Dhakshavin vazhkkai/ தக்ஷாவின் வாழ்க்கை by Balakarthik.

Discussion in 'Bala karthik balasubramaniam Novels' started by saravanakumari, Aug 3, 2017.

  1. saravanakumari

    saravanakumari Administrator Staff Member Manager

    Joined:
    Nov 12, 2014
    Messages:
    2,276
    Likes Received:
    1,035
    Trophy Points:
    113
    Gender:
    Female
    Occupation:
    home maker
    Location:
    villupuram
    வணக்கம் தோழர் தோழிகளே

    நம் தளத்திற்கு புது அறிமுகம் ஆனால் எழுத்து உலகிற்கு முன்பே பரிச்சயமானவர் ... திரு .பால கார்த்திக்.பாலசுப்ரமணியம் நம் தளத்தோடு இணைகிறார் .....இதுவரை ஏழு கதைகள் எழுதி உள்ளார் .....நம் தளத்தில் முதல் கதைகளில் இருந்து நமக்காக பதிவிட இருக்கிறார் ....

    முதல் கதை "தக்ஷாவின் வாழ்க்கை "...

    கதாநாயகன் கதாநாயகி பற்றி கதையின் போக்கில் தெரிந்து கொள்வோம்.....


     
    Sri B and S.B.Nivetha like this.
  2. Balakarthik Balasubramani

    Balakarthik Balasubramani Well-Known Member

    Joined:
    Aug 3, 2017
    Messages:
    417
    Likes Received:
    483
    Trophy Points:
    63
    Gender:
    Male
    பதிவு 1

    நம் கதை நாயகியின் பெயர் தக்ஷா. பட்டுக்கோட்டை அவளது சொந்த ஊர். அவள் தந்தை பெயர் ராமு. தாயார் பெயரோ கனகம். தக்ஷா பன்னிரெண்டாம் வகுப்பில் 1100 மதிப்பெண்கள் பெற்றாள். ஆனால் அவள் கிராமத்து பெண் என்பதாலும் அவள் மேல் உள்ள பாசத்தினாலும் அவளை அவள் பெற்றோர் கல்லூரியில் படிக்க அனுப்ப மறுத்தனர். அவள் உறவினர்களும் அவளது மேல் படிப்புக்கு எதிர்ப்பு கோர அவள் மிகவும் கவலையுற்றாள். தக்ஷா வின் கவலையை புரிந்து கொண்ட ராமு அவளை கல்லூரியில் படிக்க வைக்க அரை மனதாக சம்மதித்தார். தக்ஷா அண்ணா பல்கலைகழக கௌன்சிலீங்க்கிற்கு (Counselling) தயாரானாள்.

    அண்ணா பல்கலைக் கழகத்திலிருந்து அழைப்பும் அவளுக்கு வந்தது. அவர்கள் அழைத்த நாளும் வந்தது. தன் தந்தையிடம் விவரத்தை சொல்லி அவரை அழைத்து செல்லுமாறு கூரிய தக்ஷாவிற்கு அவள் தந்தையோ எந்த பதிலும் தரவில்லை. தக்ஷாவிற்கு ஏமாற்றமே கிட்டியது. மேலும் ராமு அவளிடம் நீ போய் கொள், உனக்கு செல்வதற்கு தேவையான பணத்தை தருகிறேன் என்று கூறவே தக்ஷா அதிர்ந்து போனாள். மேலும், தந்தை மேல் கோபம் கொண்டாள். எனினும் ஏக்கத்துடன் சென்னைக்கு புறப்பட்டாள் அவள்.

    கனகத்திற்கோ என்ன செய்வதென்று புரியாது தவித்தாள். தக்ஷாவும் கண்ணீருடன் விடை பெற்றாள். தக்ஷா தன் ஊர் பேருந்து நிலையத்தை நோக்கி செல்கையில் மனதில் ஆயிரமாயிரம் குழப்பங்கள். தக்ஷா கிராமத்து பெண் என்பதால் அவள் வெளியூர் பயணிப்பது இதுவே முதல் முறை. அப்படி இருந்தும் அவள் தந்தை அவளுடன் வரவில்லை. அவர் நடந்து கொண்ட விதம் அவளுக்கு மேலும் எரிச்சலை ஏற்படுத்தியது.

    பேருந்தில் ஏறி தக்ஷா தனக்கான இருக்கையை தேர்வு செய்து அமர்ந்தாள். வெகு நேரம் வரை அவள் பக்கத்தில் எவரும் அமரவில்லை. பின், திடீரென்று ஒருவன் அவள் பக்கத்தில் அமரவே அவளுக்கு தூக்கி வாரி போட்டது. அந்த நிகழ்வை சற்றும் எதிர்பார்க்காத அவள் தன் இருக்கையை மாற்றினாள். அவள் செய்கையை கண்ட அவனோ வாய்விட்டு சிரித்து விட்டான். அவன் சிரித்ததும் கோபம் கொண்ட தக்ஷா பின் தன்னை சாந்தபடுத்தி கொண்டாள்.

    காரணம், அவள் மனதில் இருந்த பயமே. தான் அவனை ஏதேனும் சொல்ல, அதனால் அவன்!! அவளிடம் முறைகேடாக நடந்து கொண்டு விடுவானோ என்ற பயத்தினால் அவள் அந்த சம்பவத்தை அதோடு விட்டு விட்டாள். தக்ஷா ஒரு சினிமா பிரியை. அதில், அவள் பார்த்த முறைகேடான நிகழ்வுகளே அவள் இந்த முடிவு எடுத்ததற்கான காரணம். சினிமா நிகழ்வுகள் பலர் வாழ்க்கையை தவறான பாதையில் கொண்டு செல்லும் இந்த காலத்தில் ஒரு தவறான நிகழ்வை எடுத்துக்காட்டாக கொண்டு தன் முடிவை மாற்றி கொண்ட தக்ஷாவை நாம் கண்டிப்பாக பாராட்டியே ஆக வேண்டும். அவள் தேர்ந்தெடுத்த அந்த இருக்கையில் 30-35 வயது மதிக்கத்தக்க பெண் அமரவே சற்று நிம்மதி அடைந்தாள்.

    பேருந்து புறப்பட்டது.

