் வேலையில் இருந்து விலகிட்டார். நேற்று நாங்க எல்லோரும் போய் பார்த்தோம். கொஞ்சம் சீரியஸாகத்தான் இருக்கார்."



    அவனது எண்ணம் முழுதும் முதல் முதலாக அவரை அந்த லிஃப்டில் பார்த்ததும் அவன் அவரிடம் கேள்வி கேட்டதும் மட்டுமே நினைவில் இருந்தது.
    “சார் நான் திரும்ப உங்களைப் பார்ப்பேனா?"


    “ என் வாழ்நாள் முழுதும் தினம் தினம் என்னைப் பார்ப்ப தம்பி. இந்த உடல் மண்ணுக்குள் போகும் வரை என்னை நீ பார்ப்ப.."


    அவரது குரல் அவன் தலைக்குமேல் யாரோ கத்துவதுபோல் கேட்டது. அமைதியாக சுசியின் வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். மனதில் அவருக்கு ஒன்றும் ஆகக்கூடாது என்று வேண்டிக்கொண்டான்.


    சுசிக்கு தனது கைபேசியில் ஒரு குறுந்தகவல் வந்தது. ராமர் பிள்ளை பாஸ்ட் அவே அட் 8.45 A.M என்று.


    தனது கைபேசியின் குறுந்தகவலை ப்ரனவிடம் காட்டினாள். ப்ரனவ் முகமெல்லாம் வியர்த்தது. சில்லென்ற உடல் வியர்த்தது. வியர்த்த உடல் நடுங்கியது. ஆக்சிஜனே இல்லாமல் போய்விட்டதுபோல் அவனது நுரையீரல் கஷ்டப்பட்டது. ஃபோனை தொட்டுக்கூட பார்க்காமல் ப்ரனவ் குளிர்ந்த நீரை எடுத்துப் பருகினான்.




    அவளுக்காக அவன் வாங்கி வந்த பொருட்கள் அப்படியே அவள் வீட்டு டைனிங் டேபிளில் கொட்டப்பட்டது. ஒரு கோலி சோடா பாட்டில்கூட அதில் இருந்தது. அவன் சாமான்களைப் போட்ட வேகத்தில் அந்த பாட்டில் டேபிளில் இருந்து உருளத்தொடங்கியது.

    உருண்ட பாட்டில் தரையில் விழுந்தது. அப்போது அவனது மனமும் அந்த கண்ணாடி பாட்டிலைப்போல் உடைந்து கொண்டிருந்தது.


    “என்ன ப்ரனவ் கவனிக்கலையா? பாட்டில் உடைஞ்சிடுச்சு பார்! நீ தள்ளு நான் இதை மாப் போட்டு கிளீன் பண்றேன்."


    சுசி உடைந்த பாட்டில் இருந்த இடத்தை சுத்தம் செய்யும் வேலையில் இருந்தாள். அந்த அறையின் மூலையில் ப்ரனவ் கண்களில் படாத ஒரு புள்ளியில் அவனது பார்வையை பதித்தவாறு அவளிடம் லேசான குரலில் கேட்டான்.


    “சுசி அவரது இறுதிச் சடங்கு எப்போ?

    “இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் ப்ரனவ். தாத்தா
    இறுதிச்சடங்கு இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் நடக்கும் என்று அசோசியேஷனில் இருந்து மெசேஜ் பண்ணாங்களே ஒரு மணி நேரம் டைம் இருக்கு! அவர் உடல் இந்த மண்னைவிட்டுப் போகும்போது நம்ம அவருக்கு மரியாதை செய்யணும்! சரியா? எப்ப கிளம்பலாம்? இன்னும் பத்து நிமிஷத்தில் போலாமா?"


    “என்னடா கேட்ட சுசி? நான் கவனிக்கலை.."

    “என்ன கவனிக்கலையா? தாத்தா இறந்த நியுஸ் கேட்டு ஷாக் ஆகிட்டியா? நானும் காலையிலிருந்து அவருக்கு உடம்பு முடியலைன்னு சொன்னப்ப அப்படித்தான் இருந்தேன். இன்னும் பத்து பதினைந்து வருஷம் வாழவேண்டியவர்தான். என்ன பண்ண? நல்ல மனுஷன்! நமக்கு கொடுத்துவைக்கலை அவ்வளவுதான். இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் தாத்தா இறுதிச்சடங்கு நடக்கப்போகுது ப்ரனவ். வா கிளம்பு போவோம்.. சீக்கிரம் இப்போவே ரொம்ப லேட்.."


    “சுசி.."

    “ப்ரனவ் இப்பவே ரொம்ப லேட் ஆகிடுச்சு.. வா வா நாளைக்கு உன் தகரடப்பாவை வைச்சு எனக்கு என் வெப்பேஜ் டிசைன் பற்றி பேசிக்கலாம். நீ எனக்கு ஓசியாக செய்து கொடுப்பது பற்றி வெங்கட் ஒண்ணும் சொல்லவில்லைதானே? எப்படி என்னைப் பற்றி அவனிடம் சொல்லாமல் நாட்களை கடத்துற?"


    “சுசி" என்று நடுங்கும் குரலில் ப்ரனவ் அழைத்த போதுதான் தனது துப்பட்டாவைத் தேடியவள் அவன்புறம் திரும்பினாள்.


    “என்னம்மா? ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்க?"

    “சுசி நாளை நான் உன்னைப் பார்க்க முடியாது? நான் நாளை வரமாட்டேன்.."

    “ஏன் உனக்கு வேற வேலை ஏதும் இருக்கா? "

    இல்லை என்று தலை அசைத்தான் ப்ரனவ்.

    “உன் அம்மாகூட கோயிலுக்குப் போற.. "

    “இல்லை."

    “இல்லையா?"

    சில நிமிடங்கள் அங்கே அமைதி இருந்தது. யார் கட்டளையும் இன்றி கண்களில் வழிந்த நீரைத் துடைத்தாள் சுசி.

    “ஓ கே நீ நாளை வரவேண்டாம். மறுநாள் வா.. உனக்காக நான் வெயிட் பண்றேன்."

