தென்றலே திரும்பி விடு.... Thendrale Thirumbi vidu ..by Tamilvenba

Discussion in 'Serial Stories' started by தமிழ் வெண்பா, Mar 5, 2019.

  1. Rabina

    Rabina Well-Known Member

    Joined:
    Aug 14, 2018
    Messages:
    558
    Likes Received:
    336
    Trophy Points:
    63
    Gender:
    Female
  2. தமிழ் வெண்பா

    தமிழ் வெண்பா Member

    Joined:
    Mar 5, 2019
    Messages:
    41
    Likes Received:
    37
    Trophy Points:
    18
    Gender:
    Female
    அத்தியாயம் 8

    காதல்... இந்த வார்த்தைக்கு எதோ மந்திர சக்தி இருக்கிறது போல... எந்த மனிதனையும் எளிதில் தன் மாய வலையில் சிக்க வைத்து விடுகிறது... பின் இந்த மாய வலையே கட்டவிழ்க்க நினைத்தாலும், அதில் சிக்கிக் கொண்டவர்கள் விடுபட நினைப்பதில்லை...

    கல்லூரியில் இருந்து திரும்பிய மகிழ் தன்னவளின் நினைவிலேயே தவித்தான்... காதல் என்ற சொல்லை கேட்டாலே காத தூரம் ஓடுபவன் இன்று காதலிக்கிறான்... அதுவும் ஒரே நாள் பார்த்து பழகிய பெண்ணை.... இத்தனை நாள் எத்தனையோ பேரிடம் மகிழுக்கு ஈர்ப்பு ஏற்பட்டு இருக்கிறது... ஆனால் அதை எல்லாம் காதல் இல்லை என்று அவன் உணர்ந்துதான் இருந்தான்... ஆனால் யாழை கண்ட முதல் முறையே இது காதல் தான் என்று எப்படி தெரிந்துக் கொண்டான். இந்த கேள்விக்கு அவனுக்கு விடை தெரியவும் இல்லை... அதை தேடவும் அவன் விரும்பவில்லை...

    கண்ணாடி முன் நின்ற மகிழ், தன்னை பார்த்து ரசித்து சிரித்துக் கொண்டே, "நீ கூட கொஞ்சம் அழகாதான்டா இருக்க..." என நினைக்க....

    "யாரு நீ... வெளில சொல்லிடாத சிரிக்கப் போறாங்க..." என்றது அவன் மனசாட்சி.( அட்டிலீஸ்ட் அவன் மனசாட்சிக்காவது தெரியுதே... சந்தோஷப் பட்டுக்க வேண்டியது தான்)

    அதை கண்டு கொள்ளதாவன், "பாருடா,.. நான் கூட லவ்வெல்லாம் பண்ணுறன்..." என்று நினைக்க....

    "நீ லவ் பண்ணற சரி தான்... ஆனா பதிலுக்கு அந்த பெண்ணும் உன்ன லவ் பண்ணனுமே" என்ற மனசாட்சியை "நீ சும்மா இருக்க மாட்டா..." என அடக்கினான்.

    "அவ என்ன விரும்பறா தான்... அதான் அவ கண்ண பார்த்தாலே தெரியுதே... என மனசாட்சியிடம் வாதட.....

    "ராசா... எனக்கு தெரிஞ்சி அவ உன்ன முறைச்சிக்கிட்டே தான இருந்தா... இதுல உனக்கு மட்டும் எப்படி ராசா கண்ணுல காதல் தெரிஞ்சிச்சி..." என கிண்டல் பண்ண,

    "ஏன் நீ பாக்கல ... நான் திரும்பி வரத்துக்கு முன்னாடி தனியப் போய் பேசனப்போ யாழ் கண்ணுல காதல் தெரிஞ்சிச்சே...." என அதனிடமே அவன் நியாயம் கேட்க....

    "சின்னப் பெண்ணுக்கிட்ட போய் இந்த முஞ்சிய கிட்ட காட்டுனா.... அரண்டு முழிக்கத்தான் செய்யும்.... அத போய் காதல்னு நீயே நினைச்சிக்கிட்டா...." என காலை வாரியது...

    "எனக்கு என்ன கொறச்சல்... அப்படியே அவ என்ன லவ் பண்ணலனாலும் என் காதல புரிய வச்சி அவளையும் என்ன காதலிக்க வச்சிடுவன்... நீ போய் உன் வேலைய பாரு..." என அதனை அதட்டி உள்ளே அனுப்பினான்.

    மீண்டும் யாழை பார்க்க வேண்டும் என அவள் எழ, அவளை ஒரு புகைப்படம் கூட எடுத்து வைத்துக் கொள்ளதாத முட்டாள் தனத்தை எண்ணி வேதனைப் பட்டான்...

    "சரி... இப்ப என்ன அவளுக்கே போன் பண்ணி கேட்டா தரப் போற..." என நினைத்தான். ஆனால் பாவம் மகிழ் இனிமேல் அவள் அவனுடன் பேசக் கூடப் போவதில்லை என அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை அப்போது.

    பல முறை அழைத்தும் யாழ் எடுக்காததால் மதுவுக்கு அழைத்தான். சில சம்பிரதாய விசாரிப்புக்கு பின் யாழை பற்றிக் கேட்டான். ஆனால் மது அவள் தனது அறையில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறாள் எனவும் தான் மற்ற தோழிகளுடன் பேசிக் கொண்டு இருக்கிறேன் எனவும் கூறி வைத்து விட்டாள்.

    எப்படியும் யாழுடன் பேசிவிடும் ஆவலில் மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தான் மகிழ். ஆனால் அவன் முயற்சிக்கு கிடைத்த பலன் என்னவோ பூஜ்ஜியம் தான். சரி ஆழ்ந்து உறங்குவாள் நாளைப் பேசிக்கொள்ளலாம் என விட்டு விட்டான். ஆனால் இனி எப்போதும் யாழ் தனது அழைப்பை ஏற்க போவதில்லை என அவன் அறிய வாய்ப்பில்லை தான்.

    உன்னை பார்த்த
    நொடியே இது காதல்
    தான் என்று உணர்ந்தவன்
    அதை உனக்கு உணர்த்தும்
    வழி தெரியாது தான் தவிக்கிறேன்...


