தென்றலே திரும்பி விடு.... Thendrale Thirumbi vidu ..by Tamilvenba

Discussion in 'Serial Stories' started by தமிழ் வெண்பா, Mar 5, 2019.

  1. Rabina

    Rabina Well-Known Member

    Joined:
    Aug 14, 2018
    Messages:
    729
    Likes Received:
    458
    Trophy Points:
    63
    Gender:
    Female
  2. kani _mozhi

    kani _mozhi Well-Known Member

    Joined:
    Feb 12, 2018
    Messages:
    412
    Likes Received:
    269
    Trophy Points:
    63
    Gender:
    Female
  3. Tamilvanitha

    Tamilvanitha Well-Known Member

    Joined:
    Dec 26, 2017
    Messages:
    448
    Likes Received:
    306
    Trophy Points:
    63
    Gender:
    Female
  4. தமிழ் வெண்பா

    தமிழ் வெண்பா Active Member

    Joined:
    Mar 5, 2019
    Messages:
    102
    Likes Received:
    112
    Trophy Points:
    43
    Gender:
    Female
    அத்தியாயம் 38

    கடந்த கால நினைவுகளின் அழுத்தம் தாங்காமல் இமைகளை அழுந்த மூடி திறந்தான் மகிழ்... சில கண்ணீர் துளிகள் உருண்டு திரண்டு அவன் கன்னங்களில் வழிந்தோடியது... அதை ஒரு விரலால் சுண்டி விட்டவன்.... ஆழ்ந்த பெருமூச்சு ஒன்றை எடுத்து தன்னை சீர்படுத்திக் கொண்டான்... அருகிலிருந்த தன்னவளை பார்க்கவோ... அவளின் நிலை இதைவிட மோசம் என உணர்ந்து கொண்டான்...

    கண்களை மூடி கார் சீட்டில் சாய்ந்து இருந்தவளிடம் சின்ன விசும்பலோ தேம்பலோ இல்லை... ஆனால் மூடிய கண்களில் மட்டும் இடைவிடாது கண்ணீர் வழிந்துக் கொண்டிருந்தது... கன்னத்தை தாண்டி காரின் சீட்டை நனைத்துக் கொண்டிருந்தது அவள் கண்ணீர்... நிச்சயம் தன்னை போலவே அவளும் கடந்த கால நினைவுகளில் தான் மூழ்கி இருக்கிறாள் என உணர்ந்துக் கொண்டான்... விழி அகற்றாது அவள் விழி மூடி வடிக்கும் கண்ணீரிலேயே கவனம் பதித்திருந்தான்...

    அவள் கண்ணீர் அவன் இதயத்தை கூறுப் போட தன்னவளை நெருங்கி அவள் கண்ணீரை துடைக்க எண்ணினான்... ஆனால் அருகில் சென்றவனோ, எப்போதும் குறுநகை தவழும் அவள் குழந்தை முகத்தில் இன்று சோகம் மட்டுமே பரவிக் கிடப்பதைக் கண்டு அதற்கு தானும் காரணம் என துடித்துப் போனான்.... அவனை அறியாமல் கண்கள் கண்ணீர் துளிகளை சிந்தின....

    நீண்ட நேரமாக கார் ஒரே இடத்தில் நின்று கொண்டு இருப்பதை உணர்ந்தவள் மெல்ல விழிகளைத் திறந்துப் பார்த்தாள்... அந்த நேரம் சரியாக மகிழ் அவளை இழுத்து தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டான்... சில நொடிகள் நடப்பது புரியமால் தடுமாறியவள் புரிந்தப்பின் அவனிடமிருந்து விடுபட முயன்றாள்... அவள் அவனிடம் இருந்து விடுபட திமிற திமிற அவன் பிடி இறுகியதே தவிர இலகுவதாய் தெரியவில்லை...

    அவன் நெஞ்சில் கை வத்து தள்ளியவள்... "மனசுல என்னடா நெனசிட்டு இருக்க... இப்ப விடப் போறீயா.... இல்லையா... இப்ப நீ விடல நடக்கறதே வேற... மரியாதையா என்ன விடுடா பொறுக்கி...." என கத்தினாள்...

    "ப்ளீஸ் கண்ணம்மா.... ஒரு ஃபைவ் மினிட்ஸ்... இப்படியே இருடி... நீ இல்லாம நான் ரொம்ப தவிச்சி போயிட்டேன்... ஒரு அஞ்சு நிமிஷம்....ப்ளீஸ் கண்ணம்மா..." என அவளை மேலும் இறுக்கி அணைத்தான்...

    "பேச்சப் பாரு.... என்னமோ காதல் ரோமியோ மாரி... ஃப்ராடு... ஃபோர் டுவன்டி... நடிக்கறத பாரு... இருக்குடா உனக்கு..." என மனதில் அவனுக்கு வசைமாரி பொழிந்தாலும் அவளால் அவனை விட்டு விலக முடியவில்லை.... அவன் குரலில் இருந்த ஏதோ ஒன்று அவனை அவளால் அணைக்க முடியாவிட்டாலும் விலகவும் விடாமல் தடுத்து....

    அவன் கேட்ட ஐந்து நிமிடம் கிட்டத்தட்ட பதினைந்து நிமிடங்கள் ஆன பிறகு தான் அவளை அவனிடமிருந்து விலக்கினான்... அவனிடம் இருந்து தள்ளி அமர்ந்தவள் "இப்ப போகலாமா..." என்ற கேள்வியை தேக்கி அவனைப் பார்க்க.... அதனை அலட்சியப் படுத்தியவன் காரில் இருந்து இறங்கி அவள்புறம் சென்று அவள் பக்க கதவைத் திறந்து விட்டான்....

    "இறங்கு கண்ணம்மா..."

    "எங்க... மொதல வீட்டுக்கு வண்டிய விடு..."

    "ஏன் எங்கனு சொன்னா தான் மேடம் இறங்குவீங்களோ..."

    "எங்கனு சொன்னாலும் உன் கூட என்னால வர முடியாது...."

    "அப்போ.... இப்ப வரமாட்ட..... அப்படி தானே....."

    "ஆமான்..... வர மாட்டேன்...."

    "கண்டிப்பா..."

    "கண்டிப்பா வரமாட்டேன்..."

    "நிச்சயமா..."

    "நிச்சயமா வர மாட்டேன்...."


    "அப்ப வேற வழி இல்ல..." என்றவன்.... மலர் குவியலெனத் தன்னவளைக் கரங்களில் ஏந்திக்கொண்டு அங்கிருந்த ஒரு பெரிய கட்டிடத்தை நோக்கி நடக்க துவங்கினான்...

    "ஏய்... ஃப்ராடு விடுடா என்ன..." என தன் கரங்களால் அவள் மார்பில் குத்தினாள் யாழ்... அதை சிறிதும் லட்சியம் செய்யாதவன் தொடர்ந்து முன்நோக்கி நடந்தான்...

    அடம் பிடிக்கும் சிறு முரட்டு
    குழந்தையாய் நீ சினுங்க
    உன்னை அள்ளி அணைத்து
    சாமாதனப் படுத்தும் சாக்கில்
    உன் அருமையை இழந்த
    என்னை நானே சாமாதானப்
    படுத்திக் கொள்கிறேன்....


    சுற்றி இருப்பவர்கள் அவர்களையே வேடிக்கை பார்ப்பது போல் தோன்ற..... "எல்லாரும் பாக்குறாங்க... பாருடா... ப்ளீஸ்... இறக்கி விடு... நானே நடந்து வரேன்...." என்றபடி அவன் கைகளில் இருந்து திமிறினாள் அவள்....

    அவள் திமிறவும் கீழே விட்டு விடுவதைப் போல் அவன் கைகளின் பிடியை தளர்த்த.... எங்கே கீழே விழுந்து விடுவோமோ என்ற பயத்தில் ஒரு கையால் அவன் கழுத்தை வளைத்துப் பிடித்துக் கொண்டவள்.... மறு கையால் அவன் சட்டையை இறுக்கமாக பற்றிக் கொண்டாள்....