    “இல்லைடா.."

    “நோ ஐ டோன்ட் வான்ட் டு ஹியர் தட்! ப்ளீஸ் பேபி அதை மட்டும் சொல்லாத.. ப்ளீஸ்.."

    “நான் நாளையும் வரமாட்டேன் நாளை மறுநாளும் வரமாட்டேன்."

    “இல்லை நீ கண்டிப்பா வருவ.. என்கிட்ட வராமல் உன்னால் ஒரு நாள்கூட கடத்த முடியாது.. எனக்குத் தெரியும்! "

    “என் கனவு முடியப்போகுதுடா.."

    “டாமிட்! நான் என் காதைப் பொத்தப் போறேன்.. அதைச் சொல்லாத என்று உன்கிட்ட சொன்னேன்ல்ல? சொல்லாதம்மா ப்ளீஸ்.."


    “ஹன்டெட்ரட் பர்சன்ட் கண்டிப்பா என் கனவு முடியப்போகுது.. நீ இதை ஏத்துக்கணும்!"

    “மாட்டேன்.. இதை ஏத்துக்க மாட்டேன்.. என்னை இறுக்க கட்டிக்கோ.. இல்லை நான் என் துப்பட்டா வச்சி உன்னை என்னோடு கட்டிவச்சிடுறேன்.. அப்பன்னா நீ என்னைவிட்டுப் போக முடியாதுல்ல?"


    “அதனால் எந்த பிரியோஜனமும் இருக்காதுடா.. திஸ் இஸ் த என்ட்! இது தான் நம் கடைசி நாள் சுசி.. சுசி என்னைக் கட்டிக்கிறியாடி?"
    “ப்ரனவ்.". என்று அழுதுகொண்டே சொன்னவள் வேகமாய் அவனருகில் சென்று அவனை இறுகக் கட்டிக்கொண்டாள் .


    அவனது இடது காதுமடல்களை தனது கீழ் உதட்டால் தொட்டுக்கொண்டாள். அவனது காதினில் ஏதோ சொன்னாள். அவன் உணர்ச்சி வேகத்தில் அவளது கன்னங்களில் முத்தம் பல தந்து ஏக்கமாய் அவளைப் பார்த்தான்.
    அவள் அவன் முத்தங்களை நிறுத்திவிட்டு அவனது
    கண்களை நேராகப் பார்த்தாள். அவனது கண்களை இமைக்கக்கூட அவகாசம் அவள் தரவில்லை.பார்வையில் கொஞ்சினாள்.கண்ணீர் வடித்து அவனது உயிரைப் பிளிந்தாள். அவளது கை விரல்கள் அவன் முகத்தில் பதிந்தபோது அவன் பல நாள் ஜுரத்தில் கொதிப்பதுபோல் இருந்தது அவனது தேகம். தனது ஹேன்ட் பாக்கில் இருந்து சிகப்பு நிற மார்க்கரை எடுத்தாள். அதனால் அவனது வலது கன்னத்தில் “சுசி லவ்ஸ் ப்ரனவ்" என்று எழுதினாள். அவனது இடது கன்னத்தில் அதனால் “சுசி வெட்ஸ் ப்ரனவ்" என்று எழுதினாள்.அவனது கை விரல்களில் தனது மோதிரத்தை அணிவித்தாள்.


    “ஜஸ்ட் மேரிட்" என்றாள்.


    அவனும் ஜஸ்ட் மேரிட் என்றான்.


    “பட் நோ ஹனிமூன்." என்றாள் அவள்!


    “யெஸ் பட் நோ ஹனிமூன்" என்றான் அவன்!

    “தாலிகூட கட்டலை!" என்றாள் சுசி.


    “ஃப்ர்ஸ்ட்நைட் கூட நடக்கலை!" என்றான் அவன் !
    “எனக்கு ஃப்ர்ஸ்ட்நைட் வேண்டாம் நீதான் வேணும்!" என்றாள் அவள்.
    “ஆமாம். ஃப்ர்ஸ்ட்நைட் நடக்காமல் இருந்தால்கூட மனசு வலிக்காது. ஆனால் பார்க்க முடியாத தூரத்துக்கு பிரிஞ்சி போயிட்டா.."


    “ஆமா நம்மை மாதிரி பிரிஞ்சி போயிட்டா.. அதைதான் அந்த வலியைத்தான் தாங்க முடியாது ப்ரனவ்." என்றாள் தனது அடைத்த குரலில்.
    அவன் அவள் கைகளில் இருந்த மார்க்கரைப் அவளிடமிருந்து பிடுங்கி அவளது உதடுகளில் ப்ரனவ் என்று எழுதினான்.
    அதன் பிறகு அந்த மார்க்கரைப் பிடிக்க அவனது விரல்களில் வலுயில்லாமல் அது கீழே தரையில் விழுந்தது.
    அவன் அணிந்திருந்த ரேமென்ட்ஸ் சட்டை மீது அவளுக்குப் பொறாமை வந்தது. காலம் முழுமைக்கும் அதனால் அவனை உணர முடிகிறதே என்ற கோபம் அவளிடத்தில்.


    அவள் அணிந்திருந்த சிவப்புநிற உதட்டுச்சாயத்தின் மீது அவனுக்குக் கோபம் வந்தது. காலம் முழுமைக்கும் அதனால் அவளை உணர முடிகிறதே என்ற கோபம் அவனிடத்தில்.
    தன்னை நோக்கிப் பார்த்த பெண்மையை அவன் நேசித்தான். தனக்காக இதயம் உருகிய ஆண்மையை அவள் நேசித்தாள்.