    *** *** ***

    ஆனால் இங்கே யாழோ, தனது அறையில் ஓயாமல் அடித்துக் கொண்டிருந்த போனையேப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள் அப்படியே தனது எண்ணத்தில் முழ்கிப் போனாள்.

    "நான் ஏன் இப்படி ஆகிட்டன்... இது வரைக்கும் எனக்கு இப்படி தோனதே இல்லையே... ஆனா இன்னிக்கு என்ன ஆச்சி... என்னமோ அப்படி பாக்கறான்... நம்மழும் ஏதோ ப்ரீஷ் ஆன மாதிரி அவன அப்படி தானே பாத்தோம்...

    ஒரு வேள மது பிரண்ட்ங்கறதால ப்ரீயா பேசி இருப்பானோ... நாம தான் தப்பா புரிஞ்சிகிட்டோமோ... (இப்ப தான் தப்பா யோசிக்கறீங்க மேடம்)... இல்லையே லேகாகிட்டையும் ரேவாகிட்டையும் அப்படி பேசலயே... என் கிட்ட மட்டும் தான அப்படி பேசறான்... பார்வையாலயே எல்லாத்தையும் மறக்க வச்சிடறன்...( ஸ்ஸ்ஸ்... அப்பா... புரிஞ்சிட்டா...)

    இப்படியே போன சரிப்பட்டு வராது... நீ இங்க படிக்க மட்டும் தான் வந்து இருக்க... அத மட்டும் பாரு... உன்ன பத்தி எல்லாம் தெரிஞ்சா இப்படியே பேசுவான்ங்கறது சந்தேகம் தான்... நீ இருக்க நிலையில இப்ப இது மட்டும் தான் குறைச்சல்... அதுவும் இல்லாம இன்னைக்கு தானப் பாத்து இருக்கான்... வெறும் ஈர்ப்பாதான் இருக்கும்... கொஞ்ச நாள் பாக்கமா, பேசமா இருந்தா சுத்தமா மறந்துடுவான்...( நீ எப்பவும் சரியா புரிஞ்சிக்க மாட்டியா... உன்ன பத்தி என்ன சொன்னாலும் எத்தன வருஷம் ஆனாலும் உன்ன மறக்க மாட்டானு எப்ப தான் புரிஞ்சிக்கப் போரியோ..... என மனதில் சிந்தித்தவள் மகிழனை பார்க்கவோ பேசவோ கூடாது என உறுதியாக முடிவு எடுத்தாள்... அதை செயல்படுத்தவும் தொடங்கினாள்.

    மறுதினமும் பல முறை அழைத்தும் எடுக்காததால் குழம்பிப் போனான் மகிழ்... அவனுக்கு விடுமுறை வேறு முடிந்து விட்டதால் அன்றே கல்லூரிக்கு செல்ல வேண்டிய கட்டாயம்... கடைசி செம் என்பதால் அவன் மிகவும் பிஸியாகிப் போனான்... கிடைக்கும் நேரத்தில் போன் செய்தாலும் அதை யாழ் எடுப்பதில்லை... சரி மதுவிற்கு அழைத்துப் யாழிடம் கொடுக்கச் சொன்னால், அதை வாங்க யாழ் அங்கு இருந்தால் தானே... அவள் தான் அவன் அழைப்பை கண்டாலே ஓடி ஒழிந்துக் கொண்டாளே...

    இப்படியே நாட்களும் நகர, பல முறை முயன்ற மகிழனுக்கு மிஞ்சியதேன்வோ ஏமாற்றம் மட்டுமே... அவளை பார்க்க வேண்டும்... பேச வேண்டும் என்ற ஆவலை பெரும்பாடுபட்டு அடக்கி கொண்டான்... அவன் ஒவ்வொரு முறை அழைக்கும் போதும் அதை எடுக்காமல் இருக்க யாழுக்கும் கஷ்டமாக தான் இருந்தது...

    சில நாட்களிலேயே அவள் வேண்டும் என்றே தவிர்ப்பதை உணர்ந்தவன் அழைப்பதை நிறுத்தி விட்டான்... எப்படியும் ஊருக்கு சென்று என்னவென்று பார்த்துக் கொள்ளலாம் என முடிவெடுத்தான் மகிழ்.

    அவன் அழைப்புகள் வராததிலும் தவித்து தான் போனாள் யாழ்... ஆனால் அவனுக்கு தான் பொருத்தமில்லை என்று எண்ணி தன் மனதை தேற்ற முயன்றாள்... படிப்பில் மட்டும் கவனத்தை செலுத்த முயன்று அதில் வெற்றியும் கண்டாள் யாழ்.

    ஆனால் மகிழனோ எதிலும் கவனத்தை செலுத்த முடியாமல் தவித்து போனான்... மது அனுப்பி இருந்த குருப் போட்டாக்களில் யாழ் இருக்க அதை பார்த்து ஏக்கத்தை குறைக்க முயன்றான்... அது முடியாமல் போகவே வேறு ஒரு திட்டம் தீட்டி யாழின் குரலை மட்டுமாவது கேட்க ஏற்பாடு செய்தான்... அந்த திட்டம் வெற்றி அடையவே அதில் கொஞ்சம் சமாதானம் அடைந்தான்....

    இப்படியே நாட்களும் நகர, படிப்பை முடித்துக் கொண்டு மீண்டும் கோவைக்கு திரும்பினான் மகிழ். சில தினங்களுக்கு பிறகு யாழை பார்க்க கிளம்பி கொண்டிருந்தான்... அப்போது அங்கு வந்த கவின், மிகவும் உற்சாகமாக விசில் அடித்தபடி கண்ணாடி முன் தலை வாரி கொண்டு இருந்த மகிழனிடம்,

    "டேய், மச்சான்... என்ன ரொம்ப குஷியா இருக்கப் போல..." என்றான்...

    "ஆமான்டா... ஒரு முக்கியமான ஆள பாக்கப் போறேன்..."

    "முக்கியமான ஆளப் பாக்கப் போறியா... இல்ல உன் ஆளப் பாக்கப் போறியா..."

    "அதான் தெரியுதுல... அப்ப ஏன் நந்தி மாதிரி குறுக்க நிக்கற... நகரு..."