    தன் பக்கத்திலிருந்த பெண் தக்ஷாவிடம் பேச்சு கொடுக்க ஆரம்பித்தாள். மீண்டும் அவள் பயம் தொடர்ந்தது. காரணம் இவ்வாறு பேச்சு கொடுத்து கைகுட்டையில் மயக்க மருந்து வைத்து மயங்க வைத்து பெண்களை கடத்துவதை போன்ற சினிமாவை அவள் பார்த்து இருந்ததாலே!
    பயத்தினால் தன் மூக்கின் துவாரங்களை அவள் தன் கைகளால் மூடி கொண்டே பயணம் செய்தாள். அந்த பெண் சிறிது நேரம் கழித்து உறங்கினாலும் சென்னை சென்று சேறும் வரை தக்ஷா உறங்கவே இல்லை.

    தொடரும்…
     
    Last edited by a moderator: Aug 4, 2017
  3. Balakarthik Balasubramani

    Balakarthik Balasubramani Well-Known Member

    Joined:
    Aug 3, 2017
    Messages:
    417
    Likes Received:
    483
    Trophy Points:
    63
    Gender:
    Male
    பதிவு 2


    தக்ஷா சென்னை பேருந்து நிலையத்தை அடைந்த போது அதிகாலை 4 மணி. தக்ஷாவின் தோழி ஒருத்தி சென்னையில் வசித்து வந்தாள். அவளிற்கு, தக்ஷா தான் வருவதை முன்பே தெரிவித்துவிட்டாள். மனம் மகிழ்ந்த தோழி அவள் வருகைக்காக காத்திருப்பதாக அவளிடம் கூறினாலும், அவளால் பேருந்து நிலையத்துக்கு வர இயலவில்லை. தக்ஷாவிடம் தான் இருக்கும் முகவரியை மட்டும் கூறினாள். ஒரு சில நிமிடம் யோசித்த தக்ஷா, ஆட்டோவில் செல்லலாம் என்ற தீர்க்கமான முடிவை எடுத்தாள்.ஆட்டோ டிரைவர்கள் அவளை வரிசை கட்டி வரவேற்றனர். காரணம், அவளின் பயந்த சுபாவமே! சிலர் அவளை மிரட்டுவது போலும் அழைத்தனர். மிகுந்த பயத்துடன் ஒரு ஆட்டோவில் ஏறினாள் தக்ஷா. ஆட்டோ டிரைவர் தன்னை தவறான கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்பதாக கருதினாள் தக்ஷா.

    அதனால், என்ன செய்வதென்று ஒரு நிமிடம் யோசித்த தக்ஷா., அவள் செல்போனை எடுத்து தன் தோழிக்கு, தான் ஆட்டோவில் ஏறிவிட்டதை தெரிவித்தாள். இதை பார்த்து கொண்டிருந்த ஆட்டோ டிரைவருக்கோ தூக்கி வாரி போட்டது. காரணம், தக்ஷா அவள் தோழியிடம் தான் ஏறிய ஆட்டோவின் எண்ணையும் தெரிவித்தாள். மேலும் அந்த ஆட்டோ டிரைவரின் அங்க அடையாளங்களையும் யூகித்து கூறினாள். ஆட்டோ டிரைவரோ அவளிடம் ஏதுமே பேசவில்லை. விரைந்து தக்ஷாவை அவள் தோழியிடம் கொண்டு சேர்த்தான். ஆட்டோவில் இருந்து இறங்கிய தக்ஷாவை இடுப்பில் தண்ணீர் குடத்துடன் வரவேற்றாள் அவள் தோழி திவ்யா.குடத்தை இறக்கி வைத்து விட்டு தக்ஷா விடம் இருந்த பையை வாங்கி கொண்டாள் அவள். அந்த ஆட்டோ டிரைவரிடம் ஆட்டோ கட்டணத்தை கேட்டு கொடுத்தாள் தக்ஷா. அப்போது திவ்யா குறுக்கிட்டு “நீ எங்க ஊருக்கு முதல் முறையா வந்து இருக்க, நானே கொடுக்கிறேன் என்று கூறி முரண்டு பிடிக்க! பின்பு தக்ஷா அவளை ஒரு வழியாக சமாதானம் செய்து கொடுத்தாள்.

    அப்போது, ஆட்டோ டிரைவர் திடீரென்று தக்ஷாவின் கரங்களை பற்றினார். அதிர்ந்து போனாள் தக்ஷா... திவ்யாவும் தான்! திவ்யா மட்டும் அல்ல. அங்கிருந்த அனைவருமே ஒரு நிமிடம் அதிர்ச்சி அடைந்தனர். ஆனால் அந்த ஆட்டோ டிரைவர் கூறிய பதில் அந்த இடத்தில் கரகோஷத்தை எழுப்பியது.

    அவர் கூறியது “நீ சென்னை வருவது இதுவே முதல் முறை என்று நான் நினைக்கிறேன், இருப்பினும் உன் செயல்கள் என்னை வியக்க வைத்தது. பயத்துடன் நீ ஆட்டோவை அழைத்த போது நான் வெட்கி போனேன். உன் மீது பரிதாபமும் வந்தது. ஆட்டோவில் ஏறிய உன்னிடம் அறிவுரைகள் கூறவேண்டுமென்றெ அவ்வாறு உன்னை பார்த்தேன். ஆனால் என்னை தவறாக புரிந்து கொண்ட நீயோ!! உன் தோழியிடம் என்னை பற்றின விவரங்களை கூறினாய். அப்போது உன் தைரியத்தை கண்டு மெய் சிலிர்த்து போனேன் மகளே! தவறு செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் உடையவர்கள் கூட உன்னை போன்ற பெண்ணை கண்டால் தாயாகவே நினைப்பர். இந்த சம்பவத்தை உன்னை கேலி செய்தவர்களிடம் நான் சென்று கூறுவேன். உருவத்தை கண்டு எவரையும் எடை போடாதிர்கள் என்று கூற போகிறேன் என அவள் கையை குலுக்கி கூறினார் அந்த ஆட்டோ ட்ரைவர்.

    அவரின் சொல்லை கேட்டவுடனே அங்கிருந்த அனைவரும் தக்ஷாவின் தைரியத்தை கண்டு கரகோஷத்துடன் கை தட்டினர். திவ்யாவும் தான். தன் தோழி சென்னைக்கு புதுசு என்பதால் சற்று தயங்கிய திவ்யா, இப்பொழுது அவளை மேலும் பெருமிதத்துடன் வரவேற்றாள்.

    தொடரும்...
     