    அவளை தன்னோடு சேர்ந்து இறுக பிடித்தவன்.... அவள் பயம் கண்டு குறும்பு இழைந்தோடும் மென்நகையுடன்..... "அவ்வளவு சீக்கிரம் உன்ன விட்டுடுவோனா கண்ணம்மா...நீ என் உயிர்டி... உம்ம்மா..." என கண் சிமிட்டி இதழ்களை குவித்து முத்தம் தறுவதைப் போல் செய்ய.... அவள் அவனை முறைத்துக் கொண்டிருந்தாள்....

    யாழை கரங்களில் ஏந்தியப் படி அந்த பெரிய உணவகத்தினுள் அவன் நுழைய... சுற்றி இருந்தவர்கள் கொஞ்சம் பொறாமையோடு அந்த அழகிய ஜோடியைப் பார்க்க.... அவள் தன்னவள் என்ற கர்வம் எழ தன்னோடு மேலும் சேர்த்து இறுக்கி பிடித்தான் மகிழ்... அவன் பற்றி இருந்த இடையில் அழுத்தம் கூட வலியால் மெல்ல இதழ் சுழித்தாள் யாழ்... அந்த இதழ் சுழிப்பு மேலும் அவள் புறம் அவனை சுண்டி இழுக்க கண்களில் காதல் கிறக்கத்துடன் அவளைப் பார்த்தவன்.....

    "கண்ணம்மா... இப்படி பாக்கதடி.... அப்புறம் நடக்குறதுக்கு மாமா பொறுப்பு இல்ல... நைட் நடக்க வேண்டிய ப்ர்ஸ்ட் நைட் இப்போவே நடந்துடும் பாத்துக்க..." என அவள் முகத்தருகே குனிந்து கண் சிமிட்டி இதழ்களிலும் கண்களிலும் குறும்பு மின்ன சொன்னான் மகிழ்...

    அவள் கண்களை உருட்டி உருட்டி அவனை முறைத்தவள் முகத்தை வேறு புறம் திருப்பிக் கொண்டாள்... அவன் எதிர்பார்த்ததும் அது தானே...

    "எத்தன நாளாச்சு கண்ணம்மா... நீ இப்படி என்ன முறைச்சி பாத்து.... அப்படியே.... கேட்ட மிட்டாய் கிடைகலனு முகத்த திரும்பற கொழந்த மாதிரி... உன்ன ரொம்ப மிஸ் பண்ணிட்டேன் கண்ணம்மா... இனிமை ஒரு நிமிஷம் கூட உன்ன பிரிஞ்சி இருக்க மாட்டேன்டி... லவ் யூ கண்ணம்மா..." என மனதில் நினைத்தவனின் இதழ்கள் புன்னகையை பூசிக் கொண்டது...

    மீண்டும் அவள் முகத்தின் அருகே குனிந்தவன்..... "இப்போ நீ என்ன பாக்கல உன்ன கீழ போட்டிடுவன்..." என்ற படி கைகளை தளர்த்த.... திரும்பி அவன் முகம் பார்த்து..... விழாமல் இருக்க மேலும் அவனை இறுக்கமாக பிடித்துக் கொண்டவள்..... அந்த பெரிய கருவிழிகளை உருட்டி மீண்டும் அவனை முறைக்க தொடங்கினாள்... பின் அவள் முகத்தை திருப்பிக் கொண்டால் இவன் எப்படி அவள் முறைப்பதை ரசிப்பது... அதற்கு தான் இப்படி கூறினான்... அவன் நினைத்தது படியே அவளும் திரும்பி அவனை முறைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்...

    "எரும மாடு... உன்ன நானாடா தூக்கிட்டு வர சொன்னேன்... இப்படி தூக்கிட்டு வந்துட்டு சும்மா சும்மா கீழ போட்டுடுவேனு பயமா காட்டுற... கருங்கொரங்கு... மூஞ்ச பாரு சரியான இஞ்சி தின்ன கருங்கோரங்கு மாதிரி... இருக்குடா உனக்கு..." என அவள் முனுமுனுக்க.... "என்ன கண்ணம்மா சொல்லற... மாமாக்கு நீ சொல்லறது சரியா கேக்கல... மறுக்கா ஒரு வாட்டி சொல்லு..." என்றான் மகிழ்.

    அவள் இதழ்களை வலப்புறம் இடப்புறம் என சுழித்தவள் முகத்தை ஒரு வெட்டு வெட்டி மீண்டும் முகத்தைத் திரும்பிக் கொண்டாள்... அதைப் பார்த்து அவன் இதழ்கள் மேலும் புன்னகையில் விரிந்தன.... அப்போது இருவரும் அவர்களுக்காக பிரத்தியேகமாக பதிவு செய்யப்பட்டிருந்த.... தனி தனியாக அமைக்கப்பட்டிருந்த சிறிய அறை போன்ற அந்த டேபிளுக்கு வந்து இருந்தனர்....

    இவர்களோ இப்படி இருக்க தவறு ஏதும் செய்யாத மற்றொரு ஜீவனோ அங்கே திண்டாடிக் கொண்டிருந்தது....

    "எப்புடி எப்புடி இவரு நாள் பூரா அவர் ஃப்ரண்ட் கூட தான் இருப்பாராம்... காலையிலேயே கிளம்பி கோவில் வரைக்கும் கூடவே வருவாராம்... ஆனா கட்டாய தாலி கட்டும் போது மட்டும் பூஜை சாமான் வாங்க வெளிய போய்டுவாராம்... வாங்கிட்டு வந்து பார்த்தா இவரு ஃப்ரண்டு தாலி கட்டிகிட்டு இருப்பாராம்... ஆனா இதபத்தி சாருக்கு அதுவரைக்கும் ஒன்னுமே தெரியாதாம்... அப்படி தான..."

    "ஆமான்டி செல்லம்... நான் கூட எங்க புரிஞ்சிக்க மாட்டியோனு ரொம்ப பயந்துட்டேன்.... யூ ஆர் சோ ஸ்விட் செல்லம்..."

    "இல்ல என்ன பாத்தா எப்படி தெரியுது... பைத்தியக் காரி மாதிரியா... இல்ல பேக்கு மாதிரி...."

    "பாத்தா தங்க சில மாதிரி தான் செல்லம் இருக்க... ஆனா பேசும் போது தான் அப்பப்ப அர மெண்டலாட்டம் பேசுற..."

    "ஒஒஒகோ.... ஏன் சொல்ல மாட்டிங்க... இப்ப நீங்க சொல்லறத நம்ப நான் ஒன்னும் அர மெண்டல் இல்ல... நீங்க கட்டாய கல்யாணம் பண்ணுவீங்க.... நாங்க அத பாத்துட்டு சும்மா இருக்கனுமா... என்ன கேட்க யாரும் இல்லேனு நினைச்சுட்டீங்களா...."

    "அடியே.... என்னமோ நான் கட்டாய கல்யாணம் பண்ண மாதிரி சொல்ற... பண்ணவன போயி கேளுடி..."

    "அது சரி இப்போ யாழ் எங்க..."

    "அது அந்த புள்ள மயக்கம் போட்டு விழுந்துடுச்சா... இவன் காருல எங்கேயோ கூட்டிட்டு போயிருக்கான்..."

    "அப்போ கடத்திட்டீங்க அப்படித்தானே...."

    "அடியே எல்லா தப்பையும் நான் பண்ண மாதிரி சொல்ற... சத்தியமா எனக்கு எதுவும் தெரியாதுடி..."

    "நீங்க ஒண்ணும் தெரியாத குழந்தை தான்... கூடவே இருப்பாராம்... ஆனா இவருக்கு ஒன்னும் தெரியாதாம்.... ஏந்திரிச்சி போங்க முதல... என் கண்ணு முன்னாடி நிக்காதீங்க... எனக்கு அப்படி பத்திட்டு வருது... உங்கள பாக்க... பாக்க..." என்றபடி எழுந்து சமையல் அறைக்குள் போய் விட்டாள்...

    "செல்லம் கத்தி கத்தி தொண்டைய வலிக்குது... ஒரு ஆரஞ்சு ஜூஸ் கொண்டு வாடி தங்கம்...."

    "பண்றதெல்லாம் பண்ணிட்டு... ஆரெஞ்சு ஜூசா கேட்குது உனக்கு... இந்தா வாங்கிக்க..." என்றவள் சமையல் கட்டிலிருந்து ஒரு டம்ளரை தூக்கி அவன் மீது வீச.... சரியாக அவள் தலையை பதம் பார்த்தது அந்த டம்ளர்...