    "ஏன்டா, ஏன் பேச மாட்ட... யாழ் உன்கிட்ட பேசலங்கறப்ப... என் யாழுப் பேச மாட்றாடா... வேணும்னே என்ன அவாய்ட் பண்ணறாடா... நான் என்னடா தப்பு பண்ணனு கேட்டு கேட்டு உசிர வாங்கன இல்ல... அப்பலாம் நான் நந்தியா தெரியல..." என முறைத்தவனிடம்,

    "ஹா... ஹா... அது கடந்த காலம் டா..."
    \
    "அப்ப இது....."

    "இப்போ என்ன இனிமே எப்பவுமே என் லைப்ல யாழ் காலம் தான்டா...."

    "பாரு... பாரு... உன் ஆள் வந்தும் இந்த நண்பன கழட்டி விடறல..." என வராத கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டான் கவி.

    "பின்ன சிவ பூஜைக்கு கரடியையாடா அழைச்சிட்டுப் போக முடியும்..."

    "என்ன... என்ன... பாத்தாடா கரடிங்கற..." என நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டு கேட்ட கவினிடம

    சுற்றிலும் பார்வை செலுத்திய மகிழ், "இங்க வேற யாரும் இருக்க மாதிரி தெரியல... அப்போ கண்டிப்பா நீயா தான்டா இருக்கனும்..." என சோகமாக சொல்ல,

    "ஆத்தி... இவன் பூல் பார்ம்ல இருப்பான் போல... இப்படியே போன நம்ம மானத்த கப்பல ஏத்தமா விட மாட்டான் போல..." என மனதுக்குளே புலம்பியவன், பேச்சை மாற்றினான்.

    "லவ்வர்ஸ் டே அதுவுமா போற ஏதாவது கிப்ட் வாங்குனீயா..." என்றவனிடம், "அதெல்லாம் எப்பவோ வாங்கிட்டன்... நீ தள்ளு முதல... அப்ப தான் போய் இத அவ கிட்ட குடுக்க முடியும்..." என அவனை தள்ளி விட்டு கிளம்பினான் மகிழ்.

    கட்டிலில் விழுந்த கவி, "காதல் உன் கண்ணை மறைக்கிறது நண்பா... சென்று வா... வென்று வா..." என கையை உயர்த்தி ஆசிர்வதிப்பதுப் போல் கூறினான்.

    தலை குனிந்து வாய் போத்தி, "அப்படியே... ஆகட்டும் நண்பா... தாங்கள் உத்தரவு..." என அங்கிருந்து செல்ல அவன் காதல் விரைவில் கைக்கூட வேண்டும் என மனமாற இறைவனை வேண்டிக் கொண்டான் கவி.

    மீண்டும் உன்னை காணும்
    அந்த ஒரு நாளுக்காகதான்
    உயிர் வாழ்கிறேன் நான்...
    அதை மட்டும் நீ உணர்ந்தால்
    இந்த ஜென்மம் மொத்தமும்
    உனக்கு தான்...
    இல்லை என்றால் இந்த
    உயிர் நிலைக்காது என்பதை
    நீ அறிய வாய்ப்பில்லை

    தான் என்ன செய்ய நான்....

    - காதல் தென்றல் மீண்டும் வீசும்....
     
  3. Prabha_kannan

    Prabha_kannan Well-Known Member

    Joined:
    Oct 25, 2017
    Messages:
    557
    Likes Received:
    343
    Trophy Points:
    63
    Location:
    trichy
    nice story.
     
  4. Rabina

    Rabina Well-Known Member

    Joined:
    Aug 14, 2018
    Messages:
    558
    Likes Received:
    336
    Trophy Points:
    63
    Gender:
    Female
  5. தமிழ் வெண்பா

    தமிழ் வெண்பா Member

    Joined:
    Mar 5, 2019
    Messages:
    41
    Likes Received:
    37
    Trophy Points:
    18
    Gender:
    Female
    அத்தியாயம் 9

    யாழை தேடி வந்தவன் அவள் இருக்கும் இடம் தெரிந்ததுக் கொண்டு... அங்கே சென்றான்..... தூரத்தில் யாழைக் கண்டவன், இத்தனை நாள் அவளை காணாமல் ஏங்கி தவித்த உள்ளம் நிறையும் வரை அவளின் உருவத்தை தன் கண்களில் நிறைத்துக் கொண்டான். அதன் பின் தான் தன்னவள் யாருடனோ கோபமாக பேசிக் கொண்டு இருப்பதைக் கண்டவன்...

    "என் செல்ல கண்ணம்மா... உனக்கு பொறுமையாப் பேசவே வராதா டி... எப்படி தான் உன்ன சாமாளிக்கப் போறனோ தெரியல... அந்த கடவுள் தான் என்னை காப்பாத்தனும்..." என மனதிற்குள் புலம்பிக் கொண்டிருந்தவனுக்கு தெரியாது அருகே சென்றால் அவன் தான் அவளை விட அதிகம் கோபப்படப் போகிறான் என்று.....

    கையில் ஒரு பூங்கொத்தையும் வாழ்த்து அட்டையும் வைத்துக் கொண்டு தன் காதலை ஏற்றுக் கொள்ளுமாறு யாழிடம் கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தான் மதன்.

    "மதன், ஒரு தடவ சொன்னா உனக்குப் புரியாது... எனக்கு காதல எந்த இன்ரெஸ்ட்டும் இல்ல... யாரையும் காதலிக்கற நிலையிலயும் நான் இல்ல... நாம படிக்க தான் வந்து இருக்கோம்... முதல படிக்கற வழியப் பாரு... அப்புறம் இந்த காதல் கத்திரிக்காய் எல்லாம் தான உன்ன தேடி வரும்..." என்று பொறுமையை இழுத்துப் பிடித்தபடி பேசினாள் யாழ்.

    "ஒரே ஒரு தடவ யோசிச்சி பாரு யாழ்... இரண்டு வருஷமாக உன்ன சின்சியரா லவ் பண்ணறன்... ப்ளீஸ் யாழ்... ப்ளீஸ்..." என கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தான் மதன்.