    Last edited by a moderator: Aug 4, 2017
    Sri B, Shanthi vairam and S.B.Nivetha like this.
  4. Balakarthik Balasubramani

    Balakarthik Balasubramani Well-Known Member

    Joined:
    Aug 3, 2017
    Messages:
    417
    Likes Received:
    483
    Trophy Points:
    63
    Gender:
    Male
    தக்ஷாவை தன் வீட்டிற்க்கு அழைத்து சென்றாள் திவ்யா.

    “உன்னை அழைக்க வரலைனு எதும் நெனச்சிக்காதடி, இங்க தண்ணீர் நாம கிராமம் மாதிரி எப்போதும் வராதுடி. நீ வேற கௌன்சிலிங் (Counselling) போகனும்னு சொன்னியா, அதான் உனக்கு தேவையானதெல்லாம் தயார் செய்து வைத்துள்ளேன். சீக்கிரம் குளிச்சிட்டு வாடி சாப்பிடலாம்...
    என்று கூறினாள் திவ்யா. அவள் தோழியின் வார்த்தைகளை கேட்டதும் பூரித்து போனாள் தக்ஷா. அவள் தந்தையை தன் தோழியுடன் ஒரு கணம் ஒப்பிட்டு பார்த்தாள். வெட்கத்தில் தலை குனிந்தாள். கண்ணீரும் விட்டாள். அவள் கண்ணீருக்கான காரணத்தை திவ்யா கேட்கவே உண்மையை கூறாமல் வேறு காரணத்தை கூறி சமாளித்துவிட்டாள்.

    பின், திவ்யா தயாரித்து வைத்திருந்த காலை உணவை உண்டுவிட்டு கௌன்சிலிங்கிற்கு புறப்பட்டாள் தக்ஷா. பேருந்தில் ஏறியதும் “அண்ணா பல்கலைகழகம் ஒன்று கொடுங்கள் என்று கூறி 50 ரூபாயை நீட்டினாள்.

    "சில்லரை கொடும்மா! எல்லோரும் 50,100 என்று நீட்டினால் சில்லரைக்கு நான் எங்கே செல்வது!!!" என்று சத்தம் போட்டான் நடத்துனர். ஆனால் அவன் பையில் சில்லரை நிறைய வைத்திருப்பதையும் தக்ஷா பார்த்துவிட்டாள்.. இருப்பினும் 'அவனிடம் சண்டை போடும் நேரம் இது அல்ல...' என்று அமைதியாய் இருந்தாள். அப்பொழுது, காலை ஆட்டோ டிரைவர் கூறிய போது இருந்த ஒரு நபரோ தக்ஷாவிடம் வந்து, “என்னம்மா! காலையில் உன் தைரியத்தை பார்த்து அனைவரும் வியந்து பாராட்டினர். ஆனால் நீயோ அந்த கண்டக்டர் பேச பேச அமைதியாய் இருக்கிறாய். அவன் தான் சில்லரை வைத்து இருக்கிறான் அல்லவா! அவனிடம் அதை கேட்க ஏன் பயப்படுகிறாய் என்று அந்த பெரியவர் கேட்கவே தக்ஷா சிரித்தாள்.

    இவள் சிரிப்பதில் ஏதோ ஒரு புத்திசாலித்தனமான அர்த்தம் உள்ளதை அறிந்த அந்த பெரியவர், அவள் சொல்லவிருக்கும் காரணத்திற்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கவே தக்ஷா பதில் கூற ஆரம்பித்தாள்.

    “ஐய்யா! நான் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்று கௌன்சிலிங் அட்டென்ட் பண்ண சென்று கொண்டு உள்ளேன். இந்த நேரத்தில் அந்த கண்டக்டரிடம் சண்டை போடுவதோ வாக்குவாதம் செய்வதோ சரி அல்ல. இந்த நிமிடம், மனபதட்டத்திற்கு நான் இடம் கொடுத்தால் நான் பெற்ற மதிபெண்ணின் மூலம் இந்த நிலைமையை அடைந்ததற்கு அர்த்தம் இல்லாமல் போய்விடும். நாம் பேசவிருக்கும் வார்த்தைகள் தெளிவானதாக இருந்தாலும் அதை காலத்தின் நலன் கருதி நம் காலுக்கடியிலே புதைத்து விட வேண்டும். எல்லாம் நன்மைக்கே! என்று அவள் கூறினாள். இந்த பதிலை கேட்ட பெரியவர் மெய் சிலிர்த்து போனார்.

    அவர் சிரித்து கொண்டே “நீ நன்னெறி கதைகள் நிறைய படிப்பாய் போல, அதான் இவ்வளவு புத்திசாலித்தனமாக பேசுகிறாய் என்று கூறினார் அவர்.

    தக்ஷாவோ சிரித்துவிட்டு “இல்லை ஐய்யா, நான் நன்னெறி கதைகலெல்லாம் படிப்பது இல்லை. நான் வீட்டில் என் நேரத்தை செலவிடுவது தொலைக்காட்சி முன்பே! நான் பார்க்கும் சினிமாவில் வரும் சம்பவங்களையே நான் வாழ்க்கையில் கையாளுகிறேன் என்று அவள் கூறவே... அந்த பெரியவர் அவளை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார். “அப்போ அந்த ஆட்டோ டிரைவரிடம் நடந்து கொண்டதும் நீ பார்த்த சினிமாவின் பிரதிபொலி தானா என்று அவர் கேட்டார். “ஆம் ஐய்யா என்று சிரித்து கொண்டே கூறினாள் தக்ஷா.

    அவரும் சிறு புன்னகையுடன், “சினிமா பலர் வாழ்க்கையை சின்னா பின்னமாக்குகிறது என்று குற்றம் சாற்றும் பலர் மத்தியில் அதையே உதாரணமாய் கொண்டு வாழ்கிறாயே! சினிமாவில் சொல்லபடும் தீய நிகழ்வுகளையும் கூட நீ உன் வாழ்க்கையின் நல்ல செயல்களுக்கு உட்படுத்துவது என்னை மெய் சிலிர்க்க வைக்கிறது மகளே! என்று கூறினார்.

    மேலும் அவர், “உனக்கு ஏதேனும் செய்ய வேண்டுமென்று ஆசைபடுகிறேன் மகளே! என்று கூறிக்கொண்டே தன் பையிலிருந்த சில்லரையை எடுத்து அந்த கண்டக்டரிடம் நீட்டினார். “இந்தாப்பா நீ அந்த பெண்ணிடம் கேட்ட சில்லரை! 50ரூபாயை கொடு என்று வாங்கி அவளிடம் கொடுத்தார் அந்த பெரியவர்.