    "அடேய்... பாவி கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே என்ன கட்டிக்க போற பொண்ணு கையில அடி வாங்க வச்சிட்டியேடா.. உன்னயெல்லாம் நண்பனு நம்பி வந்ததுக்கு எனக்கு இது தேவ தான்டா..." என வாய்விட்டு புலம்பியவன்,

    "செல்லம்... உன் கவிதான எப்ப வேணா அடிச்சி விளையாடலாம்... யாழ் திங்ஸ்-ஆ பேக் பண்ணிக் குடுடி... இல்ல.... அவன் பேய் ஆட்டம் ஆடுவான்...."

    "இன்னும் நீ போகலையா..." என்றவள் அவனைப் பிடித்து வெளியே தள்ளி.... "மொதல இந்த கல்யாணத்த நிறுத்தறேன்..." என்றாள்.

    "ஆதான் கல்யாணம் முடிஞ்சிட்டே... இனிமே எப்படி டி நிறுத்துவ...."

    "அறிவு கொலுந்து.... நான் நிறுத்தறனு சொன்னது நம்ம கல்யாணத்த..." என வாசல் கதவை அறைந்து சாத்தியவள் உள்ளே சென்றுவிட்டாள்....

    "கொஞ்சம் கொசுறுக்கு ஆசபட்டு மொதலுக்கே மோசம் வந்துட்டே.... டே மகி எரும... உன்ன வந்து வச்சிக்கறேன்..." என்றவன் தலையில் கைவத்தப்படி வாசல் படிகளிலேயே அமர்ந்து விட்டான்...

    [ இது வெறும் சாம்பில் தான்... ஊருக்கு போனவுடனே குடும்பம் மொத்தமும் சேர்ந்து இவன ரவுண்டு கட்ட போவுதுனு பாவம் பச்ச புள்ளைக்கு தெரியல...]


    - காதல் தென்றல் மீண்டும் வீசும்....
     
    Rabina likes this.
  5. தமிழ் வெண்பா

    தமிழ் வெண்பா Active Member

    Joined:
    Mar 5, 2019
    Messages:
    102
    Likes Received:
    112
    Trophy Points:
    43
    Gender:
    Female
    அத்தியாயம் 39

    [​IMG]




    அந்த மதிய வேளையிலும் சுற்றிலும் ஒரு வித ரம்யமான இருள் சூழ்ந்திருக்க மதி மயக்கும் பின்அந்தி பொழுதைப் போல் காட்சியளித்தது அந்த உணவகம்... அறை முழுவதும் பொருத்தப்பட்டிருந்த ஏர் ஹீட்டர்கள் கொடைக்கானலின் குளிருக்கு இதமாய் உடலில் மெல்லிய வெப்பத்தை பரவவிட்டுக் கொண்டிருந்தது.... அங்கே அடிக்கப் பட்டிருந்த ரூம் ஸ்பிரேயின் நறுமணம் நாசி நிறைத்தது...

    அவளை கைகளில் ஏந்தியபடியே இதெல்லாம் கண்மூடி சில நொடிகள் அனுபவித்து ரசித்தவன்..... தன்னவளின் பிறை நெற்றியில் அழுத்தமாய் இதழ் ஒற்றி அவளை இறக்கி விடவே மனமில்லை என்ற போதும் வேறு வழியின்றி பெரு மூச்சொன்றை வெளியேற்றி அங்கிருந்த சோபாவில் அமர வைத்தான்... எதிரில் மற்றொரு சோபா இருந்தும் அதில் அமராமல் அவளை இடித்து தள்ளிகொண்டு அவள் அருகிலேயே அமர்ந்தான்..... அவன் அவளை உரசியபடியே இருக்க சுறுசுறுவென கோபம் தலைக்கேறியது யாழுக்கு....

    "எதுக்க அவ்வளவு பெரிய சோபா கிடக்கே.... கண்ணு தெரியல... அங்க போய் உக்காரதுக்கு என்ன..."

    "உக்காரலாம் தான்... ஆனா உன்ன இப்படி உரச முடியாதே..." என்றபடி அவளை இன்னும் உரசிக்கொண்டு அமர்ந்தான் அவன்...

    அவள் அவனை திரும்பி முறைக்க... கண் சிமிட்டி அழகாய் மோன புன்னகை ஒன்றை சிந்தினான் அவன்.... அதில் மயங்கியவள் இமைக்க மறந்து அவனைப் பார்க்க.... அந்த பார்வையில் தொலைய விரும்பியவன் போல் கண்களில் அழமாய் காதலை நிரப்பி கொண்டு அவள் இதயத்தை ஊடுறும் பார்வைப் பார்த்தான்... இருவரும் தன்னை தானே மறந்து கண்களால் காதல் மொழிப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்....

    எவ்வளவு நேரம் இப்படி சென்றதோ.... பேரரின் "சார்... ஆடர் ப்ளீஸ்...." என்ற குரல் தான் இருவரையும் நிகழ் உலகிற்கு மீட்டது... அதுவும் அவன் மூன்றாம் முறை கத்தி கூப்பிட்ட போது... அதில் அவனிடமிருந்து தன்னை மீட்டுக் கொண்டு வேறு பக்கம் திரும்பிக் கொண்டவள்... "கருங்கொரங்கு.... கருங்கொரங்கு.... மனசுல அப்படியே பெரிய மன்மதனு நெனப்பு.... பாக்கறத பாரு.... ஸ்ஸ்ஸ் அப்பா.... கொரங்கு வாழப்பழத்த பாக்குற மாதிரி.... கடங்காரன்.... எத்தன வருஷம் ஆனாலும் பார்வைய மட்டும் மாத்தவே மாட்டான் போல... இனிமே அவன் கண்ண பாக்கவேக் கூடாது.... பாத்தா நீ டோட்டல் ஃப்லாட் தான்டி..."என மனதில் அவனை திட்டி தீர்த்தாள் யாழ்...

    பேரர் அவனிடம் நீட்டிய மெனு கார்டை வாங்காமல் தன்னவளுக்கு பிடித்ததை சிறு தடுமாற்றம் கூட இல்லாமல் கூறியவன் கொஞ்சம் தாமதமாக எடுத்து வாருமாறு கூறி அனுப்பி வைத்தான்... "இதுக்கு ஒன்னும் கொறச்சல் இல்ல..." என அவள் முனுமுனுப்பது காதில் தெளிவாக விழவும் சிரிப்புடன் அவளை நோக்கியவன்...

    "வேற எதுக்கு கண்ணம்மா கொறச்சல்... ரொமான்ஸுக்கா... நீ தான் பண்ணவே விட மாட்டரியே... நான் என்ன பண்ணறது..." என குரலில் கேலி இழைந்தோட கேட்டான் மகிழ்...

    "இப்ப எதுக்கு இங்க வந்து இருக்கோம்..." என அவன் கேட்பதற்கு பதில் சொன்னால் பேச்சை வளர்ப்பான் என்பதை அறிந்து வேறு பேச்சை ஆரம்பித்தாள்... [ ஆமான்.... ஆமான்... அவன் மாத்திட கீத்திட போறான்...]

    "அச்சச்சோ... என் செல்லம் இன்னும் வளரவே இல்லையாடா... ரெஸ்டாரன்ட் எதுக்கு வருவாங்கடா... சாப்பிட தான்..." என்ற படி அவனை நெருங்கி இழுத்து அணைத்தவன் அவள் நெற்றியில் தன் நெற்றியால் மெல்ல முட்டி தாடை பற்றி செல்லம் கொஞ்சினான்..

    அவன் நெஞ்சில் கை வைத்து வேகமாக தூர தள்ளியவள்.... "இந்த கட்டிப்பிடிக்கற வேலையெல்லாம் வேணாம்... கொஞ்சம் என்னவிட்டு தள்ளியே இரு... கட்டி புடிக்கறன்... கிஸ் பண்ணறனு இன்னொரு தடவ கிட்ட வந்த.... என்ன நடக்குமுனு எனக்கே தெரியது..." என்றபடி அருகில் சாப்பிடுவதற்காக வைக்கப்பட்டிருந்த கத்தியை எடுத்து அவன் முகத்தின் முன்பு ஆட்டி ஆட்டி மிரட்டினாள் அவள்..... மிரட்டுவதாய் நினைத்துக் கொண்டாள்...