    காலம் நகர நகர அவனிடம் பதட்டம் அதிகரித்தது அவளிடம் கண்ணீர் அதிகரித்தது. கண்களை மூடிக்கொண்டனர் இருவரும். கடிகார முற்களைப் பார்ப்பதில் வந்த பயத்தினால் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டனர்.
    ஒரு மணிநேரத்தின் ஒவ்வொரு விநாடியும் ஒரு ஜென்ம காலமாய் கடந்தது.
    ஆனால் இத்தனைதான் செய்தார்கள். கட்டிக் கொண்டுதான் நின்றார்கள். கண்ணீர்தான் வடித்தார்கள். மார்க்கரினால் தங்களது காதலை கிறுக்குத்தனமாய் கிறுக்கத்தான் செய்தார்கள். அவளது நெற்றியில் கிடந்த முடியைத்தான் அவன் விலக்கினான். ஆனால் இத்தனைக்குள் ஒரு மணிநேரம் முடிந்து விட்டிருந்தது.
    அவனது விரல்கொண்டு அவளது கன்னத்தை தொட்டபோது கண்ணாடியைத் தொட்டது போல இருந்தது.
     
    Rabina likes this.
  3. Bala sundar

    Bala sundar Member

    Joined:
    Feb 15, 2019
    Messages:
    54
    Likes Received:
    59
    Trophy Points:
    18
    Gender:
    Female
    அவளது உருவம் ஒரு பெரிய ஷோ ரூம் கண்ணாடியின் மறுபுறம் இருப்பதுபோலத் தோன்றியது. அவனது மடியில் உட்கார்ந்திருந்த அவனது காதலியின் முகத்தின் அருகே யாரோ கண்ணாடி கொண்டு தடுப்பு ஏற்படுத்தியது போல் அவனுக்குத் தோன்றியது.



    விரல்கள் தந்தியடிக்க அவன் சற்று முன்னர் ஒதுக்கிவிட்ட சின்னஞ்சிறு முடிச்சுருளை தொட கை நீட்டினான். ஆனால் விரல்கள் அவனது சொல்பேச்சு கேட்கவில்லை.

    அந்த கண்ணாடியில் தான் அவனது கைகள் பதிந்தது.
    இதயத்துடிப்பு நிமிடத்திற்கு நிமிடம் எழுபது, எண்பது, தொண்ணூறு என்று பத்து பத்தாகத் தாவ.. அவன் தனது கண்கள் காட்சிகளைக் குவியமில்லாமல் காணச்செய்வதை உணர்ந்தான்.


    அவனருகே கண்ணாடியின் மறுபுறம் இருந்த அழகிய சுசி அவனது அழகிய சுசியின் கன்னங்களில் கண்ணீர் தாரை தாரையாக கொட்டுவதை உணர்ந்தான்.


    அவனது அழகிய தேவதையின் கண்ணீரை துடைத்துவிட முடியவில்லை. தனது இதழ்கொண்டு அவளது இதழில் பேசிட முதல் முதலாக தீவிரமாக அவனுள் ஆசை எழுவதை உணர்ந்தான். அவள் கதறுவதை வேடிக்கை பார்த்தான். அவள் ஏதோ கத்துவது கண்களில் தெரிந்தது. அவள் உதட்டின் அசைவில் அது I LOVE YOU PRANAV! என்று கண்டுபிடித்தான். அவன் இதயம் அதிகபட்சமான வலியில் வலித்தது.
    இருவருக்கும் இடையே இருக்கும் கண்ணாடியை உடைத்திட அதனை ஓங்கி குத்துவிட்டான். அவன் கைகளில் உணர்ச்சியே இல்லை. கண்கள் குருடாக அவன் அதனைக் கசக்கி விட்டு விழித்தபோது அவன் தனது வீட்டில் தனது படுக்கையில் இருந்தான்.


    வாழ்நாளில் முதல் முறையாக அவன் தனது வீட்டை வெறுத்தான்!
    இனி நிரந்திரமாக நிஜ உலகில்..
     
    Rabina likes this.
  4. Rabina

    Rabina Well-Known Member

    Joined:
    Aug 14, 2018
    Messages:
    836
    Likes Received:
    519
    Trophy Points:
    93
    Gender:
    Female
    nice ud. kanavu ini varatha. susiya pranav nijathil papana...
     
    Bala sundar likes this.
  5. Bala sundar

    Bala sundar Member

    Joined:
    Feb 15, 2019
    Messages:
    54
    Likes Received:
    59
    Trophy Points:
    18
    Gender:
    Female
    Please wait... Ma
    Thanks for your continued support rabina
     
  6. Bala sundar

    Bala sundar Member

    Joined:
    Feb 15, 2019
    Messages:
    54
    Likes Received:
    59
    Trophy Points:
    18
    Gender:
    Female
    எபி 36


    இனி நிரந்திரமாக நிஜ உலகில்..


    முதல் நாள் அவன் எழுந்தபோது விடிந்திருந்தது. ஆனால் அவனது வாழ்க்கை கடும் இருளில் மூழ்கிவிட்டதாக அவன் நினைத்தான். காதல் தோல்வி என்பதெல்லாம் இப்போது கிடையவே கிடையாது என்று நம்பினான். காதலர்களாக பிரிந்தால் ஒழிய இக்காலத்தில் காதல் தோல்வியடைவதில்லை என்று நம்பினான்.



    ஆனால் தனது காதல் தோல்வியடைந்ததை அவனால் ஏற்க முடியவில்லை. தனது இழப்பை ப்ரனவினால் யாரிடமும் சொல்லவும் முடியவில்லை. யாரிடமும் சொல்ல முடியாத துக்கம்தான் தற்கொலைகளின் முதல் காரணம் என்று எங்கோ படித்தது ஞாபகம் வந்து எழுந்து பணிக்குப் புறப்பட்டான்.

    அன்னையுடன் பேசினான். வெங்கட்டுடன் வேலை பார்த்தான். மதிய உணவின்போது அளவாக உண்டான். மீண்டும் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தான். படுக்கையில் படுத்தான். கனவுகள் தொடரவில்லை.



    அவனுக்குத் தெரிந்ததுதான். சுசியைப் பற்றிய கனவு திரும்ப வராது என்பது அவனுக்குத் தெரிந்ததுதான். புத்திக்குத் தெரிந்தது மனசுக்கு சுத்தமாகப் புரியவில்லை.