    முதலில் அதை வாங்க மறுத்த தக்ஷா, பின் அவர் அன்பு கட்டளைக்கு அடி பணிந்து அதை சிறு புன்னகையுடன் வாங்கி கொண்டாள்.

    தொடரும்..
     
    Last edited by a moderator: Aug 4, 2017
    Sri B, Shanthi vairam and S.B.Nivetha like this.
  5. Balakarthik Balasubramani

    Balakarthik Balasubramani Well-Known Member

    Joined:
    Aug 3, 2017
    Messages:
    417
    Likes Received:
    483
    Trophy Points:
    63
    Gender:
    Male
    தக்ஷா ஒரு வித பதட்டத்துடன் அண்ணா பல்கலைகழகத்தை அடைந்தாள். அவளது எண்ணமெல்லாம் நல்ல கல்லூரியில் சேர வேண்டும் என்பதே. அது மட்டுமல்லாமல், அரசு கல்லூரியில் சேர வேண்டும் என்பதுமே. காரணம்! தன் தந்தை மீது அவள் கொண்ட தப்பான எண்ணமே. 'எங்கே தனியார் கல்லூரியை தேர்ந்தெடுத்தால் பணம் கட்ட முடியாமல் போய் விடுமோ...' என்று அவளுக்கு பயம். தன் தந்தை முகம் சுலிப்பாரோ என்ற பயமும் கூட... பயம் என்று கூறுவதைவிட வெட்கமும் வேதனையும் அவளை வாட்டி வதைத்து கொண்டிருந்தது. அண்ணா பல்கலைகழகத்தில் நுழைந்த தக்ஷாவுக்கு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது.

    அவளை பேருந்தில் கேலி செய்த அந்த பையன் தன் தோழர்களுடன் அங்கு நின்றுகொண்டிருந்தான். அவளது தைரியம் காலையில் மறையும் நிலவினை போல் மறைந்து, பயமோ கதிரவனை போல் எழுந்து எட்டி பார்த்தது.


    இருப்பினும், 'தான் எந்த தவறும் செய்யவில்லையே...' என்ற சிறு தைரியத்துடன் சென்றாள் தக்ஷா. அவள், அவனை கடக்கும்பொழுது அவளை குறிப்பிட்டு கேலி செய்தான் அவன். அவளிற்கு கண்ணிலிருந்து தண்ணீர் வராத குறை. அப்போது அவளிடம் முகம் தெரியாத நபர் ஒருவன் வந்து “என்னை மன்னிச்சிக்க, லேட்டா வந்ததுக்கு என்று கூறினான்.

    ஒரு நிமிடம் தக்ஷா குழம்பி போனாள். அவனை கேலி செய்த நபரோ இவனை கண்டதும் அந்த இடத்தை விட்டு தன் சக தோழர்களுடன் அகன்றான். தக்ஷாவிற்கோ ஒன்றும் விளங்கவில்லை. அந்த முகம் தெரியாத நபர் மீண்டும் தக்ஷாவிடம் பேச்சு கொடுத்தான்.

    “என்னை மன்னித்து விடு, அவர்களிடம் இருந்து உன்னை காப்பாற்றவே நான் அவ்வாறு நடந்து கொண்டேன். ஹாய் அய் அம் பார்த்திபன் என்று தன்னை அறிமுகம் செய்து கொள்ள கைகளை நீட்ட, அவளோ ஏதும் பேசாமல் அமைதியாய் சென்றுவிட்டாள்.

    மீண்டும், இப்போது அந்த முகம் தெரியாத நபரை தன் தந்தையுடன் ஒப்பிட்டு பார்த்தாள் தக்ஷா. இந்த முறை அவளுக்கு இன்னும் வெறுப்பு அதிகரித்தது. 'யாரென்றே தெரியாத இவன் எதற்காக நமக்கு உதவி செய்ய வேண்டும்...' என்று அவள் மனதில் ஆயிரம் எண்ணங்கள் ஓட... அவன் பேசியபோது பேசாமல் அவனை தவிர்த்ததற்க்காக அவள் ஒரு நிமிடம் வருந்தினாலும், அவள் மன சாட்சியோ வேறொன்று கூறியது.

    ஆம் 'அவனிடம் பேசாமல் தவிர்த்ததே சரி....' என்று அவள் மனம் கூறியது.

    இவளது கௌன்சிலீங் வரிசை எண் மாலை நேரமே!. ஆகையால் தக்ஷா தன் இதர நேரத்தை தனியாகவே செலவிட நேர்ந்தது இருப்பினும், அவளுக்கு அது பிடித்தும் போனது.

    பெரும்பாலும் அங்கே வந்தவர்களுள் பலர் தன் பெற்றோர்களுடன் வந்தனர். சிலர் தன் நண்பர்களுடன் வந்திருந்தனர். சிலரோ தன் காதலனை துணையாக அழைத்து வந்திருந்தனர்.

    இவை அனைத்தையும் வேடிக்கையாக பார்த்து கொண்டே திவ்யா தந்த மதிய உணவை ஒரு மரத்தடியில் உட்கார்ந்து தனியாக உண்டாள் தக்ஷா. 'தனக்கு யாரும் அந்த இடத்தில் இல்லையே..' என்ற வேதனையும் தான். அப்போது பார்த்திபன் அங்கே வந்து உட்கார்ந்து அவன் கொண்டு வந்த உணவை வெளியே எடுத்தான். தனிமை என கருதிய தக்ஷாவிடம் 'உனக்கு நான் இருக்கிறேன்...' என்று கூறியது போல் இருந்தது அந்த சம்பவம். வெட்கம் அவளை பிடுங்கி தின்றது. இருப்பினும் அவனிடம் ஏதும் பேசாதவளாய் தக்ஷா சாப்பிட்டு விட்டு சென்றாள். இவை அனைத்தும் அவளுக்கு வினோதமாகவே தெரிந்தது.

    தக்ஷா மாலை கௌன்சிலிங்கில் தனது விருப்பப்படியே ஒரு அரசு கல்லூரியை தேர்ந்தெடுத்தாள். அவளுக்கோ அளவு கடந்த மகிழ்ச்சி.