    "ஒழுங்கு மரியாதையா இங்க இருந்து ஓடி போய்டு..... தேவயில்லாம என்ன காண்டாக்காத சொல்லிட்டன்... போ இங்க இருந்து..." என கத்திக் கொண்டு இருந்தவளின் அருகே சென்று அவள் தோளில் கைப்போட்டு தன் தோளோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டான் மகிழ்.... திரும்பி அவனைப் பாத்தவள் அதிர்ந்து நின்றாள்... அதை பொருட்படுத்தாமல் மதனிடம் திரும்பியவன்,

    "ஹாய்... மதன்... நான் மகிழ்... யாழினியோட லவ்வர்... நீங்க அவ ப்ரண்டா... நைஸ் டூ மிட் யூ..." என மதனிடம் கையை நீட்டினான் மகிழ்.

    மதன் மகிழின் நீட்டிய கரங்களைப் பற்றாமல், அதிர்ச்சியாக அவர்களைப் பார்க்க, "என்ன கண்ணம்மா, உன் ப்ரண்ட் இப்படி முழிக்கறாரு... நீ அவர்கிட்ட எதுவும் சொல்லயா..." என மகிழ் அவளைப் பார்க்க, [யாழ் மனதிற்குள் "அட பாவி... நீ என்கிட்டயே சொல்லயே... அப்புறம் என்னத்தடா நான் அவன் கிட்ட சொல்லறது..."] திரு திருவென விழித்தாள் யாழ்.

    "கண்ணம்மா... மாமாவ ரசிச்சதுப் போதும்... வா போகலாம்..." யாழிடம் சொன்னாவன், "சாரி... மதன்... நாங்கப் போய் ஆகனும் ... பாய்..." என மதனிடம் சொல்லி விட்டு யாழை அங்கிருந்து வேறு இடத்திற்கு அழைத்து வந்தான்.

    அது வரை மகிழின் கைப்பிடிக்குள் இருப்பதை உணராத யாழ், அதை உணர்ந்தவுடன் அவன் கைகளைத் தட்டி விட்டாள்.

    "பச்... எதுக்குடி இப்ப கைய தட்டி விடற..."

    "எதுக்கு மதன்கிட்ட அப்படி சொன்னீங்க..."

    "எப்படி சொன்னாங்க..."

    "என் லவ்வர்னு... நான் எப்போ உங்கள லவ் பண்ணறனு சொன்னன்... அப்பறம் ஏன் இத மாதிரி சொன்னீங்க..."

    "நான் உன்ன லவ் பண்ணறனே கண்ணம்மா... அதான் அப்படி சொன்னேன்..." (அடேய் மகிழ் இவ்வளவு அழகா யாருமே இந்த உலகத்துல லவ்வ சொல்லி இருக்க மாட்டாங்கடா... உன்னையெல்லாம் ஹீரோவா வச்சிகீட்டு... ஐயோ ஐயய்யோ... நாங்க படற பாடு எங்களுக்கு தான் தெரியும்...)

    "இங்க பாருங்க..."

    "உன்ன தான கண்ணம்மா பாத்துட்டு இருக்கன்..."

    "ஸ்ஸ்ஸ்... நான் அத சொல்லல... எனக்கு காதல்ல எந்த இன்ரெஸ்டும் ...." என அவள் ஆரமிக்க,

    "பச்... இதெல்லாம் தான் நீ ஏற்கனவே சொல்லிட்டீயேடி... அப்பறம் ஏன்னடீ மறுபடியும் ஆரம்பிக்கற..." மகிழ் என சலிப்பாக....

    "உங்களுக்கு ஒரு தடவ சொன்னா புரியாது... எனக்கு உங்கள புடிக்கல... போதுமா... போங்க இங்கேயிருந்து..." என கத்தியவள் கண்களை ஆழகாக உருட்டி உருட்டி அவனை முறைத்தாள்.

    "இப்படி பாத்து தான்டி என்ன சாவடிக்கற.... ராச்சசி..." என மனதுக்குள் செல்லமாக திட்டியவன், "ஓஓஓஓ... அப்படியா..." என யோசிப்பது போல பாவனை செய்தவன், "அத ஏன் மேடம் நான் உங்க வவ்வர்னு மதன் கிட்ட சொன்னப்பவே சொல்லல..." என கேள்வியாய் புருவம் உயர்த்தினான்.....

    "அது.... அது..." என தடுமாறிய யாழ் , ( அவளுக்கே ஏன்னு தெரியாதப்ப மகிழனுக்கு எப்படி சொல்லுவா... பாவம்...) "நீங்க... நீங்க... திடீர்னு சொன்னதால... என்ன சொல்லறதுனு தெரியல... அதான்..." என மழுப்பினாள்.

    "சரி... சரி..." என நம்பாமல் சிரித்துவன், "ஏன்டி, எத்தனை தடவ கால் பண்ணன்... எடுக்கறதுக்கு என்ன..." என்றான் மகிழ்.

    "உங்கள யாரு பண்ண சொன்னது... நீங்க பண்ண நான் ஏன் எடுக்கனும்..."

    "என்ன கண்ணம்மா... இப்படி உன் வருங்கால புருஷன பார்த்து என்ன கேள்வி கேட்டுட்ட..." என கண்களில் வராத கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டான் மகிழ்.

    "உன்ன ..." என கோபத்தில் வார்த்தையை கடித்து துப்பினாள் யாழ்...

    "மண்ட பத்தரம்டா மகிழ்... இவ இருக்க கோபத்த பார்த்தா கட்டய எடுத்து அடிக்க கூட தயங்க மாட்டாப் போல ..." என நினைத்தான், தான் வாங்கி வந்திருந்த மோதிரத்தை அவள் எதிர் பாராத சமயத்தில் அவள் விரல்களில் மாட்டினான்...

    என்ன நடந்தது என அவள் விழித்து சுதாரிப்பதற்குள், கண் இமைக்கும் நேரத்தில் அவள் கன்னத்தில் தன் இதழ்களைப் பதித்தவன், "ஐ லவ் யூ கண்ணம்மா..." என்றவன் ஓடத் துவங்கி இருந்தான்.( பின்ன அங்கயே நின்னு யாழ் கைல உயிர விட அவன் என்ன முட்டாளா)

    சிறிது தூரம் ஒடியவன் அவள் பிடிக்க முடியாத தூரம் சென்று, பறக்கும் முத்தம் ஒன்றை தந்தவன், "ஐ லவ் யூ சோ மச் டி கண்ணம்மா..." என்ற பிறகே அங்கு இருந்து சென்றான்.