    இரண்டாம் நாள் எழுந்தான். எழுந்து பணிக்குப் புறப்பட்டான்.
    அன்னையுடன் பேசினான். வெங்கட்டுடன் வேலை பார்த்தான். மதிய உணவின்போது அளவாக உண்டான். மீண்டும் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தான். படுக்கையில் படுத்தான்.


    கண்கள் தனது கோழைத்தனத்தைச் செய்ய அனுமதித்தான்.


    இந்த பிரபஞ்சமே அவனுக்குப் புரியவில்லை. ஆயிரம் வழிகளை யோசித்தப்பின் அவன் ஒரு வழியில் செல்ல முடிவெடுத்தான்.
    ப்ரனவ் அந்த குடியிருப்பின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருக்கும் மருந்தகத்திற்குச் சென்றான்.

    “சார் எனக்கு இரண்டு தூக்க மாத்திரை கொடுங்க!"


    “அதெல்லாம் மருந்துச் சீட்டு இல்லாமல் தர முடியாதுப்பா!"


    “சார் நான் உங்ககிட்ட என்ன கேட்டேன்? ஒரு பாட்டிலா கேட்டேன்? இரண்டே இரண்டு தாங்க!"

    “நீ என்கிட்ட கேட்டதுமாதிரி இன்னும் எத்தனை கடையில் இரண்டு இரண்டாக வாங்குவியோ? யாருக்குத் தெரியும் தம்பி? அதான் நான் தரமாட்டேன்னு சொன்னேன். கடையை மூடணும் கொஞ்சம் கிளம்புறீங்களா?"

    ப்ரனவ் அவ்விடத்தில் இருந்து கிளம்பி தனது வண்டியில் ஏறினான். அவன் வண்டியை கிளப்ப ஆரம்பித்தபோது அந்த கடையில் வேலைபார்க்கும் பொடியன் வந்தான்.


    “சார். சார்! நில்லுங்க. நான் தர்றேன். ஆனா தப்பா யூஸ் பண்ணாத சார்! என் லைஃப் போயிடும்!"


    “மட்டையாக மாத்திரை கேட்கலை. எனக்கு கனவு வரணும் அதுக்குதான் மாத்திரை கேட்டேன். தூக்க மாத்திரை கம்மியா சாப்பிட்டா தூக்கம் கம்மியாகி கனவு வரும்தான?"

    “சார். அதைவிட நான் சூப்பர் மாத்திரை வச்சிருக்கேன். அதைச் சாப்பிட்டுப் பாருங்க. கனவுலோகத்தில் மிதப்பீங்க!"

    “குடு!"

    “சார் கொஞ்சம் காஸ்ட்லி சார்!"

    “எவ்வளவு ஆனாலும் பரவாயில்லை.குடு!"

    “பர்பிள் கலர் நோட்டு உன்கிட்ட இருக்கா?"

    “அது மாதிரி மூனு இருக்கு!"

    “அப்படியா? இங்கயே வெயிட் பண்ணுங்க சார். நான் இதோ வந்திடுறேன்."

    “இதைச் சாப்பிட்டா தூக்கம் வராதுல்ல? எனக்கு தூக்கம் வரக்கூடாது. கனவுதான் வரணும். எனக்குப் பிடிச்ச மாதிரி கனவுதான் வரணும்!"

    “தூக்கமே வராது சார். ஜாலியா கனவு வரும். என்ஜாய் பண்ணு சார்!" அவனிடமிருந்து மாத்திரைகளை வாங்கிக்கொண்டு புறப்பட்டான்.


    படுக்கும் முன் மாத்திரைகளை விழுங்கினான். தூக்கமும் வரவில்லை. அவன் நினைத்த மாதிரி கனவும் வரவில்லை. அதே மெடிக்கல் கடைக்கு மறுநாள் இரவும் சென்றான். “கனவு வருவது மாதிரிதான் தூக்க மாத்திரை கேட்டேன். ஆனால் எனக்கு கனவே வரலை. இந்தா பிடி உன் மாத்திரை பாட்டில்."

    “சார். பாதி பாட்டில் காலி பண்ணிட்டீங்களா? ரூபாயை எல்லாம் திரும்பத்தர முடியாது சார்."


    “கையில் கொட்டும்போது கொஞ்சம் சிந்திடுச்சு! வேற நல்ல மாத்திரை தா!"

    “சார்.. என் லைஃப்பே போயிடும் சார். போ சார் வீட்டுக்கு! இப்ப போப்போறியா இல்லையா?"

    “சொல்லிக்கிட்டே இருக்கேன். என்கிட்டயே சவுடாலா பேசுறியா?" என்று அவன் கன்னத்தில் அறைவிடப்போனவன் பக்கத்தில் இருந்த டிவிஎஸ் ஃப்டியில் தலைமோதி சரிந்தான்.

    அந்தப் பொடியன் பயந்து மெடிக்கல் கடைக்காரரை அழைத்து வந்தான். மெடிக்கல் கடைக்காரன் அக்கம் பக்கம் விசாரித்து ப்ரனவின் வீட்டு விலாசம் கண்டுபிடித்து அவனது அன்னைக்கு தகவல் தந்தார். ப்ரனவின் பெற்றோர் உடனே வந்து அவனை மருத்துவமனையில் சேர்த்தனர். ஆனால் டாக்டர் அவனது அன்னையிடம், “மேடம் சாரி டு சே.. நீங்க ஒரு வொர்க்கிங் வுமன் அதனால் புரிஞ்சிக்கோங்க.. நான் ட்ரக் கேஸ் ஹான்டில் பண்றதில்லை. ப்ளீஸ் வேற ஹாஸ்பிட்டல் கூட்டிட்டு போயிடுங்க!" என்றார்.


    ஒரு வழியாக ஒரு ஹாஸ்பிட்டல் கண்டுபிடித்து அதில் ப்ரனவை அனுமதித்தார்கள். ப்ரனவின் அன்னை வெங்கட் எண்ணிற்கு அழைத்தார்.


    “அம்மா சொல்லுங்க! மணி பன்னிரண்டு ஆகுது! இந்நேரம் கால் பண்றீங்க. என்னம்மா? ஏதும் பிரச்சனையா?"