    இரவு சூழ்ந்தது. தக்ஷா நடந்து அண்ணா பல்கலைகழக நுழைவாயிலை அடைந்தாள். அங்கே, பார்த்திபன் நின்று கொண்டிருந்தான். இவள் தலை குனிந்த படியே அவனை கடந்து சென்றுவிட வேண்டும் என்று எண்ணினாள். 'தன்னிடம் வந்து அவன் எதும் பேசிவிடகூடாதென்று...' கடவுளை வேண்டிக் கொண்டாள். அவனோ ஏதுமே பேசவில்லை. அவளை பார்த்தபடியே நின்றான். அவனை தான் கடந்து செல்ல போகிறோம் என அவள் மனம் நினைத்து மிகவும் பட படத்தது.

    அவனை நெருங்கினாள் தக்ஷா.

    அவளையும் மீறி தக்ஷா அவனை நோக்கினாள். அவன் பார்வையில் இவளுக்கு எந்த தவறான எண்ணங்களும் தோன்றவில்லை. அவன் பார்வையோ “மீண்டும் நான் உன்னை எப்போது பார்ப்பேன் என்பது போல் இருந்தது.

    தொடரும்...
     
    Last edited by a moderator: Aug 4, 2017
    Shanthi vairam, Sri B and S.B.Nivetha like this.
  6. Balakarthik Balasubramani

    Balakarthik Balasubramani Well-Known Member

    Joined:
    Aug 3, 2017
    Messages:
    417
    Likes Received:
    483
    Trophy Points:
    63
    Gender:
    Male
    பல்கலைகழகத்தை விட்டு வெளியே வந்த தக்ஷா, அங்கு திவ்யாவை கண்டாள். திவ்யா அவளை அழைத்து செல்வதற்காகவே அங்கு வந்திருந்தாள். தன் தோழி தன் மீது கொண்டுள்ள அக்கறையை எண்ணி பெருமிதம் கொண்டாள் தக்ஷா. திவ்யாவிடம் இன்று நடந்த சம்பவங்கள் அனைத்தையும் தக்ஷா பகிர்ந்து கொண்டாள். பேருந்து நிகழ்வை தவிர.

    அங்கு நடந்ததை கூறி தன்னையே அவள் பெருமைபடுத்திகொள்ள விரும்பவில்லை. அதனால், பேருந்தில் பெரியவர் பாராட்டியதை தவிர எல்லாவற்றையும் புட்டு புட்டு வைத்தாள் தக்ஷா. பார்த்திபன் பற்றி கூட கூறினாள் திவ்யாவிடம். அவனை பற்றி கூறுகையில் தக்ஷா சிறிது நாணத்துடனே கூறினாள். பெண் என்பவளுக்கு வெட்கம் என்பது இயற்கை தானே! அதில் என்ன நாம் தவறு கண்டுபிடிக்க முடியும்.

    ஒரு பெண்ணையோ, ஒரு பையனை பற்றியோ கூறும்போது சக தோழிகள் கிண்டல் செய்வதும் இயற்கை தானே! உங்களுக்கு புரிகிறதா!

    ஆம், திவ்யாவும் பார்த்திபன் பற்றி தக்ஷா கூறுகையில் அவளை கிண்டல் செய்து சிரித்தாள். தக்ஷா கோபத்துடன் அவள் தோழியை உற்று நோக்கவே, திவ்யா அவளை மேலும் கிண்டல் செய்தாள். திவ்யா அவளிடம், “என்னடி அவனை தான் நீ கண்டுகொள்ளவில்லையே! பிறகு அவனை பற்றி சொன்னால் நீ ஏன் கோபம் கொள்கிறாய் என்று சொல்லி மீண்டும் சிரித்தாள்.

    வீடு செல்லும் வரை திவ்யாவிடம் தூண்டிலில் சிக்கிய மீன் போல் துடித்து போனாள் தக்ஷா. இருப்பினும் அவளுக்கு அது பிடித்து இருந்தது. சிரித்துகொண்டே இருவரும் வீடு வந்து சேர்ந்தனர்.

    இரவு உணவு உண்ட பின்னர் இருவரும் தூங்க சென்றனர். திவ்யாவோ விரைவில் தூங்கிவிட்டாள். தக்ஷா அன்று நடந்த அனைத்து நிகழ்ச்சியையும் வைத்து மனதிலேயே கற்பனை கதை தயார் செய்தாள். தன்னை காப்பாற்றிய அந்த பார்த்திபனை கதாநாயகனை போல் சித்தரித்தாள். 'என்னை ஏன் இவன் காப்பாற்ற வேண்டும்? என்னிடம் பேச துடியாய் துடித்தானே அவன். இருப்பினும் அவன் மனதை நாம் ஏன் காயப்படுத்தினோம்? நான் ஒன்றும் அவ்வளவு அழகு இல்லையே. அப்புறம் ஏன் அவன் என்னிடம் பேச வேண்டும் என்று ஆசை கொண்டான்? அவன் நல்லவனா! இல்லை சினிமாவில் நான் பார்த்ததுபோல் தவறான எண்ணம் கொண்டவனா! அப்படி உள்ளவனாகா இருந்தால் என்னை காப்பாற்றி இருக்க மாட்டானே!!!' இவ்வாறு ஆயிரம் எண்ணங்கள் அவள் மனதில். சில நேரங்களில் அவள் தந்தை அவள் மன கதையில் வந்து சென்றார்...

    வில்லனாக!

    ஆம், தன் தந்தை ஏன் அவ்வாறு நடந்து கொண்டார் என்றும் யோசித்து குழம்பி போனாள். பின் அவளை மீறி தூக்கம் வரவே தக்ஷா அயர்ந்து தூங்கினாள்.

    திவ்யா அவளை கட்டாயபடுத்தவே இரு நாட்கள் அவளுடன் தங்க சம்மதித்தாள் தக்ஷா. அந்த இரு நாட்களும் இருவரும் நன்றாக சென்னை முழுவதும் சுற்றினர். அவள் செல்லும் இடங்களில் யாரை பார்த்தாலும் பார்த்திபனை பார்ப்பது போல் தோன்றியது அவளுக்கு. குற்ற உணர்ச்சியில் குழைந்து போனாள் தக்ஷா. அவள் ஊருக்கு புறப்படவிருந்த முதல் நாள் இரவு தக்ஷா தந்தை திவ்யாவிற்கு போன் செய்தார். தக்ஷாவோ பேச மறுத்துவிட்டாள். எப்படி பேசுவாள்!!! முதலில் தக்ஷாவிற்கு தான் ராமு போன் செய்தார். ஆனால், அவர் அழைப்பை தக்ஷா ஏற்காததினாலே திவ்யாவிற்கு போன் செய்தார் ராமு.