    அவனை அனல் கக்கும் பார்வை பார்த்தவளால் ஏனோ அவன் அணிவித்த மோதிரத்தை கழட்ட முடியவில்லை... அதையே திருப்பி திருப்பி பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் யாழ். இதை தூரத்தில் இருந்து கவனித்த மகிழ்... "கண்ணம்மா நீயும் என்ன காதலிக்கற தான்... ஆனா அத ஏன்டி புரிஞ்சிக்காம விலகிப் போய், என்ன காயப்படுத்தற... கண்டிப்பா நீ என் காதல புரிஞ்சிகிட்டு என் கிட்ட வந்துடுவ... அந்த நாள் ரொம்ப தூரத்தில இல்ல..." என தனக்குள் நினைத்தவன் சந்தோஷமான மனநிலையிலேயே அங்கிருந்து சென்றான்.

    நீ என்மீது கொண்ட
    காதலை உணரும்
    முன்பே அதை உன்
    கண்களில் உணர்ந்த
    உண்மை காதலன்
    நானடி கண்ணம்மா...


    மகிழ் சென்ற பிறகும் வெகு நேரம் அங்கேயே நின்றிருந்த யாழ்க்கு என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை. அவளின் அறைக்கு வந்த பின்னும் மனம் ஒரு நிலையில் இல்லை.

    அவளின் ஒரு மனமோ மகிழின் உண்மையான காதலை ஏற்க சொல்லி மன்றாடியது. மற்றொன்றோ இது உனக்கு உகந்தது அல்ல... காதலை ஏற்கும் நிலையில் நீ இல்லை... அவனின் உண்மையான காதலுக்கு நீ தகுதியானவளாக இருக்க முடியாது... உன் குடும்ப பின்னனி தெரிந்தால் நிச்சயம் அவன் குடும்பத்தார் உன்னை ஏற்க மாட்டார்கள்... ஏன் அவன் ஏற்பனா என்பதே சந்தேகம் தான்... இதை எல்லாம் அவனே தெரிந்துக் கொண்டு உன்னை விலகும் முன் நீயே அவனை விட்டு விலகி இருப்பது தான் நல்லது என்றது....

    இத்தனை நாள் உன்னை பார்க்காமல், பேசாமல் இருந்தும் அவன் உன்னை தேடி தானே வந்து இருக்கிறான்... அவன் உண்மை காதலை ஏற்றுக் கொள்ள தான் வேண்டும் என மீண்டும் முதல் மனம் கோரிக்கை விடுக்க, தனது மனதுடனே வாதிட்டு தோற்றுக் கொண்டு இருந்தாள் யாழ்.

    காதல் ஒரு விசித்திரமான உலகம்..... வேண்டும் என்று நெருங்கி விரும்பி செல்பவரை வேண்டாம் என்று விட்டு விலகி விலகி செல்கின்றது... வேண்டாம் என்று விலகி விலகி செல்பவரை நெருங்கி அருகில் வந்து இம்சிக்கிறது.

    - காதல் தென்றல் மீண்டும் வீசும்.
     
  6. jayalashmi

    jayalashmi Active Member

    Joined:
    Nov 12, 2017
    Messages:
    285
    Likes Received:
    230
    Trophy Points:
    43
    Gender:
    Female
    வணக்கம் தமிழ்வெண்பா
    நல்ல கதையோட்டம் .
     
  7. Rabina

    Rabina Well-Known Member

    Joined:
    Aug 14, 2018
    Messages:
    558
    Likes Received:
    336
    Trophy Points:
    63
    Gender:
    Female
  8. தமிழ் வெண்பா

    தமிழ் வெண்பா Member

    Joined:
    Mar 5, 2019
    Messages:
    41
    Likes Received:
    37
    Trophy Points:
    18
    Gender:
    Female
    அத்தியாயம் 10

    இரவு வரை இப்படியே தன்னுள் வாதிட்டுக் கொண்டு இருந்தவள் உண்ணவும் மறந்திருந்தாள்... மதுவிடம் சொன்னால் நிச்சயம் மகிழ் அவளை தொல்லை செய்யாமல் பார்த்து கொள்வாள் தான்... ஆனால் மது மகிழனை தவறாக நினைத்து விட்டால், அவர்கள் இடையில் தன்னால் ஏதூம் பிரச்சனை வர கூடாது என நினைத்தாள். உண்மை என்னவென்றால் மகிழனை அவன் தங்கை கூட தவறாக நினைப்பதை யாழ் விரும்பவில்லை. இதை அவள் ஆழ்மனம் உணர்ந்திருந்தும் இவள் அதை ஏற்க மறுத்து விட்டாள்.

    அவனை விட்டு விலகி இருப்பது என தெளிவாக தவறான முடிவை எடுத்தாள். அதன் பிறகு தான் அவளால் கொஞ்சம் நிம்மதியாக உணர முடிந்தது...

    அப்போது அவள் கைபேசி வாட்ஸ்அப் செய்திகனா ஒலியை எழுப்ப, அதனை திறந்து பார்த்தாள்... மகிழிடம் இருந்து தான் ஒரு குரல் செய்தி (voice message) வந்து இருந்தன. அதில்,

    "ஹாய் கண்ணம்மா... என்ன மாமா மேல ரொம்ப கோபமா இருக்கியா..." என வந்தது. அதை கேட்டு யாழ் முறைத்துக் கொண்டு இருக்க, மீண்டும் ஒரு குறுஞ்செய்தி.

    "கோபமா என்ன கண்டிப்பா கொலவெறில இருப்பனு தெரியுது... அதுக்காக போன மாமனா நினைச்சு முறைச்சா ஆச்சா..." என வர, அவன் அங்கே தான் இருக்கிறான் போல என்று சுற்றி பார்வையை சுழலவிட அவனை அங்கு காணவில்லை...

    யாழ் செய்திகளைப் பார்க்கிறாள் என்று தெரிந்து கொண்ட மகிழ் மீண்டும் செய்தி அனுப்பினான்...