    “உன் ஃப்ரண்ட் சட்டையைப் பிடிச்சு ஏன்டா டிரக் சாப்பிட்டன்னு நீ தான கேட்க முடியும். நாங்க கேட்க முடியாது! வெங்கட் ப்ரனவிற்கு இப்ப அம்மாவும் அப்பாவும் வேணாம். நல்ல நண்பன் தான் வேணும். குமரன் நர்சிங் ஹோம் வந்திடுறியா?"

    “ட்ரக்கா? இதோ வந்திட்டேயிருக்கேன். பயப்படாதீங்க! டென் மினிட்ஸ்!"
    இரண்டே நாளில் ப்ரனவ் சுயநினைவு பெற்றான்.
    மருத்துவரின் அறிவுரைப்படி அவனுக்கு இடமாற்றம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. அவன் போதைக்கு அடிமையாகவில்லை. எங்கே சென்னையில் இருந்தால் அது நடந்துவிடுமோ என்று அவனது அன்னை அஞ்சினார். பெங்க@ருக்கு மூன்று மாதங்கள் வெங்கட்டுடன் அனுப்பி வைக்கப்பட்டான்.
    பெங்க@ருக்கு கிளம்பும் முன் அன்னையிடம், “சாரிம்மா என்னால் உங்களுக்குத்தான் கஷ்டம்." என்றான்.



    “போப்பா.. ஏதாவது உளறிக்கிட்டு.." என்றார் அவனது அன்னை செல்லமாக அவனது தோளைத்தட்டி.
    வெங்கட்டுடன் மூன்று மாதம் பெங்க@ர் வாசம் அவனை போதை மாத்திரைகளின் பிடியிலிருந்து காப்பாற்றியது.


    மீண்டும் சென்னைக்கு வந்தான் தனது பெற்றோருக்கு நல்ல பிள்ளையாக!



    அன்றைய சூரியன் ப்ரனவிற்காக வானத்தில் எட்டிப்பார்த்தது. ப்ரனவ் அதனை தனது சன்னல் வழியாக எட்டிப்பார்த்தான்.

    நியூஸ்பேப்பர் எடுப்பதற்காக ஹாலுக்கு வந்தான். அப்போது மதுரமான அந்த ஷணத்தில் அவனது அம்மா அவனிடம் அவசரமாக ஐநூறு ரூபாய் நோட்டைக் கொடுத்து,
    “ப்ரனவ் ஒரு லிட்டர் பால் பாக்கெட் வாங்கிட்டு வா... இன்னைக்கு அம்மாவின் ஆஃபிஸ் ஸ்டாஃப் எல்லோரும் வர்றாங்க.. சீக்கிரம் வா... என்ன வழி தெரியாதா? இப்படி முழிக்கிற? லட்சுமி ஃப்ளாட்ஸ் எதிரே.. என்னடா திரும்பவும் பேந்தப் பேந்த முழிக்கிற? அந்த அப்பார்ட்மென்ட் தெரியாதா? புதுசா ஒரு அப்பார்ட்மென்ட் கட்டுனாங்களே? ஓ நீ தான் மூனு மாசமா பெங்களுரில் இருந்தியே? உனக்குத் தெரியாதுல்ல? மொத்த பழைய பில்டிங்கையும் இடிச்சு புதுசா கட்டிட்டாங்க! இப்பதான் டெனட்ஸ் குடிவந்து ஒரு வாரம் ஆகுது. நம்ம பால் டிப்போவுக்கு வழி மறந்திருந்தா லட்சுமி அப்பார்ட்மென்ட்ஸ் என்று யார்கிட்டயாவது வழி கேட்டிட்டு போ... சீக்கிரம் போ.."
    ஆற்றின் வெள்ளமும் கடலின் சுனாமியும் அவன் இதயப் பிரதேசத்தை சின்னாபின்னமாக்கின.


    தெய்வங்களை அவன் இந்நாள்வரை தொந்தரவு செய்ததில்லை. ஆனால் இன்று துணைக்கு அழைத்தான்.
    அம்மாவின் கேள்வியை உள்வாங்கிய மூளை மற்ற உறுப்புகளுக்கு ஆணைகள் பிறப்பிக்க மறுத்தது.



    கை கால் உதடு என்று அணைத்தும் செயல் இழந்து போயின. ஆனால் ப்ரனவ் இதயம் வேகமாக துடித்தது.
    கொஞ்சம் உணர்வு வந்தவுடன் தனது கைபேசியைத் தொட்டுப்பார்த்தான்.

    அவனிடம் தொடுவுணர்ச்சி இருந்தது. நடப்பது நிஜம் என்ற நம்பிக்கை வந்தது.
    “ப்ரனவ் கிளம்பிட்டியா?" அம்மாவின் குரல் அவனை உந்தித் தள்ளியது. வீட்டைவிட்டுக் கிளம்பினான்.

    பால் டிப்போவிற்குப் போனான். வசந்தா அக்கா ஏதோதோ பேசினார். எதுவும் அவன் காதினில் விழவில்லை. அவன் அருகே ஒரு இளைஞன் கையில் பார்சலுடன் வசந்தா அக்காவிடம் ஏதோ பேசினான். ப்ரனவின் இதயம் சங்குச்சக்கரமாய் சுழன்றது.


    வசந்தா அக்கா அவனிடம் ஏதோ கேட்டதும் அவன் ஏதோ பதில் சொன்னான்.

    அதன்பிறகு எல்லாமே அவன் கனவில் நடந்தது அப்படியே நடந்தது.

    வசந்தா அக்கா அவனது கையில் இரண்டாயிரம் ரூபாய் கொடுத்ததை மட்டும் உணர்ந்தான். தீபாவளிப் பட்டாசுகள் அனைத்தையும் யாரோ அவனது இதயத்தின் மத்தியில் குவித்துப் பொருத்திப்போடுவது போல் இருந்தது.


    அவன் கையில் யார் பார்சலைத் திணித்தது என்று அவனிடம் கேள்வி கேட்டால் அவன் பூஜியம் மதிப்பெண்தான் பெற்றிருப்பான்.