    தக்ஷா தன் ஊருக்கு புறப்பட்டாள். திவ்யாவும் மகிழ்ச்சியுடன் தன் தோழியை வழி அனுப்பி வைத்தாள். தன் தோழியுடன் நன்றாக ஊர் சுற்றியதால் தக்ஷா சிறிது களைப்பாகவே இருந்தாள். அவள் பக்கத்தில் 35 வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு பெண் அமர்ந்திருந்தாள்.

    அப்பெண் அமைதியாகவே இருந்தாள். அவள் முகத்தில் ஏதோ ஒரு சோகம் மட்டும் தெரிந்தது. அவள் ஒரு மருத்துவமனைக்கு அருகில் ஏறியதால், அவள் உடல் நலம் பாதிக்கப்பட்ட பெண் என்று மட்டும் தெரிந்து கொண்டாள் தக்ஷா. எனவே அவளிடம் இவள் பேச்சு ஏதும் கொடுக்கவில்லை. காரணம், கேட்டு அவளை மேலும் கஷ்டபடுத்த தக்ஷா விரும்பவில்லை.

    தக்ஷா, அந்த பெண் மேல் அளவு கடந்த நம்பிக்கை வைத்திருந்தாள். அவள் அப்பாவித்தனத்தால்!! அவள் கண்டக்டரிடம் டிக்கெட் வாங்கிவிட்டு அயர்ந்து தூங்கிவிட்டாள். தக்ஷாவும் தான். சிறிது நேரம் கழித்து எழுந்த தக்ஷாவிற்கு அதிர்ச்சி. காரணம், அவள் கொண்டு வந்த பையை காணவில்லை. அந்த பெண்ணையும் தான்.

    தக்ஷாவிற்கு என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை. 'அந்த பெண் தான் எடுத்து சென்றாளா? இல்லை, வேறு எவரேனும் எடுத்து சென்றனறா?' என்று குழம்பிபோனாள். தான் அந்த பெண் மீது வைத்திருந்த மடத்தனமான நம்பிக்கையை நினைத்து மிகவும் வருந்தினாள் தக்ஷா.

    இந்த முறை அந்த முடியாத பெண் மீது மிகவும் கோபமும் கொண்டாள். அவள் மீது கொண்ட பரிதாபம் பஷ்பமானது. இந்த முறை, அளவு கடந்த கோபம் அவள் மீது அனலாய் எரிந்தது. மீண்டும், 'அவள் தான் எடுத்து சென்றாளா! இல்லை வேறு எவரேனும் எடுத்து சென்றனரா?' என்று யோசிக்க தொடங்கினாள் தக்ஷா.

    தக்ஷா ஒரு முடிவுக்கு வந்தாள். தன் பையை தேட வேண்டும் என்று. அதனால், அவள் மீது கொண்ட அவ நம்பிக்கை மற்றும் தவறான அபிப்பிராயங்களை அடியோடு மறந்தாள்.மீண்டும், அவள் கண்ட சினிமாவில் வரும் சம்பவங்களை பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்தாள். இருப்பினும் அவளுக்கு எந்த யோசனையும் தோன்றவில்லை. அதனால், இந்த முறை தக்ஷாவே கதைக்கு இயக்குனராக முடிவெடுத்தாள். ஆம் தக்ஷா தனது வழியே அவன்/அவளை கண்டுபிடிக்க முடிவு செய்தாள்.

    தக்ஷாவின் தேடுதல் வேட்டை ஆரம்பம் ஆனது. அவள் வீட்டுக்கு செல்ல வேண்டிய நேரம் குறைவானதாகவே இருந்ததால்... அவள் தேடல் அந்த நோயாளி பெண்ணிடமிருந்து தொடங்கியது. அவளின் சிந்தனை அந்த பெண் ஏறிய இடத்திலிருந்து ஆரம்பித்தது. அவள் எந்த ஊர் பெண் என்று சிந்திக்க தொடங்கினாள் தக்ஷா. அவள் ஏறிய மருத்துவமனையின் பெயர் சைன்ட் ஜோசப் என்பதை தக்ஷா தன் நினைவிற்கு கொண்டு வந்தாள்.

    ஆனால், மருத்துவமனையில் என்னவென்று சொல்லி அவள் பற்றிய விவரத்தை வாங்குவது என்று தக்ஷாவிற்கு புரியவில்லை! தெரியவும் இல்லை. அது மட்டும் அல்லாமல் அவ்வளவு பேர் வந்து செல்லும் மருத்துவமனையில் எப்படி அவளை பற்றி தெரிந்து கொள்வது என்றும் தக்ஷா தெரியாமல் தவித்தாள். மேலும் அவள் மனதில் 'நான் ஒரு சாதாரண பெண் அல்லவா! நான் கேட்டதும் அந்த பெண்ணை பற்றி என்னை நம்பி மருத்துவமனையில் எப்படி சொல்வார்கள்? சந்தேகப்பட மாட்டார்களா?' என்று தக்ஷா எண்ணினாள்.

    பேருந்தோ தக்ஷா ஊரை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தது. தக்ஷாவின் மனமோ திருடனை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தது. தக்ஷா தன் ஊரை நெருங்கி கொண்டிருந்தாள். அவள் ஊரை நெருங்க நெருங்க திருடன் தொலைவில் ஒரு சின்ன மைய புள்ளி போல் தெரிந்தான் அவள் மனதில். ஆம், தக்ஷா தன் நம்பிக்கையை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் இழந்தாள். தன் மனக் கதை தோல்வியுரப்போவதை எண்ணி மிகவும் வருந்தினாள்.

    தொடரும்...
     
  7. S.B.Nivetha

    S.B.Nivetha Well-Known Member Staff Member

    Joined:
    Jun 19, 2017
    Messages:
    771
    Likes Received:
    273
    Trophy Points:
    63
    Gender:
    Female
  8. Balakarthik Balasubramani

    Balakarthik Balasubramani Well-Known Member

    Joined:
    Aug 3, 2017
    Messages:
    417
    Likes Received:
    483
    Trophy Points:
    63
    Gender:
    Male
    என்ன செய்ய போகிறாள் தக்ஷா. அவளிற்கு இது வாழ்வா? சாவா? போராட்டமாகவே இருந்தது.


    தான் ஏமாந்ததை தன் தந்தை தெரிந்து கொண்டால் என்ன ஆகும்?' என்று எண்ணி அழுதாள்.