    "என்ன கண்ணம்மா.... என்ன அங்க தேடறீயா.... நான் அங்க இல்லையே...." என வர, யாழ் மீண்டும் ஒருமுறை கண்களை சுழற்றி அவன் அங்கு இருக்கிறானா எனத் தேடினாள்... அப்போது மீண்டும் ஒரு குறுஞ்செய்தி,

    "அங்க தேடாதடீ கண்ணம்மா... கொஞ்சம் உன் இதயத்திலும் தேடிப் பார்... ஏனென்றால், இந்த அடியேனின் நிரந்தர வசிப்பிடம் அது தான்..." என மகிழ் கூறியதைக் கேட்ட யாழின் இதழ்கள் குறுநகையை தத்தெடுத்துக் கொண்டன...

    "நான் இப்படியே மொக்க போட்டுட்டு இருந்தா நீ என்ன அடிக்க எங்க வீட்டுக்கே வந்ததாலும் வந்துடுவ... அப்பறம் இதோட ஒரு பாட்டையும் உனக்கு டெடிகேட் பண்ணறன்... ஏய் பயப்படாதடீ நான் பாட மாட்டேன்... அந்த பாட்டை கேட்கும் போது எல்லாம் நான் முத நாள் உன் கண்னை பார்த்து என்ன அதுல இழந்தது தான் நியாபகம் வருது... நீயும் இத கேளு... இதான் நம்ம காதல் அடையாளம்... ஓகே வா... இதெ மாதிரி தினமும் காலையிலயும் ராத்திரியும் மெசேஜ் வரும்... சோ இப்ப போய் நிம்மதியா தூங்கு... " என்ற செய்தியுடன் ஒரு பாடலின் சில வரிகளையும் கத்தரித்து அனுப்பி இருந்தான் மகிழ்...

    இந்த செய்தியினை கேட்ட யாழ் கண் மூடி அவன் அனுப்பிய பாடலைக் கேட்க தொடங்கினாள்...

    உன் விழிகளில் விழுந்து
    நான் எழுகிறேன்... எழுந்துமென்
    மறுபடி விழுகிறேன்...


    [ அன்றிலிருந்து இன்று வரை மகிழனின் ரிங்டோன் இது தான்... யாழின் மீது கோபம் கொண்ட போது கூட இதை அவன் மாற்றவில்லை...]

    காதில் ஹீயர் போனை மாட்டியபடி, கண் மூடி பாடலை ரசித்துபடி அமர்ந்திருந்தவளை கண்ட மது உள்ளுக்குள் சிரித்துக் கொண்டாள்...

    அன்றிலிருந்து காலையும் இரவும் தவறாமல் குறுஞ்செய்திகளை அனுப்பினான் மகிழ்... தனக்கு பிடித்தது பிடிக்காதது, தனது உணர்வுகள், காதல் எல்லாவற்றையும் அந்த செய்திகளிலேயே பகிரத் தொடங்கியிருந்தான் மகிழ்.

    யாழ் இவறிற்கு பதில் அனுப்பா விட்டாலும் கேட்க தவறுவதில்லை... அவன் குறுஞ்செய்திகள் இல்லா காலைப் பொழுதுகள் விடியதது போலவும், இரவு வேளை மிக நீள்வதாகவும் உணர்ந்தாள்... ஆனால் அதை காதல் என்று ஒப்புக் கொள்ளதான் அவளுக்கு துணிவில்லை... நாட்களும் இப்படியே நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

    மகிழனும் கவி & மகி டெக்டைல்ஸ் தொடங்கும் ஆயத்த பணிகளில் முழ்கிவிட யாழைப் பார்க்க வர முடியால் போனது...

    *** *** ***

    நாட்கள் அதன் போக்கில் நகர்ந்துக் கொண்டிருக்க, யாழுக்கு செமஸ்டர் செய்முறை இறுதி தேர்வுகளும் தொடங்கி இருந்தது... யாழுக்கு தேர்வுக்கு சில பொருட்கள் தேவை இருந்ததால் கடைவீதிக்கு செல்ல திட்டமிட்டாள்... தேர்வு நேரம் என்பதால் யாரும் உடன் வரவில்லை... இவளும் எல்வாவற்றிருக்கும் மற்றவர்களை எதிர் பார்பவள் இல்லை என்பதால் தனியாகவே கிளம்பி விட்டாள்...

    மதுவை அழைத்தால் உடன் வருவாள் தான்... ஆனால் தேர்வு நேரத்தில் அவளை தொல்லை செய்ய யாழ் விரும்பவில்லை... அது மட்டுமில்லாமல் கடைவீதி அருகில் தான் இருந்தது... கடைவீதிக்கு சென்றவள் தனக்கு தேவையானவற்றை வாங்கிக் கொண்டு ஒரு புத்தக கடையினுள் சென்றாள்...

    யாழ் புத்தகப்பிரியை என்பதால் இது எப்போதும் நடக்கும் ஒன்று தான்... கடையினுள் சென்றவள் ஒவ்வொரு புத்தகமாக பார்வையிடத் தொடங்கினாள்...

    அவற்றில் கவிஞர் தபூசங்கரின் "தேவதைகளின் தேவதை" என்ற புத்தகத்தை படிக்க தொடங்கியவள் அதிலிருந்த காதல் உணர்வுகளும் கவிதைகளும் மகிழனை நினைவு படுத்த அதில் அப்படியே கரைந்து நின்றாள்...

    "ஹாய்... கண்ணம்மா... என்ன நின்னுகிட்டே கனவு காணற... கனவுல யாரு இந்த மாமா தானே..." என மிக அருகில் மகிழனின் குரல் கேட்க திடுக்கிட்டு திரும்பினாள் யாழ்... கண்களில் குறும்பு மின்ன, கைகளை மார்பின் குறுக்கே கட்டிக்கொண்டு, அருகில் இருந்த புத்தக அலமாரி மீது சாய்ந்து நின்றான் மகிழ்.

    அவனை கண்ட அதிர்ச்சியில் சிலையென சமைந்திருந்தாள் யாழ்... அவளின் முகத்திற்கு முன்னே சொடக்கு போட்டு கூப்பிட்டவன், "கண்ணம்மா கனவு கண்டது போதும்... கண்ண தெறந்து பாரு... மாமா நேருலயே வந்துட்டன்" என்றான்.