    அந்த பார்சலையும் இரண்டாயிரம் ரூபாயையும் அவன் கையில் வாங்கிக் கொண்டு மென்பொருள் ஏற்றிய ரோபோ போல் லட்சுமி ஃப்ளாட்ஸ் நோக்கி நடந்தான். லிஃப்ட்டில் ஏறினான் வசந்தா அக்கா சொன்ன ஃப்ளாட் எண்ணிற்கு பட்டனை அழுத்தினான்.


    இதோ குறிப்பிட்ட ஃப்ளாட் வாசலில் வந்து நின்றுவிட்டான். ஆனால் கண்களில் நீர் நிரைந்து காட்சிகள் தெரியவில்லை.

    அதனை சீர் செய்தான். அடுத்த பிரச்சனையை அவனுக்குக் கொடுத்தது அவனது கைகள். கைகளின் நடுக்கத்தை அவனால் முடிந்தவரை குறைத்தான்.
    கதவினை தட்டினான். பதில் இல்லை. கையில் இருந்த இரண்டாயிரம் ரூபாயை இறுக்கமாக பிடித்துக் கொண்டான். அவனது விரல்கள் வியர்வையில் குளித்திருந்தன. ரூபாய் நோட்டும் ஈரமானது. காலிங் பெல்லை அழுத்தினான்.
    கதவு திறந்தது. ஆனால் அது முழுமையாக திறப்பதற்குள் அவன் இதயம் இருக்குமிடத்தில் பசிஃபிக் பெருங்கடல் புகுந்துவிட்டதுபோல் உணர்ந்தான். அந்தக் கடலின் அலைகள் மனதுக்குள் ஓங்கி எழுந்தபோது அவனது தேவதை நின்றாள் அவன் எதிரே!


    “யார் நீங்க?"


    அவனிடம் கேள்வி கேட்ட அழகான உதடுகளை அவன் உற்றுப்பார்த்தான். அவனது உடைமைதான் அவை.
    சந்தேகமே இல்லை.
     
    Rabina likes this.
  7. Rabina

    Rabina Well-Known Member

    Joined:
    Aug 14, 2018
    Messages:
    836
    Likes Received:
    519
    Trophy Points:
    93
    Gender:
    Female
    pranav kanda kanavu nijamagutha super...
     
  8. Bala sundar

    Bala sundar Member

    Joined:
    Feb 15, 2019
    Messages:
    54
    Likes Received:
    59
    Trophy Points:
    18
    Gender:
    Female
    காலிங் பெல்லை அழுத்தினான்.
    கதவு திறந்தது. ஆனால் அது முழுமையாக திறப்பதற்குள் அவன் இதயம் இருக்குமிடத்தில் பசிஃபிக் பெருங்கடல் புகுந்துவிட்டதுபோல் உணர்ந்தான். அந்தக் கடலின் அலைகள் மனதுக்குள் ஓங்கி எழுந்தபோது அவனது தேவதை நின்றாள் அவன் எதிரே!



    “யார் நீங்க?"
    அவனிடம் கேள்வி கேட்ட அழகான உதடுகளை அவன் உற்றுப்பார்த்தான். அவனது உடைமைதான் அவை.
    சந்தேகமே இல்லை.
    அந்த விழிகளை உற்றுப்பார்த்தான்.

    அதுவும் அவனது உடைமைதான்.

    அவள் இரத்தமும் சதையுமாக தன் முன்னே நிற்பதை கண் இமைக்காமல் பார்த்தான்.

    அவன் கண்ணால் அவளிடம் கண்டது அனைத்தும் அவனது உடைமையே..


    அவனது இதய அரசிக்கு அவனது தவிப்பு புரியவில்லை. அவள் அவனை மறந்த துன்பம்கூட அவனுக்கு இல்லை. அவளைப் பார்த்த இன்பம் அதிகமாக இருந்ததால் அவள் அவனை மறந்த வேதனை மட்டுப்பட்டுப்போனது.

    அலாதியான இன்பத்தில் இருப்பவன் சின்ன விஷயத்தை ஒத்திப்போட்டான்.


    அவனது கண்கள் கடல் போல பொங்கியது. கண்ணீர் கடல் நீர்போல் அவன் கன்னங்களில் ஆர்ப்பரித்துக் கொட்டியது.
    சிறுவயதில் இருந்து அழுகை என்பதை அறியாதவன் அழுதான்.

    அவன் உதடு நடுங்கியது. அதற்கு இப்போது பேசும் திறன் வற்றி விட்டதை உணர்ந்தான்.

    இதயம்கூட தனது வேலையை மந்தமாகவே செய்தது.
    ப்ரனவ் ஒரு நிமிடம் தான் அழுவதை நிறுத்தினான். கண்ணீர் காட்சியை மங்கலாக்கியதால்.. அதனை நிறுத்தினான்.


    தனது நடுங்கும் கரங்கள் கொண்டு அவள் முகத்தை அழுத்தமாகப் பிடித்தான். அவள் திமிரினாள். ஆனால் அவன் அவளை இங்கும் அங்கும் அசையவிடவில்லை. மூன்று மாதங்களின் தவிப்பு அவனது பிடியை இன்னும் இறுக்கம் கொள்ளச் செய்தது. அவளது உதடுகளை மறைத்த கூந்தலை விரல்கொண்டு அவசரமாக ஒதுக்கினான். நிதானம் என்பதை மறந்தது அவன் மூளை. அழுத்தமாக அவள் இதழில் பதித்தான் தனது அடையாளத்தை!


    உள்ளறையில் இருந்து அவளது அன்னை, “சுசி யார் அது? அம்மா கிளம்பிட்டேன். நீயும் அஞ்சு நிமிஷத்தில் கிளம்பணும்.. லேட் பண்ணாதே.. காலேஜ் ஃபைனல் யியர்.. வெரி இம்பார்டென்ட். யார் அது வாசலில்?" என்று கேட்டார்.
    ஆனால் இங்கு வாசலில் சுசியின் எதிரே கண்ணீர் வடிந்து ஈரமான முகம் ஒன்று, அவள் முகத்தையும் ஈரமாக்கிக் கொண்டிருந்தது.