    "ஏன்டி... கட்டுனப் பொன்டாட்டிய கட்டிப் புடிக்கறது ஒரு குத்தமா... ஐயகோ..... இந்த கொடுமைய தட்டிக் கேட்க யாருமே இல்லயா..." என போலியாய் பயந்தபடி கண்களில் குறும்பு மின்ன குரலில் ஏற்ற இறக்கத்துடன் கைகளால் செய்கை செய்தபடியே அவன் சொல்ல எழுந்த சிரிப்பை அடக்குவது சிரமமாய் தான் போனது அவளுக்கு...

    "கட்டுனப் பொன்டாட்டியாவே இருந்தாலும் அவளுக்கு பிடிக்கலனா... வேணாமுனு சொன்னா தள்ளி இருக்கது தான் நல்ல புள்ளைக்கு அழகு..."

    "இப்படி ஒரு பொண்டாட்டிய பக்கத்துல வச்சிட்டு நான் நல்ல புள்ளயா இருந்தா தான் தப்பு..." என அவன் அவளைப் பார்த்தப்படியே சொல்ல.... "இனிமேல் இவன் கிட்ட பேசவே கூடாது... பேசுனா இப்படி தான் ஏதாவது சொல்லிட்டே இருப்பான்... கடங்காரன்..." என எண்ணியவள்..... வாயை இறுக மூடிக் கொண்டாள்....

    அவள் அமைதியாக இருக்கவும்..... அவள் காதோரம் குனிந்து.... "அதுவும் இல்லாம பொண்ணுங்க வேணாம் வேணாம்னா வேணும் வேணும் வேணுமுனு அர்த்தம் மாமே... அப்படியா கண்ணம்மா..." என அவன் மூச்சு காற்று அவள் காதை உரச கேட்டான்...

    காதில் கூச்சம் ஏற்படவே பட்டென்று அவனை விட்டு விலகிக் கொண்டவள்.... "மூச்சு விடறதப் பாரு... புசு புசுனு... எரும மாடு மாதிரி..." என நினைத்தாலே தவிர வாயை திறக்கவில்லை... அவன் மீண்டும் ஏதோ சொல்ல வர அதற்குள் பேரர் அவன் கேட்டவற்றை கொண்டு வந்து வைத்துவிட்டு போனான்...

    "சாப்பிடு கண்ணம்மா...."

    "எனக்கு வேணாம்...."

    "எல்லாத்துக்கும் உன்கிட்ட என்னால மல்லுக்கட்ட முடியாது டி... ஒழுங்கா சாப்பிடுடி கண்ணம்மா..... எனக்கு ரொம்ப பசிக்குதுடி..."

    "பசிச்சா சாப்பிடேன்... நான் என்ன உன் கையையா புடிச்சா வச்சி இருக்கேன்..."

    "பச்.... கடுப்பேத்தாதடி.... நேத்தி மதியம் சாப்பிட்டது... ரொம்ப பசிக்குது... நீ சாப்பிடாம நான் எப்படி சாப்பிடுவேன்.... எனக்காக சாப்பிடு கண்ணம்மா..."

    என்றவனை நம்பாத பார்வை பார்த்தாள் அவள்.... அவளுக்கு தெரிந்த வரை அவன் ஒரு வேளை கூட சாப்பிடாமல் இருந்ததில்லை.... பசி வந்தால் அவன் முகமே அனிச்சம் மலராய் வாடிப் போகும்..... வேறு எதிலும் கவனம் செலுத்த மாட்டான்.... "பசிக்குதுடி...." என சிறு குழந்தையாய் சினுங்குபவனை வாரி அள்ளி அணைத்து கொள்ள தோன்றும் அவளுக்கு... அப்படி பட்டவன் நேற்றிலிருந்து சாப்பிடவில்லை என்றால் அவள் சந்தேக பார்வை பார்ப்பது நியாயம் தானே... ஆனால் அவன் பசி என்ற உணர்வையே மறந்து நாள் கணக்கில் இருந்து இருக்கிறான் என அவளுக்கு தெரிய வாய்ப்பில்லை தான்...

    அவன் கண்களை பார்த்தே பொய்யுரைக்கவில்லை என்பதை உணர்ந்தவள்..... "என்னமோ தொர இத்தன நாள் நான் சாப்பிட்டதுக்கு அப்புறம்தான் சாப்பிட்ட மாதிரி.... பேச்ச பாரு..." என முனகிக் கொண்டே மறுப்பேதும் சொல்லாமல் சாப்பிட தொடங்கி இருந்தாள் யாழ்...

    இத்தனை நாள் ஏதோ மற்றவர்களுக்காக சாப்பிட்டோம் என்ன பெயர் பண்ணி எழுந்திருப்பவனுக்கு இன்று தன்னவள் தனக்கு சொந்தமாகி விட்ட திருப்தியிலும்..... தன் அருகிலேயே இருக்கிறாள் என்ற நிம்மதியிலும் நிஜமாகவே பசித்தது.... மனம் நிறைந்தைப் போல் வயிற்றையும் நிறைக்க தொடங்கி இருந்தான் அவன் சிரித்தப்படியே...

    அவளுக்கு பிடித்தவற்றை தன் தட்டில் இருந்து அவள் தட்டில் வைத்தபடி அவள் முறைப்பதையும் பொருட்படுத்தாமல் சாப்பிடுவதிலேயே குறியாய் இருந்தான் மகிழ்... மீண்டும் அவன் தட்டிலேயே அவள் திரும்பி வைக்க வர..... அவள் கரம் பற்றி தடுத்து..... "இப்ப நீ இத சாப்பிடல..... நீயா இத சாப்பிடுற வரைக்கும் இங்க தான் இருப்போம்.... எப்புடி வசதி..." என்க மீண்டும் கையை இழுத்துக் கொண்டவள் தலையெழுத்தே என்று சாப்பிடுவதை தொடர்ந்தாள்...

    அதன் பிறகு இருவரும் பேசாமல் சாப்பிடுவதை தொடர முதலில் சாப்பிட்டு முடித்திருந்தாள் யாழ்... அங்கு சிறிய கிண்ணத்தில் வைக்கப் பட்டிருந்த நீரில் கைகளை கழுவிக் கொண்டு எழுந்தாள்... சாப்பிட்டு கொண்டிருந்த மகிழ்..... "இப்ப எதுக்கு ஏந்திரிக்கற... எங்க போற..." என்றான்...

    "ஏன்... ரெஸ்ட் ரூம் போறேன்... அங்கக் கூட நிம்மதியா தனியா போகக் கூடாதா.... சார் பர்மிஷன் வாங்கனுமோ..." என்று அவள் முறைக்க.... "ஓஓஓ... தாராளமா போகலாமே...." என்றவன் அவளுக்கு வழி விடமால் மறைத்து அமர்ந்துக் கொண்டான்...

    "போகலானு சொல்லிட்டு இப்படி நந்தி மாதிரி வழி விடமா இருந்தா.... மூஞ்சப் பாரு.... கருங்கொரங்கு.... இஞ்சி தின்ன கருங்கொரங்கு..." என சிடுசிடுத்தவள், அவனை இடித்து தள்ளிக் கொண்டு போய்விட்டாள்....

    அவள் செல்வதையே பார்த்து கொண்டிருந்தவன் கொஞ்சம் சத்தமாகவே சிரித்துக் கொண்டான்... அவள் இதழ்கள் அவனை ஏற்க மாட்டேன் என்றாலும் அவள் ஆழ்மனம் இந்த திருமணத்தை ஏற்றுக் கொண்டது என அவள் செயல்களில் உணர்ந்துக் கொண்டான்... "இனிமே என்ன விட்டுட்டு எங்கடி போவ.... எத்தன நாளைக்கு இந்த கோபமுனு பாக்கறேன்... கூடிய சீக்கிரம் மாமானு நீயே என்ன கட்டிக்கிட்டு கொஞ்சுவ... அப்படி உன்ன கொஞ்ச வைக்கல நான் மகிழன் இல்ல.... லவ் யூ டி செல்ல ராட்சசி.... உம்மா....." என இல்லாத அவளிடம் சாவல் விட்டு கொஞ்சியவனின் இதழ்கள் புன்னகையை பூசிக் கொண்டது...