    "மனசுல இவன தான் நினைச்சேனு எப்படி தெரியும்..." என யோசித்தவள் அதை கேட்காமல், "எனக்கு வேற வேல இல்ல பாரு... உன்ன நினைக்க..." என்றாள்.

    "உனக்கு ஆயிரம் வேல இருக்கலாம் கண்ணம்மா... ஆனா எனக்கு உன்ன நினைக்கறது மட்டும் தான வேல..."

    "நினைப்பு தான் பொழப்ப கொடுக்குமாம்... போய் ஒழுங்கா உருப்படற வழியப் பாருங்க..."

    "கண்ணம்மா, உன் நினப்பு தான் என்ன உயிரோடவே வச்சி இருக்கு... அத விட்டுட்டு நான் எந்த பொழப்ப பாக்கறது..."

    "உங்ககிட்ட நான் தெளிவா சொல்லிட்டன்... எனக்கு காதல எந்த இன்ரெஸ்டும்..." என ஆரம்பிக்க,

    "பச்... எப்ப பாரு பழைய தேஞ்ச ரேக்கார்டு மாதிரி சொன்னதேயே திரும்ப திரும்ப சொல்லிட்டு... வாடீ போலாம்..." என கையை பிடித்து அழைத்து வந்தவன், அவள் கையில் இருந்த புத்தகத்திற்கு பணத்தை செலுத்தி வாங்கி கொண்டான்.

    காதல் கண்ணம்மாவுக்கு இந்த வருங்கால காதல் கணவனின் பரிசு என எழுதி கிழே அவன் கையெப்பம் இட்டு அந்த புத்தகத்தை யாழிடம் நீட்டினான். அதை அவள் வாங்காமல் முறைக்கவும்,

    "இவகிட்ட இப்படி சொன்னா வேலைக்கு ஆவது..." என எண்ணியவன் வலுக்கட்டாயமாக அந்த புத்தகத்தை அவள் பையில் வைத்தான்... அவள் கையை பிடித்து வெளியே இழுத்து வந்தான்.

    மகிழ் அழுத்தி பிடித்திருந்ததால் வலி ஏற்பட்டது. கையை அவன் பிடியில் இருந்து விலக முயன்று முடியாமல் போக, "என் கைய விடுங்க... என்ன எங்க கூடிட்டுப் போறீங்க...." என்றாள் யாழ்.

    "இங்க பக்கத்தில ஒரு சிவன் கோவில் இருக்கு அங்க தான்..."

    "நான் உங்க கூட வரல... என்ன விடுங்க... நான் போகனும்..."

    "உன்கிட்ட நான் இன்னைக்கு பேசியே ஆகனும்... அதனால வாய முடிட்டு வரீயா..."

    "இல்ல... நான் போகனும்... என்ன விடுங்க..." என மீண்டும் யாழ் சொல்ல, "இப்ப வாய மூடப் போறீயா இல்லையா..." என அடக்கப்பட்ட கோபத்தோடு அவளை முறைக்க அதில் யாழ் அமைதியானாள்.

    "சரி... வரன்... கைய விடுங்க... ரொம்ப வலிக்குது..." என அவள் சொல்ல, அப்போது தான் கோபத்தில் அவள் கையை மேலும் இருக்கி பிடித்து இருப்பதை உணர்ந்து கையை விட்டான் மகிழ்.

    "சாரி... ரொம்ப வலிக்குதா..." என அவன் அக்கறையாக கேட்க, "இதுக்கு ஒன்னும் குறைச்சல் இல்ல..." என்றவள் வலித்த தன் கையை தேய்த்து விட்டுக் கொண்டாள்...

    "இவன் இன்னிக்கு வரமா விடமாட்டான் போல... இன்னிக்கு போய் தெளிவாக இந்த காதல் சரிபட்டு வராதுனு சொல்லிடனும்...'' என யாழும், "இன்னிக்கு எப்படியும் என் மேல உனக்கு உள்ள காதல புரிய வைக்கறன்..." என மகிழனும் நினைத்துக் கொண்டு கோவிலை நோக்கி நடந்தனர்...

    கோவிலுக்கு வந்தவர்கள் முதலில் விநாயகரையும் பின்பு மூலவரான சிவபெருமானையம் தரிசித்தனர்... மூலவர் சன்னதியில் ஐயர் பிரசாதம் தரும் போது யாழ் கண்களை மூடி பிராத்தித்துக் கொண்டிருந்ததால், அதை வாங்கி அவள் நெற்றியில் வைத்தவன், அவள் கண்களின் விழமால் இருக்க கையை அவள் முகத்தருகே வைத்து ஊதினான். இதை உணர்ந்து அவள் முறைக்கவும், "ராச்சசி... எப்பவும் மொறச்சிக்கிட்டே இருக்க வேண்டியது..." என அவள் காதில் விழுமாறு சொன்னவன் பிரஹாரத்தை சுற்றி வர சென்றான்...

    பிரஹாரத்தை சுற்றி வந்தவன், குளத்தின் படித்துறையில் அமர்ந்தான்... அவனை பின் தொடர்ந்து வந்தவள், இரண்டு படிகள் இரங்கி காலில் நீர் படுமாறு அமர்ந்து கொண்டாள்...

    "என்ன பேசனும் சீக்கிரம் சொல்லுங்க... எனக்கு லெட் ஆகுது..."

    "தூங்கறவங்கள எழுப்பலாம்... ஆனா தூங்கற மாதிரி நடிக்கறவங்கல எப்படி எழுப்ப முடியும்..."

    "ஏதா இருந்தாலும் நேரடியா சொல்லுங்க..."

    "கண்ணம்மா ... உன்ன எவ்வளவு லவ் பண்ணறனு என் கண்ண பாத்தா தெரியலயாடீ... நீயும் என்ன லவ் பண்ணறனு உன் கண்ணப் பாத்தாலே தெரியுது... அப்பறம் ஏன் என்ன விட்டு விலகிப் போய் என்ன தவிக்கவிடற... ப்ளீஸ்... என்ன புரிஞ்சிக்கடீ..." என கண்களில் காதலை தேக்கி கேட்டான் மகிழ்...