    அவனது கண்ணீர் அவளிடம் பல கதைகள் பேசியது. அவர்களது காதலை உணர்த்தியது. அவனது இதழ் அவளிடம் பேசியதை அவள் தன்னுள்ளே ரகசியமாக ஆராய்ந்தாள். அவன் நினைவுகள் திரும்பியபோது,
    அவனை அவளுக்கு அடையாளம் தெரிந்தபோது, இரண்டு நிமிடங்கள் அவள் உயிர் இதயம் இன்றி ஜீவித்தது. இதயம் இன்பஅதிர்ச்சியில் உறைந்திருந்தது.

    முடிந்தவரை தன்னை அவனிடமிருந்து பிரித் தெடுத்தாள். அவளது தடுமாற்றத்தைப் பார்த்தவன் அவளிடம்
    l am your loyal husband giving you royal treatment..என்றான்.



    ஆயிரம் நட்சத்திரங்கள் ஒன்றாக வெடித்துச் சிதறுவதுபோல் சிரித்துக்கொண்டே அழுதவள், அவனிடம் “You are my mesa maama I am your naughty maami giving you a lifetime service warranty.” என்றாள்.


    பல நாட்களுக்குப் பிறகு அவர்கள் சிரித்தனர். சிரிப்புச் சத்தம்கேட்டு அவளது அன்னை மீண்டும் குரல் கொடுத்தார்.


    அவள் தன் அன்னையிடம் சொன்னாள்.. “அமேஜானில் ஷேக்ஸ்பியர்ஸ் ரோமியோ ஜுலியட் ஆர்டர் போட்டிருந்னேன் மம்மி. அது டெலிவரி ஆகியிருக்கு... "


    “ஆல்வேஸ் ஸ்டுபிட் லவ் ஸ்டோரிஸ்? அன்ட் ட்ரீம்ஸ்.." என்றார் உள்ளேயிருந்துகொண்டு.
    தனது உதடுகளைத் தொட்டுப்பார்த்தாள் சுசி.


    அவனிடம் தன் அன்னையின் கேள்விக்கு பதில் சொன்னாள் “திஸ் இஸ் நாட் எ ட்ரீம்! இது கனவில்லைதானே ப்ரனவ்?"
    ப்ரனவ் சொன்னான் “ஆமாம். இது கனவில்லை சுசி. நிஜம். என் கனவிலிருந்து நிஜத்துக்கு உன்னை நம் காதல் இழுத்திட்டு வந்திடுச்சு."


    “என்னை விட்டுட்டு போயிடாத ப்ரனவ்!"

    “எப்போதும் இல்லை சுசி. ஆனா உன்கிட்ட ஒண்ணு சொல்லணும். வெங்கட்டை நீ மீட் பண்ணும்போது அதை அவன்கிட்ட சொல்லிடாத! "


    “என்ன?"

    “இப்பயெல்லாம் தனுஷ் பாட்டுகூட கேட்கிறேன்!"
    அவனை முத்தமிடும் முறை இப்போது அவளது ஆனது.
    ப்ரனவ் அந்த அழகிய மணமேடைப் பந்தல் அருகே வருகிறான். இன்று அவனது திருமணம். அவனது மொத்தக் குடும்பமும் மண்டபத்திலேயே தங்கிவிட்டது. மணமேடையில் ஜரீபராவையும் மல்லிகையையும் ரசிக்கிறான். ப்ரனவின் அன்னை அவனிடம் ப்யூட்டிஷனுக்கு அவனது மாமாவின் பொண்ணுங்க இருக்கும் அறையைக் காட்டச்சொல்கிறார். அவனும் ப்யூட்டிஷனுக்கு வழிகாட்டுகிறான்.



    மாமா வீட்டு குத்துவிளக்குகள் செய்த ரகளையை ரசித்தவாறு மணமகன் அறைக்குள் வருகிறான். தனது அறைக்குள் வந்ததும் தன்னவளைப் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றவும் தனது செல்பேசியை எடுத்து வாட்ஸ் ஆப்பில் அவளது டிபியைத் திறந்தான்.


    அதில் அவனும் அவனது சுசியும் ஒருவர் தோளில் ஒருவர் கைபோட்டுக்கொண்டு அழகாக சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்..
    திருமண நாள் இரவு. மணி எட்டானது. அவனது அறை வாசலில் இளம் பெண்களின் சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது. அவன் அறையின் வாசலை குறிபார்த்து கட்டிலில் உட்கார்ந்திருந்தான். வாசல் கதவு திறக்கவில்லை.

    ஊதுபத்தியின் நறுமணம் அவனை ஈர்த்தது. அதனை ஒரு நொடி வேடிக்கை பார்த்தான். கதவு மூடும் ஓசை கேட்டது. உடனே நிமிர்ந்தான். அவளது ரவிக்கையில் மயில் தனது அழகிய தோகையுடன் ஜொலித்தது. மல்லிகை அவளது சடையில் எக்கச்சக்கமாக நிறைத்திருந்தது. அவள் கதவைச் சாத்திக் கொண்டிருந்தாள். எழுந்து அவள் அருகில் சென்றான். அவனது அரவம் கேட்டு அவள் திரும்பவில்லை.
    கதவோடு ஒட்டிக்கொண்டு நின்றாள். பொறுமை இழந்தவனாக அவளைத் தன் புறம் திருப்பினான்.
    அவசரமாய் அவளை அணைத்தான். ஆனால் பொறுமையாய் காதல் செய்தான்...