    அவன் சாப்பிட்டு முடித்த சமயம் அவன் போன் அலறத் தொடங்கி இருந்தது... எடுத்து பார்த்தான்... கவின் தான் அழைத்து இருந்தான்...​
     
    Rabina likes this.
  6. தமிழ் வெண்பா

    தமிழ் வெண்பா Active Member

    Joined:
    Mar 5, 2019
    Messages:
    102
    Likes Received:
    112
    Trophy Points:
    43
    Gender:
    Female

    [ அச்சச்சோ நம்ம கவி செல்லத்த அம்போனு தனிய விட்டுட்டு வந்துட்டோமே.... சரி சரி வாங்க என்னாச்சுனு அங்க போயி பாப்போம்...]

    நிலா கதவை அறைந்து சாத்திவிட்டு உள்ளே சென்று விட தலையில் கைவைத்து வாசல் படிகட்டுகளில் அமர்ந்து விட்டான் கவி.. மீண்டும் மெல்ல நடந்து சென்று கதவில் கை வைத்தான்... தாழிடாததால் அவன் கை பட்டதும் கதவு திறந்து கொண்டது... மெல்ல பூனை நடை நடந்து அவளை தேடிச் சென்றான்... சமையல் அறையில் பாத்திரங்களை உருட்டி கொண்டிருந்தாள் நிலா... அவள் கோபம் பாத்திரங்களில் பிரதிபலித்து வீடெங்கும் சத்தம் எதிரொலித்தது... அவள் பின்னால் சென்று மெல்ல கட்டிக் கொண்டான் கவி.... நிலா அவனிடமிருந்து விடுபட போராட அவனின் இருக்கம் அதிகமானது... அவள் பின்னங்கழுத்தில் இதழ் பதித்தவன்....

    "என் மேல உனக்கு நம்பிக்க இல்லயாடி... நிஜமாவே எனக்கு எதுவும் தெரியாதுடி...." என்றான் பிடியை விலக்காமலே...

    "அப்ப உண்மையாவே உங்களுக்கு எதுவுமே தெரியாதா...."

    "அப்பாடி... சமாதானம் ஆயிட்டா போலயே..." என நினைத்தவன்.... "உண்மையா.... சத்தியமா எனக்கு எதுவும் தெரியாதுடி...." என்றான்.....

    அவனை விட்டு விலகி நின்றவள்.... "அப்ப மகிழ் அண்ணனுக்கு போன் பண்ணி குடுங்க... நான் கேட்டு தெரிஞ்சுகறேன்..." என்றாலே பார்க்கலாம்...

    "ஐய்யையோ திரும்பவும் வேதாளம் முருங்க மரம் ஏறுதே... இப்ப என்னடா கவி பண்ணப் போற.... உசாரா இருடா... இல்ல இன்னிக்கு நீ கைமா தான்... சமாளி கவி... சமாளி...." என நினைத்தவன்.... "அது... அது... இப்ப போன் பண்ணா மகி எடுக்க மாட்டான்..." என்றான்....

    அவனை ஊடுருவும் பார்வை பார்த்தவள்..... "பண்ணுங்க... அண்ணன் எடுக்குறாங்களா இல்லையான்னு பார்ப்போம்..." என்றாள்.

    "அது வந்து.."

    "என்ன வந்து... போயினுட்டு... போன் பண்ணுங்கனா..."

    அவன் போனை எடுத்துக் கொண்டு வாசலை நோக்கி செல்லவும்..... அவன் சட்டையை பிடித்து இழுத்து நிறுத்தியவள்..... "எங்க போறீங்க.... இங்க இருந்து பண்ணுங்க...." என்றாள்....வேறு வழியின்றி அவன் மகிழுக்கு போன் செய்யவும்... "ம்ம்ம்... ஸ்பீக்கர்ல போடுங்க....." என்றாள்....

    அவன் அவளை பரிதாபமாக பார்க்க.... "ம்ம்ம்... சொல்றன போடுங்க..." என அவள் அதட்டவும் மறு பேச்சின்றி அவள் சொல்வதை செய்தான் கவின்... அவன் கெட்ட நேரம் அப்போது மகிழ் தனியாக இருந்ததால் கவின் போன் காலை அட்டெண்ட் செய்து விட்டான்...

    "ஹலோ... சொல்லுடா... கிளம்பிட்டீயா... யாழ் திங்ஸ் எல்லாத்தையும் எடுத்து கிட்ட தானே..." என்றான்.

    "ஏன்டா பாவி... ரூம் வாசல்ல நின்னு பத்து தடவை போன் பண்ணாலும் எடுக்க மாட்ட.... இன்னைக்கு மட்டும் மொதோ ரிங்ளையே எடுக்கிற... நீ இப்ப போன எடுக்கலைன்னு எவன்டா அழுதது..." என நினைத்தபடி நிலாவை பார்த்தான் கவி...

    அவனை அமைதியாக இருக்கும்படி சைகை செய்தவள்..... "ஹலோ அண்ணா.... நான் நிலா பேசுறேன்... உங்க மனசுல என்ன நினைச்சிக்கிட்டு இருக்கீங்க... கேக்க யாரும் இல்லனு நினைச்சுட்டீங்களா... எவ்வளவு தைரியம் இருந்தா இப்படி யாருக்கும் தெரியாம யாழ கட்டாயப்படுத்தி தாலி கட்டுவீங்க..." என படபடவென பொரிய தொடங்கினாள்......

    "நிலா நான் சொல்றதை கொஞ்சம் பொறுமையா கேளு... உன்னோட கோபம் எனக்கு புரியுது... ஆனால் யாழ் எனக்கு சொந்தமானவ... இனிமேல் ஒரு நொடிக் கூட அவள அனாதையா விட்டுட்டு என்னால இருக்க முடியாது... அவ தான் என் உயிரு... ப்ளீஸ் அத கொஞ்சம் புரிஞ்சுக்கம்மா..."

    அவன் குரலில் இருந்த உண்மை தன்மை நிலாவின் கோபத்தை குறைத்தது.... "எல்லாம் சரி தாண்ணா... ஆனா யாழ் இப்ப செம கோவத்துல இருப்பாளே... அவளை எப்படி சமாளிப்பீங்க...." என்றாள் உண்மையான கவலையுடன்.....

    "அவள எப்படி சமாளிக்கிறதுன்னு எனக்கா தெரியாது... நான் எல்லாத்தையும் பாத்துக்கறேன்... நீ கவலைப்படாதம்மா... இனிமே எப்பவும் உன் ஃப்ரண்டு ரொம்ப ரொம்ப சந்தோஷமா இருப்பா... அதுக்கு நான் பொறுப்பு.... போதுமா...." என்றவன் சிறிது இடைவெளி விட்டு.... "அது சரி... நீ என்னமோ எதுவும் தெரியாத மாதிரி கேக்குற... நான் முன்னாடியே கவி உன்கிட்ட எல்லாத்தையும் சொல்லி இருப்பான்னு இல்ல நெனச்சேன்... உனக்கு எதுவும் தெரியாதாமா..." என்றான் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு...

    "அப்படியா அண்ணா....என்கிட்ட அவர் எதுவும் சொல்லலையே.... சரி நான் யாழ் திங்ஸ பேக் பண்ணி கொடுத்து விடறேன்... வச்சிடறேன் அண்ணா..." என்க..... "அடேய்... நண்ப துரோகி.... நான் உனக்கு என்ன பாவம்டா பண்ணுனேன்... உன் கூட வந்தது ஒரு குத்தமாடா... இப்படி கோத்துட்டு வேடிக்கை பாக்குறீயேடா..." என கத்திக் கொண்டிருந்த கவியை பொருட்படுத்தாமல் போனை வைத்து விட்டாள் நிலா...

    திரும்பி அவனை பார்த்தவள்..... இடுப்பில் கைவைத்து அவனை முறைத்துக் கொண்டிருந்தாள்...

    "ஐய்யையோ... தங்கம்.... அவன் சொல்றத நம்பாதடி..." என கவி ஏதோ சொல்ல வர.... "நீங்க எதுவும் பேசாதீங்க..." என்றவள் உள்ளே சென்று விட்டாள்...