    தடுமாற்றத்தை தன்னுள் மறைத்து கொண்டு, "என்ன பத்தியும் என் குடும்பத்த பத்தியும் என்ன தெரியும் உனக்கு... இது சரிவராது... என்ன மறந்துடூங்க..." என்றாள் யாழ்.

    "அப்படியே... அறைஞ்சன பாத்துக்க... சும்மா... சரிவராது.... ஒத்து வராதுனுட்டு... மனுசன் உசுர வாங்காம என்னனு சொல்லி தொலையேன்..."

    "என்னோட பர்ஸ்னல் விஷயத்த உங்கிட்ட சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்ல..."

    "உனக்கு என்ன தான்டீ இப்ப... உன் குடும்பம் எப்படி இருந்தாலும், உன் கடந்த எப்படி இருந்தாலும் எனக்கு கவலை இல்ல... நான் லவ் பண்ணறது உன்ன தான் ... புரியுதா..." என கோபமாக மகிழ் கூறினான்.

    "நீங்க ஏத்துபீங்க தான்... ஆனா உங்க குடும்பத்துல ஏத்துப்பாங்கனு எனக்கு நம்பிக்கை இல்ல... என்னால நீங்க உங்க குடும்பத்த இழக்க கூடாது... என்ன மறந்துடுங்க ப்ளீஸ்..."

    "இங்க பாரு யாழ்... இந்த ஜென்மத்துல எனக்கு பொன்டாட்டின நீ மட்டும் தான்... உனக்கு என்ன புடிக்கலன எப்பவோ போய் இருப்பேன்... ஆனா இப்ப வரைக்கும் நீ ஒத்து வராதுனு தான சொல்லற... நான் என்ன நடந்தாலும் உன்னவிட்டுப் போக மாட்டேன்... நீயே நினைச்சாலும் என்ன விட்டு உன்ன போகவிட மாட்டேன்... புரியுதா..."

    யாழ் ஏதோ பேச தொடங்க அவளை தடுத்தவன், "இன்னும் ஒரு வார்த்தை என்ன மறந்துடூங்கன என்ன பண்ணுவனு எனக்கே தெரியாது... என்ன பண்ணா என் லவ் உண்மைனு புரிஞ்சிப்ப... நான் செத்தா தான் அத புரிஞ்சிப்பீயா... நீ ஒவ்வொரு தடவ என்ன விட்டு விலகி போறப்பையும் உயிர் போறதவிட அதிகமா வலிக்குது... "

    யாழ் கண்ணீருடன் "நான் என்ன சொல்ல வரனு கொஞ்சம் புரிஞ்சிக்கோங்க மகி...." என ஏதோ சொல்ல வர, "ப்ளீஸ்... வேற ஏதாவது சொல்லி என்ன உயிரோட கொன்னுடாத... " என்றவன் வேகமாக எழுந்து சென்று விட்டான்.

    அவன் செல்வதையே கண்ணீருடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த யாழ், "சாரி... மகிமா..." என மனமார சொன்னவளுக்கு அவன் காதலை ஏற்றுக்கொள்ள தான் மனமில்லை.

     
    Rabina, Thamaraikannan and janaki like this.
  9. தமிழ் வெண்பா

    தமிழ் வெண்பா Member

    Joined:
    Mar 5, 2019
    Messages:
    41
    Likes Received:
    37
    Trophy Points:
    18
    Gender:
    Female
    அத்தியாயம் 10 தொடர்ச்சி...

    மதுவுக்கு செய்முறை தேர்வு மதியம் என்பதால் யாழ் மட்டும் தனியாக அமர்ந்து படித்துக் கொண்டிருந்தாள்... அவளுக்கு காலையே இந்த தேர்வு முடிந்திருந்தது. மறுநாள் தேர்வுக்கு படித்துக் கொண்டிருந்தாள். இல்லை படிப்பாத தன்னை தானே ஏமாற்றி கொண்டாள். இன்றோடு இரண்டு நாட்கள் ஆகிற்று மகிழ் யாழுக்கு குறுஞ்செய்தி அனுப்பி, கோவிலிருந்து வந்த பின் மகிழ் யாழுக்கு குறுஞ்செய்தியும் அனுப்பவில்லை அவளுடன் பேசவும் முயலவில்லை.

    யாழ் தான் மகிழின் குறுஞ்செய்திகளை காணமால் தவித்து போனாள்... படிக்கிறேன் என்ற பெயரில், நொடிக்கு ஒரு முறை மகிழ் குறுஞ்செய்தி அனுப்பி இருக்கிறானா என போனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் உடனே அவன் குரலை கேட்க அதித ஆவல் எழ காதில் ஹீயர்போனை மாட்டிக்கொண்டு அவன் அனுப்பிய பழைய குறுஞ்செய்திகளை கேட்டு ஆரம்பித்து இருந்தாள்..

    பக்கத்தில் மதுவின் போன் மீண்டும் மீண்டும் அடித்துக் கொண்டிருந்தது. மது தேர்வு என்பதால் போனை எடுத்து செல்லவில்லை. முதலில் அதை யாழ் கவனிக்கவில்லை. அதை பார்த்தவள் மீண்டும் மீண்டும் அழைத்ததால் எடுத்து பேசினாள்.



    "ஹாலோ..."



    "...............''



    "நான் மது ரூம்மேட்... அவளுக்கு எக்ஸாம்... சொல்லுங்க நான் சொல்லிடறன்..."

    "..........."

    எதிர் முனையில் இருந்தவர் கூறியதைக் கேட்டு போனை கீழே தவறவிட்டாள் யாழ்... சிலையென சமைந்து நின்றவளின் கண்களில் மட்டும் கண்ணீர் நிற்காமல் கொட்டியது...

    - காதல் தென்றல் மீண்டும் வீசும்.


     
    Rabina and Suganyasomasundaram like this.
  10. janaki

    janaki Active Member

    Joined:
    Oct 3, 2014
    Messages:
    320
    Likes Received:
    206
    Trophy Points:
    43
    Gender:
    Female
    Location:
    Madurai
    Avanoda love ethukkama irrukka enna karanam ?
     

Share This Page