    'தான் கண்ட கனவு கலைந்து விடுமோ...' என்றும், 'தனக்கு பொறுப்பில்லை என்று அல்லவா தன் தந்தை நினைப்பார். பின் எவ்வாறு என்னை கல்லூரிக்கு அனுப்புவார்?' என்று தனக்குள்ளே தக்ஷா 1000 கேள்விகளை கேட்டு கொண்டாள்.

    தக்ஷா தன் ஊரை அடைந்தாள். ஆனால், பேருந்தை விட்டு இறங்கவில்லை. வீட்டுக்கு செல்லகூடாதென்று முடிவு செய்தாள்.

    தக்ஷாவிற்கு திடீரென்று ஒரு யோசனை தோன்றவே பேருந்தை விட்டு இறங்கினாள். தக்ஷா தன் தந்தை கொடுத்த பணத்தை மட்டும் தன் இடுப்பிலே முடிந்து வைத்திருந்தாள். ஆம் அந்த முகம் தெரியாத நபர் எடுத்து சென்றது தக்ஷா வின் பணத்தை அல்ல. அவளது கல்வி சான்றிதழ்களையே!

    பணத்தை விட இந்த உலகில் மிக பெரிய செல்வம் கல்வியே! இருப்பினும் அந்த கல்வியையே விலைக்கு வாங்கவும் இப்பொழுது முடிகிறது. தக்ஷா பேருந்து நிலையத்தின் அருகாமையில் இருந்த ஒரு கடைக்கு சென்றாள். அது ஒரு பேன்சி ஸ்டோர். அங்கு சென்ற தக்ஷா தன் கையில் இருந்த பணத்தின் சிறு தொகையை கொண்டு ஹேன்ட் பேக் ஒன்றை வாங்கினாள். பேருந்து பயணத்துக்கு தேவையான தொகையை மட்டும் அவள் பத்திரப்படுத்திக் கொண்டு மீண்டும் அதே பேருந்தில் ஏறினாள். தக்ஷா தன் ஊரை விட்டு மீண்டும் புறப்பட்டாள்.


    அப்பொழுது, பேருந்து புறப்படும் சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு தன் ஊரில் உள்ள ஒரு பெரியவர் அவளை பார்த்து விட்டார். அவர் தக்ஷாவிடம் வந்து “எங்கு செல்கிறாய் தக்ஷா” என்று கேட்கவே தக்ஷாவிற்கு தூக்கிவாறி போட்டது. அவள் ஒரு நிமிடம் என்ன செய்வதென்று தெரியாது திகைத்து நின்றாள். தக்ஷா அவரிடம், “இல்ல பெரியவரே! கல்லூரியில் சேர்வது சம்பந்தமா வெளி ஊர் செல்கிறேன்” என்று சொல்லி சமாளித்தாள். அவரும் “அப்படியா கொழந்த பார்த்து பத்திரமா போயிட்டு வா!. அடிபட்டா அடிபட்டவன தூக்காம அவன் வச்சிருக்க பர்ச தூக்குற உலகம் இது. பார்த்து பொயிட்டு வா கொழந்த” என்று சொல்லவே அவள் பை தொலைந்ததை அந்த பெரியவர் சுட்டி காட்டுவதை போல் அவளுக்கு தோன்றியது. அந்த பெரியவருக்கு மனதில் கண்ணீருடனும் முகத்தில் புன்னகையுடன் விடை கொடுத்து புறப்பட்டாள் தக்ஷா.
     
    Last edited by a moderator: Aug 5, 2017
    Sri B likes this.
  9. Balakarthik Balasubramani

    Balakarthik Balasubramani Well-Known Member

    Joined:
    Aug 3, 2017
    Messages:
    417
    Likes Received:
    483
    Trophy Points:
    63
    Gender:
    Male
    தக்ஷா மீண்டும் பயந்தாள். காரணம், அந்த பெரியவர். ஆம் அவள் வீட்டில் சென்று அவர் ஏதும் உலறிவிடுவாரோ என்று அவளுக்கு பயம். இவள் ஊருக்கு வருவது ஏற்கனவே தான் தக்ஷா தந்தைக்கு தெரியுமல்லவா! அதனால் தக்ஷா பயந்தாள். மேலும் அந்த பெரியவர் தக்ஷா குடும்பத்துக்கு மிகவும் வேண்டியவர். ராமுவும் அந்த பெரியவரும் தன் ஊர் நடப்புகளை பேச ஆரம்பித்து அமெரிக்க வரை சென்று விடுவர்.

    விமானம் இல்லாமலே!

    தன் தந்தை என்ன சொல்வாரோ என்று முதலில் பயந்தாள் தக்ஷா. “என் மீது அவருக்கு அக்கறை இருந்தால், இவ்வாறு அவர் நடந்திருப்பாரா? என்னை தனியாக சென்னைக்கு அனுப்பியது அவர் தவறு அல்லவா? என் மீது அக்கறை இருந்திருந்தால் என்னை அவர் தனியாக அனுப்பி இருக்க மாட்டாரே! நானும் என் உடைமைகைளை இழந்திருக்கமாட்டேனே” என்று அவள் மனதிற்குள்ளே கேட்டுக்கொண்டாள்.

    தன்னை ஒரு வக்கிலை போல பாவித்து கொண்டு கேள்விகளை சர மாரியாக அவள் தந்தை மேல் அடுக்கினாள் தக்ஷா.

    தக்ஷா, தன் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த பெண் எந்த ஊர் என்று யோசிக்க தொடங்கினாள். அந்த பெண் கண்டக்டரிடம் டிக்கெட் கேட்ட பொழுது அவள் விழித்து கொண்டிருந்தாள். அதே ஊருக்கு தக்ஷா டிக்கெட் எடுத்து பயணம் செய்ய ஆரம்பித்தாள். 'ஒரு வேளை அந்த பெண் நமது சான்றிதழ்களை எடுக்க வில்லை என்று கூறினாள், என்ன செய்வது? பிறகு யாரிடம் போய் கேட்பது? வேறு யாரையும் நமக்கு தெரியாதே?' இவ்வாறு அவளை அவளே குற்றவாளி கூண்டில் ஏற்றிக் கொண்டு வாதமிட்டாள் அவள் மனதிடம்.