    திரும்பி வந்தவள் யாழின் பொருட்களை ஒரு பேக்கில் வைத்து எடுத்து வந்திருந்தாள்... அதைக் கவினிடம் கொடுத்தவள்.... அவனிடம் பேசாது திரும்பி சென்றிட...

    "நிலா... ஒரு நிமிஷம்...."

    "என்ன..."

    "இல்ல... காலையில இருந்து எதுவும் சாப்பிடல...."

    "அதுக்கு...."

    "என்னடி.... அதுக்குங்கற... போய் சாப்பிட ஏதாவது எடுத்துட்டு வா..."

    "நீ பண்ண வேலைக்கு சாப்பாடு ஒன்னு தான் குறைச்சல்.... மொதல போ.... இல்லனா அவ்வளவு தான்...." என்றபடி உள்ளே சென்றுவிட்டாள்...

    "சரியான ராச்சசி...."

    "என்ன சொன்னீங்க..." என நிலா உள்ளே இருந்து குரல் கொடுக்க...

    "ஒன்னும் இல்லமா... போய்ட்டு வரேன்னே..."

    "இன்னும் நீ போவலையா..." என்ற படி கையில் தோசை இருந்த தட்டுடன் வந்து சேர்ந்தாள் நிலா...

    "பொடி தான் இருக்கு.... ஓ.கே தானா..."

    "டபூள் ஓ.கே டி செல்லம்..." என்றவன் அவளை இழுத்து இறுக கட்டிக்கொண்டான்...

    "இப்ப என்ன நம்புறீயா..."

    "நீங்க மொத தடவ சொன்றப்பவே தெரிஞ்சிட்டு... நீங்க உண்ம தான் சொல்லறீங்கனு... யாழ நினைச்சு தான் கவலயா இருந்துச்சி... அதான் அப்படி பேசிட்டேன்... இப்ப மகிழ் அண்ணா கிட்ட பேசுனதும்... கவலை எல்லாம் போச்சு...." என அவள் சிரித்துக் கொண்டே சொல்ல....

    "சரியான ராட்சசி... என் செல்ல ராட்சசி..." என அவள் மூக்கோடு மூக்கு உரசி கொஞ்ச..... "விடுங்க... அடுப்புல தோசை இருக்கு... அப்புறம் கறுகிப் போய்டும்..." என சினுங்கினாள் அவள்...

    [அவ அப்படி சொன்னா மட்டும் கிடைச்ச சான்ஸ பயபுள்ள விட்டுடுமா என்ன... அவங்க என்னமோ பண்ணட்டும்... உங்களுக்கு அங்க என்ன பார்வ... வாங்க வாங்க... நாம போயி ஹீரோ ஹீரோயினப் பாப்போம்...]

    யாழ் திரும்பி வரவும் மகிழ் போன் பேசி முடிக்கவும் சரியாக இருந்தது...

    "போலாமா..."

    "போலாமே..." என்றபடி அவளை அவன் மீண்டும் தூக்க வர,

    "இப்ப என்ன பண்ண போற நீ... ஆண்டவன் குடுத்த ரெண்டு காலும் எனக்கு நல்லாவே இருக்கு... எனக்கு நடக்க தெரியும்..." என்றவள் எங்கே தூக்கி விட போகிறானோ என விறுவிறுவென்று காரை நோக்கி நடக்க தொடங்கினாள்... "முழிக்கறத பாரு... முண்டக் கண்ணி... இதுல தான்டி மாமன கவுத்துட்ட... லவ் யூ டி பொண்டாட்டி..." என்றவன் அவளை பின் தொடர்ந்தான்...

    காரில் இளையராஜாவின் இன்னிசை மனதை வருட இருவரும் அமைதியாகவே வந்தனர்... இந்த அருகாமையே போதும் என நினைத்தார்கள் போலும்....

    - காதல் தென்றல் மீண்டும் வீசும்.....
     
    Rabina likes this.
  7. தமிழ் வெண்பா

    தமிழ் வெண்பா Active Member

    Joined:
    Mar 5, 2019
    Messages:
    102
    Likes Received:
    112
    Trophy Points:
    43
    Gender:
    Female
    அத்தியாயம் 40

    சுமார் மாலை நாலு மணி அளவில் மகிழனின் கார் அவர்கள் வீட்டை அடைந்திருந்தது... கார் நின்று விட்டதை உணராமல் சீட்டில் கண்களை மூடி சாய்ந்திருந்த யாழிடம் நெருங்கி..... "இப்பயாவது நீயே இறங்கி நடந்து வரியா... இல்ல நான்தான் தூக்கிட்டு போகனுமா..." என சட்டையின் கைகளை மடித்து விட்ட படியே கேட்டான் மகிழ்... அதில் திடுக்கிட்டு கண்களை திறந்து அரண்டு எழுந்தவள் பதில் ஏதும் சொல்லாமல் வேகமாக இறங்கி நடக்க தொடங்கிவிட்டாள்... அவனும் சிரித்துக் கொண்டே வேகமாக இறங்கி அவளுடன் இணைந்துக் கொண்டான்...

    ஒட்டு மொத்த குடும்பமே அவர்களுக்காக வாசலில் காத்து நின்றது... வாணி.... மூர்த்தி்..... நடராஜன்.... பார்வதி.... மது... லேகா.... ரேவா அவள் கைகுழந்தையுடன்..... பிரபா..... அவனின் அம்மா..... கோகுல்...... (கவி & மகி டெக்டைல்ஸின் மேனேஜர்) இன்னும் சில உறவுகள் அக்கம் பக்கத்தினர் என அனைவரும் அவர்களுக்காக காத்திருந்தனர்...

    யாழை கண்டதும் ஓடி வந்து கட்டிக் கொண்டு இரு கன்னங்களிலும் மாறி மாறி முத்தம் வைத்தாள் மது... மகிழ் கொஞ்சம் பொறாமையுடன் அவளை பார்க்க.... அதை கவனித்தவள் மீண்டும் யாழுக்கு முத்தம் கொடுக்க.... இப்போது லேகாவும் ரேவாவும் ஓடி வந்து அவளைக் கட்டிக் கொண்டனர்... அனைவரும் அவளை சூழ்ந்திருக்க தனித்து விடப்பட்டான் மகிழ்... அவன் தனிமையை போக்கவென பிரபாவும் கோகுலும் இணைந்துக் கொண்டனர்... இருந்தும் அவன் மனமோ உற்ற நண்பனான கவியையே பெரிதும் தேடியது...

    மற்றவர்களை விலக்கி விட்டு வந்த வாணியும் பார்வதியும் இருவரையும் ஒன்றாக நிற்க வைத்து ஆலம் சுற்றி உள்ளே அழைத்து சென்றார்... பூஜை அறையில் யாழை விளக்கெற்ற சொல்லி.... இறைவனை இருவரையும் நன்கு வணங்கிக் கொள்ள சொன்னார்கள்... அதன் பிறகு அங்கு இருந்த பெரியவர்களிடமும் இருவரும் ஜோடியாக சேர்த்து காலில் விழுந்து ஆசிர்வாதங்களை பெற்றுக் கொண்டனர்...

    இருவரையும் ஒரு சோபாவில் அமர வைத்தவர்கள் அடுத்ததாக பால் பழம் கொடுக்கும் சடங்கை செய்தனர்... முதலில் மகிழனிடம் கொடுக்க.... "எப்போதும் என் பொண்டாட்டிக்கு முதலிடம் கொடுப்பவன் நான்... இப்பவும் அவளுக்கே மொதல குடுங்க..." என்க.... "பாருடி உங்க அண்ணா... கல்யாணம் ஆன அன்னைக்கே பொண்டாட்டி தாசன் ஆகிட்டாரு..." என லேகா மதுவை பார்க்க.... மதுவோ "எங்க அண்ணன பாத்து கத்துக்கோ..." என்பது போல பிரபாவை பார்த்து கொண்டு இருந்தாள்...

    "பாருடி... இங்க ஒரு ரொமான்ஸ் சீன் ஓடுது... நமக்கு தெரியாம..." என ரேவாவும் லேகாவும் மதுவை கேலி செய்து சிரிக்க....