    இருபது நாட்களுக்குப் பிறகு…


    “அட அட எவ்வளவு நல்ல ஹோட்டல் ரூம் இது.. இதை நான் எதுக்கு புக் பண்னேன்? நமக்கு நம்ம வீடே.. நம்ம பெட்ரூமே.. இல்லை இல்லை உன் வீட்டில் உன் பெட்ரூமே ஹனிமூனுக்கு நல்லாயிருந்திருக்கும்.. இல்லையா சுசி?"
    “ப்ரனவ்.. "
    “சாரி டியர்.. நீ போய் குளிச்சிட்டு வா.. நான் கொஞ்ச நேரம் தூங்கிட்டு வெளியே ரிஷப்ஷனிஸ்ட்டை சைட் அடிச்சிட்டு வர்றேன்.."
    “யூ ராஸ்கல்." என்று அவள் கத்திக்கொண்டிருக்க.. அவன் அவர்களது பெட்டில் கால்நீட்டி படுத்துக்கொண்டான். சுசி தனது லக்கேஜை ரூமிற்குள் வைத்துவிட்டு கோபமாக குளிக்கச் சென்றாள்.
    ப்ரனவ் ஒரு மணி நேரம் நன்கு தூங்கி எழுந்தான். பாத்ரூமில் சத்தம் கேட்டது. ஒரு மணி நேரமா குளியல்? என்றெல்லாம் பொண்ணுங்க விஷயத்தைப் பத்திக் கேட்கக்கூடாது!
    “சோம்பலாக அறையைவிட்டு வெளியே வந்தான்.
    “சார் கேன் ஐ ஹெல்ப் யூ?"
    “இல்லை.. நோ நோ.. திஸ் இஸ்?"
    “மொரிசியஸ் சார். யூ ஆர் ஹாலிடேயிங் ஹியர்.. வித் யூவர் வெஃப் இன் அவர் ஹனிமூன் சூட்! "
    ப்ரனவ் கைபேசி அவனிடம் யாரோ பேச வேண்டும் என்பதால் சிணுங்கி அவனை அழைத்தது.
    “ஹலோ? யாரு? அம்மாவா? ரொம்ப நல்லாயிருக்குமா!
    இந்த ஹோட்டல் நீங்க தான் புக் பண்ணீங்களா?"

    “வெங்கட்டா புக் பண்ணான்.. அவனுக்கு ரொம்ப தாங்க்ஸ் சொல்லிடுங்க.. இங்க எதுக்குமே காசு கேட்க மாட்டிக்கிறான்.. அதான் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.. என்ன பேக்கேஜா? என்ன பேக்கேஜ் இது?"
    “கேட்கலை.. அம்மா கொஞ்சம் சத்தமாக சொல்லுங்க.. அய்யோ கேட்கலை.. அம்மா அம்மா.. ஹனிமூன் பேக்கேஜா? வெரி நைஸ்.. "
    செல்பேசி அவனது அன்னையின் கையிலிருந்து வெங்கட் கைக்கு மாறியது.
    “மச்சி எப்படி என் செலக்ஷன்?"
    “மச்சி எல்லோரும் சொல்வாங்க, நீ மாடியில் இருந்து குதிக்கச் சொன்னால் வெங்கட் குதிச்சிடுவான்னு.. நான் நம்ப மாட்டேன்.. ஆனா இப்ப நம்புறேன். எனக்காக நீ நூறாவது மாடியில் இருந்து கூட குதிப்ப மச்சான். நான்தான்டா உனக்கு எதுவுமே செய்யலை.."
    “பெரிசா ஒண்ணும் வேணாம். அந்த ரிஷப்ஷனிஸ்ட்டை நீ வரும்போது எனக்காக உன்னுடன் கூட்டிட்டு வா. நான் மத்ததைப் பார்த்துக்குறேன்.."
    “எதுக்கு? அவகூட கிங் மோ சிங் மோகோன்னு பேசவா?"
    “எனக்கு பாஷை வேற இருந்தாலும் பரவாயில்லை. டேய் மச்சி தலைமேல் கை வைத்து சத்தியமா சொல்லு நீயும் சுசியும் பேசத்தான் அங்க போயிருக்கீங்களா? இல்லைதானே? அங்க போனதில் இருந்து நீயும் அவளும் எத்தனை வார்த்தை பேசுனீங்க? இனி எத்தனை வார்த்தை பேசப்போறீங்க? சொல்லுடா.."
    அவனுக்குப் பதில் சொல்லாமல் ப்ரனவ் அலைபேசியை தனது குட்டையான ஷர்ட்ஸ{க்குள் வைத்துவிட்டு தனது சட்டையைப் பார்த்து புன்னகைத்தான். ஏனெனில் அதில் மர்லின் மன்றோ அழகாக தனது சிகப்பு கவுனைப் பறந்துவிடாமல் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள்..
    தனது அறைக்குள் நுழைந்தவன் காதினில் பாத்ரூம் ஷவரின் சத்தம் லேசாகக் கேட்க.. அவன் நேராக எங்கு சென்றான்?
    ம்???
    கனவின் கதவுகள் நிஜமான உலகிற்குள் திறந்தன இந்த நிஜமான காதலுக்காக..
    சுபம்!

    என் கணவர் சொல்கிறார் கனவில் தான் இந்த மாதிரி காதல் சாத்தியம் என்று!
    இல்லை என்று புரியவைக்கிறேன் அவரிடம் பல வகை சிக்கன் ஐட்டங்கள் செய்துகொடுத்து!
    கனவில் தான் இந்த காதல்கள் சாத்தியமா? இல்லை என்று புரியவையுங்கள் உங்கள் துணையிடம் நீங்களும்.. சிக்கன் ஒன்றுதானா வழி? எத்தனையோ இருக்கே? தலைவனின் தலையணை சரியும்போது அதை சரி செய்வதுகூட அந்த வழிகளில் ஒன்றுதான்!
    இந்தக் கதை உங்களுக்குப் பிடித்திருந்தால் மறக்காமல் balasundarnovels@gmail.com என்னும் மின்னஞ்சலுக்கு ஒரு தகவல் சொல்லுங்க தோழிகளே.

    நன்றி!
     
    Rabina likes this.
  9. Rabina

    Rabina Well-Known Member

    Joined:
    Aug 14, 2018
    Messages:
    836
    Likes Received:
    519
    Trophy Points:
    93
    Gender:
    Female
    super story. ella kanavum nijamaguma theriyala but pranav love nijamagiduchu.
     

Share This Page