    அப்பொழுது, சிறிது நம்பிக்கை கொண்டு பெருமூச்சு விட்டாள் தக்ஷா. அவளுக்கு நம்பிக்கை பிறந்ததற்கு காரணம் அவள் கண்ட காட்சியே! ஆம், ஒரு சிறுவன் தன் அருகில் அமர்ந்து அவர் தந்தை செல்போனில் கேம் விளையாடினான். அவன் இலக்கை எட்ட முயற்சி செய்து தோற்று கொண்டே இருந்தான். இருப்பினும் அவன் விடா முயற்சியை விடவே இல்லை. அதனை கண்ட தக்ஷாவிற்கு தன்னம்பிக்கை பிறந்தது. அவன் என்ன செய்கிறான் என்பதை பார்க்க ஆவல் கொண்டாள் தக்ஷா. தன் துன்பத்தை மறந்து அதனை ரசிக்கவும் தொடங்கினாள்.

    அவள் பார்ப்பதை கண்ட அவன், மிகவும் ஆர்வத்துடன் விளையாடினான். இலக்கை எட்ட வேண்டுமென்ற வெறியுடன் விளையாடினான்.

    இது இயல்பல்லவா மனிதர்களுக்கே.!!!

    இரண்டு வகையான மனிதர்கள் இவ்வுலகில்... ஒன்று, தன் திறமையை மற்றவர்கள் பார்த்தால் கூச்ச சுபாவம் கொள்வோர். இரண்டு, எவரேனும் அவர் திறமைகளை உற்று நோக்கினால்... அவர்களிட்த்தில் அவர் திறமைகளை நிருபிக்கும் மனிதர்கள்.

    இந்த சிறுவன் இவற்றுள் இரண்டாம் ரகம். ஆம் ஆர்வத்துடன் விளையாடிய அச்சிறுவன் இலக்கையும் எட்டினான். அப்படி என்றாள் அவன் இரண்டாம் ரகம் தான் அல்லவா????? அந்த சிறுவன் வெற்றி களிப்பில் துள்ளி குதித்தான். அதனை ஒரு வித ஏக்கத்துடனே தக்ஷா பார்த்து கொண்டிருந்தாள். தக்ஷா அந்த பெண் ஊரை அடைந்தாள். பேருந்தை விட்டு இறங்கி அந்த ஊரில் இருந்த ஓர் கடையை நோக்கி இப்பொழுது சென்றுகொண்டிருக்கிறாள்.

    சிறிது தூரம் சென்ற தக்ஷா திடீரென்று நின்றாள். தான் வாங்கிய ஹேன் பேக்கை வெளியில் எடுத்தாள். அதில், அவள் கையில் இருந்த பணத்தை வைத்தாள்.

    சுமார் ஒரு 3500 ரூபாய் இருக்கும். அவள் கையில் வைத்திருந்த பணம். அந்த ஹேன்ட் பேக்குடன் அக்கடைக்கு சென்றாள். அந்த கடையில் ஒரு பெண்ணே இருந்தாள். அவளுக்கு 30-35 வயதுக்குள் இருக்கும்.
     
    Shanthi vairam and Sri B like this.
  10. Balakarthik Balasubramani

    Balakarthik Balasubramani Well-Known Member

    Joined:
    Aug 3, 2017
    Messages:
    417
    Likes Received:
    483
    Trophy Points:
    63
    Gender:
    Male
    கடைக்கு வந்த தக்ஷாவிடம் அந்த கடைக்கார பெண் “யாரும்மா நீ? என்ன வேணும்?” என்று கேட்டாள். “எனக்கு ஒரு உதவி நீங்க செய்யனும் அம்மா.” என்று தக்ஷா கூறினாள். கிராமத்து பெண்கள் உதவி என்று எவரேனும் கேட்டு வந்தாள் உடனே செய்து விட மாட்டார்கள். ஒரு நிமிடம் யோசித்த பிறகே ஒரு முடிவு எடுப்பர். மற்றவர்கள் இவ்வாறு செய்கிறார்களோ இல்லையோ, கண்டிப்பாக பெரும்பாலான கடைக்காரர்கள் இவ்வாறு யோசிப்பது வழக்கம்.


    அந்த கடைப் பெண்ணும் சிறிது மௌனம் காத்த பிறகே என்னவென்று தக்ஷாவிடம் கேட்டாள். ஆனால், தக்ஷா கூறிய காரணத்தை கேட்ட அந்த கடைக்கார பெண் குற்ற உணர்ச்சி கொண்டாள்.


    காரணம், தக்ஷா கூறிய பதிலே! தக்ஷா, அந்த கடைக்கார பெண்ணிடம் “அம்மா நான் படிப்பு விஷயமாக சென்னை சென்று வருகிறேன். நான் பேருந்தில் வரும்பொழுது ஒரு 30 வயது மதிக்க தக்க ஒரு பெண் அருகில் அமர்ந்திருந்தாள். நான் சென்னை சென்ற அசதியால் தூங்கிவிட்டேன். எழுந்து பார்த்த பொழுது அந்த பெண்ணை காணவில்லை. ஒரு பை மட்டும் என்னிடத்தில் இருந்தது. அதை திறந்து பார்த்தபொழுது அதில் பணம் நிறைய இருந்தது. அந்த பெண் இந்த பையை விட்டு சென்றுவிட்டார் என்று நான் நினைக்கிறேன்! அவள் ஒரு மருத்துவமனை அருகிலே ஏறினாள். இதை வேறு யாரிடமும் கொடுத்தால் உரியவரிடம் ஒப்படைப்பாரா? இல்லையா? என்று தெரியவில்லை. அதனால் நான் இவ்வூருக்கு இப்பொழுது வந்தேன்” என்று தக்ஷா கூறி முடித்தாள்.


    அவள் வார்த்தைகளை கேட்ட அந்த பெண் சிலிர்த்து போனாள். எந்த மருத்துவமனை என்று கேட்டாள். தக்ஷா மருத்துவமனை பேர் கூறவே அந்த கடைக்கார பெண் அடையாளம் கண்டுவிட்டாள்.


    இப்பொழுது, அந்த கடைக்கார பெண் முழு மனதுடன் அவளை அந்த வீட்டுக்கு அழைத்து செல்லவும் ஒப்புக்கொண்டாள். ஒருவேளை, உண்மையை தக்ஷா கூறி இருந்தால் அவள் தக்ஷாவிற்கு உதவி இருப்பாளோ இல்லையோ? காலத்திற்க்கு ஏற்றவாறு தக்ஷா கூறிய பொய் அழைத்து சென்று கொண்டிருக்கிறது இப்பொழுது அவளை!!!


    தொடரும்...
     
    Shanthi vairam, Sri B and S.B.Nivetha like this.

Share This Page