    "பாருங்க என் புள்ளய... நீங்களும் தான் இருக்கீங்களே..." என வாணியும் பார்வதியும் தத்தம் கணவன்மார்களின் காதுகளை கடிக்க.... அங்கிருந்த ஆண்கள் அனைவரும் மொத்தமாய் சேர்ந்து மகிழை முறைக்க.... "ஈஈஈஈ" என பற்களை காட்டி அசடு வழிந்தான் மகிழ்...

    அவன் கூறியதைப் போல் முதலில் பால் பழத்தை அவளிடம் கொடுக்க மறுப்பேதும் சொல்லாமல் வாங்கிக் கொண்டாள்... அவள் உண்டது போக மீதி பாதி மகிழுக்கு கொடுக்கப்பட்டது... அவனும் மன நிறைவோடும் சந்தோஷத்தோடும் அதை வாங்கி உண்டு முடித்தான்...

    "டிராவல் பண்ணி வந்துல நீ டயர்டா இருப்ப... அதனால உன் ரூமுக்கு போய் ரெஸ்ட் எடு..." என மகிழிடம் சொன்ன வாணி.... "அம்மாடி மது... யாழ உன் ரூமுக்கு கூட்டிட்டு போ... அவளும் ரெஸ்ட் எடுக்கட்டும்..." என்றார்.....மகிழ் ஒரு பரிதாப பார்வையை தனது தாயை நோக்கி செலுத்த.... "போ... போ.... இனிமே வாழ்க்க பூரா அவகூட தானே இருக்க போற... ஒரு நாலு மணி நேரம் பிரிஞ்சி இருந்தா ஒன்னும் கொறஞ்சிட மாட்டா..." என்றார் வாணி...

    அப்போதும் மகிழ் அதே பரிதாப பார்வையை யாழை நோக்கி செலுத்த, "போடாங்கறேன்.. அங்க என்னடா பார்வ உனக்கு... போடா... போ..." என அவனை எழுப்பி முதுகில் கை வைத்து மாடிப்படிகளின் பக்கமாக தள்ளிக் கொண்டு சென்றார் வாணி... அங்கே வந்த மது.... "நீங்க போங்கம்மா... நான் அண்ணன ரூம்ல விட்டு வரேன்...." எனவும் வாணி சென்று விட்டார்....

    "ஏன்டா என்ன மொறைச்ச...."

    "எப்ப..."

    "உன் பொண்டாட்டிக்கு நான் முத்தம் கொடுத்தப்ப..."

    "என் பொண்டாட்டிக்கு நீ முத்தம் கொடுத்தா முறைக்காம என்ன பண்ணுவாங்களாம்...."

    "மொறைப்ப... மொறைப்ப... முதல்ல அவ எனக்குத்தான் ஃப்ரண்டு... நான் ஏன் இஷ்டத்துக்கு எவ்வளவு முத்தம் வேணா கொடுப்பேன்..."

    "கொடுப்படி... கொடுப்ப... நான் பாத்துட்டு இருப்பேன் பாரு..." என அவள் தலையில் குட்ட....

    "இந்த பஞ்சாயத்தை அப்புறம் பாத்துக்கலாம்.... நீ தாலி கட்டுனத்துக்கு அவ ஒன்னுமே சொல்லலையா..." என்றாள் குட்டு வாங்கிய தலையை தேய்த்து விட்ட படி...

    "நல்லா நச்சு நச்சுனு கன்னத்திலேயே நாலு கொடுத்தா..."

    அவன் முகத்தை கையில் பிடித்த இருபுறமும் திருப்பி திருப்பி பார்த்தவள்.... "அதான் சாருக்கு வெட்கத்துல கன்னம் சிவந்து இருக்கா..." என்றாள்...

    "ஏய்... குள்ள கத்திரிக்கா... இப்ப உன்ன என்ன பண்ணுறான்னு பாரு டி... என்னையே கிண்டல் பண்ணுறீயா...." என மீண்டும் அவளை அடிக்க வர.... வேகமாக அவனிடமிருந்து தப்பி ஓடி வந்தாள் மது... அவன் சிரித்தபடியே தனது அறைக்குள் சென்று விட்டான்...

    யாழையும் அறையில் சென்று ஒய்வெடுக்க சொல்ல தன் தோழிகளை கண்ட சந்தோஷத்தில் மறுத்து விட்டாள் யாழ்... நெருங்கியவர்களை தவிர மற்றவர்கள் கிளம்பிவிட.... இளம் பெண்கள் எல்லாம் கூடி கேலியும் கிண்டலுமாய் இருக்க..... முதியவர்களும் ஒன்று கூடி அடுத்து செய்ய வேண்டியவற்றை பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருந்தனர்...

    அந்த நேரம் தான் கவின் அங்கு வந்து சேர்ந்தான்... [ நீ இந்த நேரத்துல இங்க தான் வரனுமா... உன்னக்கு ஏழரைநாட்டு சனி உச்சத்துல இருக்கு ராசா... நான் பண்ணறதுக்கு ஒன்னும் இல்ல...] சோர்வாக வந்தவன் கையில் இருந்த பையை சோபாவில் எறிந்து விட்டு பொத்தென்று சோபாவில் விழுந்தான்.... அவனை பார்த்து விட்டு அவனைவரும் ஒன்றாக அவனை சுற்றி நின்று முறைக்க ஆரம்பித்திருந்தனர்....​
     
    Rabina likes this.
  8. தமிழ் வெண்பா

    தமிழ் வெண்பா Active Member

    Joined:
    Mar 5, 2019
    Messages:
    102
    Likes Received:
    112
    Trophy Points:
    43
    Gender:
    Female

    "அம்மா.... ஒரு காபி..." என அசால்ட்டாக சோபாவில் நன்கு சாய்ந்து அமர்ந்து கொண்டு கவி வாணியிடம் கேட்க.... ஒட்டு மொத்த குடும்பமும் கொலைவெறியுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர் அவனை....

    "ஏன் இப்ப எல்லாரும் என்ன இப்படி பாக்கறீங்க...."

    "ஏன்னு தொரைக்கு தெரியாதோ..." என்றபடி அவன் சட்டை காலரை பிடித்து தூக்கி நிறுத்தினார் மூர்த்தி...

    "திருட்டு கல்யாணம் பண்ணிட்டு வந்தது அவன்... என் சட்டைய புடிச்சி என்ன பண்ணறது..."

    "ஆமான்டா.... பண்ணறத பண்ணிட்டு என்னனு கேக்கறான் பாரு திருட்டு பய...." என அவன் முதுகில் ஒன்று வைத்தார் நடராஜன்...

    "யோவ்... நீ எல்லாம் அப்பாவாயா... இல்ல தெரியாமதான் கேக்கறன் அப்பாவா... ஒன்னும் தெரியாத புள்ளய போட்டு இந்த அடி அடிக்கற..."

    "அக்கா எனக்கு அப்பவே தெரியும்... இந்த பய மகிழ கூட்டிட்டு காலங்காத்தால போறப்பவையே எனக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்துச்சு... என்னடானு கேட்டா ஏதேதோ சொல்லி மலுப்பனான்... இப்ப தான தெரியுது.... இப்படி ஒரு காரியத்தை பண்ண தானு..." என தன் பங்கை சிறப்பாக ஆற்றினார் பார்வதி...

    "நீ ஒருத்தி மட்டும் போதும்மா... போட்டுக்குடுத்து எனக்கு சமாதி கட்ட..."

    "ஆமான் பார்வதி... ஒன்னும் தெரியாத புள்ளய கூட்டிட்டு போயி என்ன காரியம் பண்ணி வச்சிருக்கான் பாருடி..." என வாணி சொல்ல....

    "ஆமாம்.... ஆமாம்... ஒரு கல்யாணத்த பண்ணி வச்சிருந்த இன்நேரம் நாலு அஞ்சி புள்ளய பெத்து இருப்பான்... அவனா ஒன்னும் தெரியாத புள்ள..."

    "என்ன இருந்தாலும் நீ இப்படி பண்ணி இருக்க கூடாது கவி அண்ணா... நீயா இப்படி...." என்றாள் மது பாவமாய் அவனை பார்த்தபடி....

    "அடியே குட்டி சாத்தான்.... குள்ள கத்திரிக்கா நீயுமாடி..."

    "நீங்களா அண்ணா இப்படி..." லேகாவும் ரேவாவும் கோரஸ் பாட,

    "தங்கச்சிங்கனு நினைச்சா... எல்லாம் வெஷமாவுல இருக்கு..."

    "மாச்சான் என்ன இருந்தாலும் நீ இப்படி திருட்டு கல்யாணம் பண்ணி இருக்க கூடாது டா..." என பிரபுவும் சொல்ல

    "டேய் நல்லவனே...நீயுமாடா..."

    "நீங்க இப்படி பண்ணுவீங்கனு நான் நெனச்சு கூட பாக்கல அண்ணா..." என கோகுலும் தன் பங்கிற்கு வர....

    இதுவரை அவன் பேசியதெல்லாம் மைண்ட் வாய்ஸ் தான்... ஏனெனில் அவன் பேசும் வாய்ப்பை யாரும் அங்கு அவனுக்கு தரவில்லை.... மூர்த்தியிடம் இருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டவன்.... "என்ன எல்லாரும் என்னையே பேச வக்கிறீங்களா... இல்ல தெரியாம தான் கேக்குறேன் எல்லாரும் என்ன பேச வக்கிறீங்களா..." என்றான் சந்தானம் பாணியில்...

    "நொங்க தின்னவன் ஓடி போயிட்டான்... நோண்டி தின்னவன் மாட்டிக் கிட்டான்ம்பாங்க... நான் நோண்டி தின்னவன் கூட இல்ல சும்மா அந்த பக்கமா போனவன்... இப்படி ஒன்னும் தெரியாத புள்ளய வச்சி செய்யறீங்களே... உங்களுக்கு எல்லாம் மனசாட்சியே இல்லயா... ஆமாம் தெரியாமதான் கேக்கறேன் கல்யாணம் பண்ணிகிட்டு வந்தானே உங்க சீமந்த புத்திரன் ஒன்னும் தெரியாத பச்ச மண்ணு... அதுகிட்ட யாராவது ஒரு வார்த்தை கேட்டீங்களா... ஏன்டா குழந்தாய் இப்படி செய்தாய்னு... சொல்லுங்க... உங்க எல்லாரையும் தான் கேக்கறன்... யாராவது அவன்கிட்ட கேட்டீங்களா...."

    "அது எப்படிடா கேக்க முடியும்... புள்ள இப்பதான் கல்யாணம் பண்ணிட்டு புது மாப்பிள்ளையா வந்து இருக்கான்... அவன்ட்ட போயி எப்படி கேக்கறதுடா..." என்றார் பார்வதி...

    "அதானே... எப்படி கேக்க முடியும்..." என்றனர் மற்றவர்களும் கோரஷாக...

    "அதானே... எப்படி உங்களாள கேக்க முடியும்... அந்த பச்ச மண்ண ஒன்னும் தெரியாத கொழந்தைய பாத்தொன எல்லாரும் வாய வாடகைக்கு இல்ல விட்டு இருப்பீங்க... ஒரு கேன கிறுக்கு பய கிடைச்சோனோ... நல்ல பண்ணுறீங்க எல்லாரும்... அவன் என்னாடானா மஞ்ச தண்ணீ ஊத்தன ஆடாட்டம் நடு தெருவுல அத்து வுட்டுட்டு வரான்... அது பத்தாதுனு எனக்கு கல்யானமே நடக்க வுடாம பண்ணிடுவான் போல... நீங்களாம் என்னடானா ஆஞ்சி ஓஞ்சி வந்துருக்க புள்ளைக்கு ஒரு காபி கூட குடுக்காமா.... கொல குத்தவாளிய விசாரிக்கற மாறி ரவுண்டு கட்டுறீங்க... என்ன பாத்தா எப்படி தெரியுது உங்களுக்கு... போறேன் இப்பவே போறேன்... நீங்க எதா இருந்தாலும் அந்த பச்ச மண்ணுட்டயே கேட்டுக்குங்க..." என நீண்ட வசனம் பேசியவன் அங்கிருந்து கிளம்பி விட்டிருந்தான்...

    "அவ்ளோ ரோசக்காரனாடா... நீ ... இவ்ளோ நாள் இது எங்களுக்கு தெரியாம போச்சே... நான் கூட உனக்கு புடிக்குமேனு பால் பாயசம் எடுத்துவச்சேன்... பரவாயில்ல விடு..." என்றார் வாணி.

    "நான் போறேனு சொன்னது டைனிங் டேபிளுக்கு... எப்ப பாரு எப்படிடா இவன அடிச்சு தொரத்தலானே பாக்க வேண்டியது... இன்னும் அங்க நின்னுட்டு என்ன பண்ணுறீங்க... வந்து பாயசத்த எடுத்து வைய்ங்க..." என்றபடி டைனிங் டேபிளில் அமர்ந்து விட்டான் அவன்... மற்றவர்களும் சிரித்துக் கொண்டே அங்கிருந்து நகர்ந்து விட்டனர்....

    அவன் அந்த பாயசத்தை ரசித்து ருசித்து சாப்பிட்டு கொண்டிருந்த சமயம் வேறு உடை மாற்றி கீழே இறங்கி வந்தான் மகிழ்... சாப்பிட்டு கொண்டிருந்த கவியின் கையை பிடித்து இழுக்க.... "இருடா... சாப்பிட்டு வரேன்..." என்றவனை சிறிதும் பொருட்படுத்தாமல் இழுத்துக்கொண்டு ஒரு ஓரமாக அழைத்து வந்தான்... கூடவே கோகுலையும் வர சொல்லி இருந்தான்... அவன் வரவே ரகசியமாக தனது திட்டத்தை அவர்களுக்கு விலக்கினான்...

    "அது எப்படி அண்ணா ஒரே நாள்ல..." என்றான் கோகுல்...

    "அதானே எப்படிடா முடியும்..." என்றான் கவி..

    "முடியனும்... முடிஞ்சே ஆகனுமும்..." என்றான் மகிழ்.

    "முடியாதுனா...." என்றான் கவி...

    "ம்ம்ம்.... நீ தான் இப்படி கட்டாய கல்யாணம் பண்ண ஐடியா குடுத்தனு நிலாட்ட சொல்லுவேன்.... எங்க வீட்டுல... உங்க வீட்டுல சொல்லுவேன்.... அவ்வளவு தான்... பெரிசா வேற ஒன்னும் இல்ல...."

    "அடபாவி... இது ஒன்னே போதுமேடா..." என கவி வாயை பிளக்க....

    "நல்ல வேள எனக்கு லவ்வர் இல்ல..." என கோகுல் நிம்மதி பெருமூச்சு விட.....

    "வேல இருக்குல செல்லம்... நான் சொன்னத செய்யல அது இருக்காது..." என்றவன் இருவர் கன்னங்களை தட்டி கண்சிமிட்டி சிரித்தபடி சென்றுவிட்டான்... இவர்கள் தான் வாயை பிளந்தபடி அவனை ஆவென திகைத்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்...

    அப்போது அங்கு வந்த வாணி, "இப்ப எங்கடா போறான்... கல்யாணம் ஆன அன்னைக்கு எங்கேயும் போக கூடாதுன்னு தெரியாது..." என கவியை கேட்க.... "உங்க பையன் எல்லாத்தையும் என் கிட்ட சொல்லிட்டு தான் செய்யறான் பாருங்க.... அதோ தான போறான்... அவன் கிட்டையே கேட்டுக்கோங்க..." என அவர்கள் இருவரும் உள்ளே சென்று விட..... "இப்ப என்ன கேட்டுட்டேனு இவனுங்க முறுக்கிகிட்டு போறானுங்க..." என்றவர் தன் முகவாயை தோளில் இடித்துக் கொண்டு உள்ளே சென்று விட்டார்...

    - காதல் தென்றல் மீண்டும் வீசும்...
     
    Thamaraikannan and Rabina like this.
  9. Rabina

    Rabina Well-Known Member

    Joined:
    Aug 14, 2018
    Messages:
    729
    Likes Received:
    458
    Trophy Points:
    63
    Gender:
    Female
    kavin pavampa kudumbame potu thakrangale..
     
  10. Thamaraikannan

    Thamaraikannan Active Member

    Joined:
    Feb 8, 2019
    Messages:
    136
    Likes Received:
    77
    Trophy Points:
    28
    Gender:
    Female
    Occupation:
    Homemaker
    Location:
    Tamilnadu
    Super updates
     

Share This Page