Exclusive Novel - Nazhuvum Ithayangal | நழுவும் இதயங்கள் - சாரா தியா

Discussion in 'SaraDhiya Stories' started by sara dhiya, Sep 16, 2015.

  1. sara dhiya

    sara dhiya New Member

    Joined:
    Aug 1, 2015
    Messages:
    101
    Likes Received:
    132
    Trophy Points:
    0
    Gender:
    Female
    ஹாய் பிரண்ட்ஸ்

    நான் இங்கு எனது அடுத்த கதையை தர உள்ளேன் பிரிண்ட்ஸ். கதையின் தலைப்பு,

    [BCOLOR=#ffffff]"நழுவும் இதயங்கள்"[/BCOLOR]

    இதயம் என்றாலே, நழுவ தானே செய்யும். அதுவும் பசுமையான கல்லூரி நாட்களில்....

    சொல்லவும் வேண்டுமா? பார்க்கும் யாவிலும் நழுவும் இதயம், அதோடு பிடிக்கும் நபர்களிடமும் நழுவும் இதயம். அதன் பின்னும் இதயங்கள் நழுவுமா?

    நம் கதையில், யாரின் இதயம் யாரிடம் நழுவியது என்பதை பார்க்கலாம்.

    வழக்கம் போல் கதையின் நாயகன் நாயகியை கதைக்குள்ளே சந்தியுங்கள்.

    நீங்கள் இந்தக் கதைக்கு ஆதரவு தருவீர்கள் என நம்பி, களத்தில் இறங்குகிறேன்... ஆனால், எப்போது இறங்குவீர்கள் என்று தானே கேட்கிறீர்கள்...

    நிச்சயம் ஒரு ஐந்து தினங்களுக்குள் வந்து விடுகிறேன்...

    அதுவரை நட்புடன்
    சாரா @ சாரா தியா
     
  2. sara dhiya

    sara dhiya New Member

    Joined:
    Aug 1, 2015
    Messages:
    101
    Likes Received:
    132
    Trophy Points:
    0
    Gender:
    Female
    10 people like this.
  3. sara dhiya

    sara dhiya New Member

    Joined:
    Aug 1, 2015
    Messages:
    101
    Likes Received:
    132
    Trophy Points:
    0
    Gender:
    Female
    இதயம் 1

    சென்னை வடபழனி முருகன் கோவிலில் அன்று முகூர்த்த நாள் போலும், கூட்டம் எக்கசக்கமாய் இருந்தது. "இந்தக் கூட்டத்தில் நுழைந்து... சென்று... வைஜெயந்தியை அடைவதற்குள்... நான், இங்கிருந்து அடையார் ஆனந்தப்பவனுக்கே சென்று சாப்பிட்டு விடலாம் போல" என்று பெருமூச்சு விட்டாள் ப்ரியதர்ஷிகா.


    இன்று அவள் அலுவலகத் தோழி வைஜெயந்திக்கு திருமணம். மாப்பிள்ளை சென்னை என்பதால், சென்னையில் அதுவும் வடபழனியில் திருமணம் முடித்து, அதற்கு பக்கத்திலேயே ஒரு மண்டபத்தில் விருந்து. கண்டிப்பாக, திருமணத்திற்கு வர வேண்டும், அதுவும் கோவிலுக்கே வரவேண்டும், நான் உன்னை எதிர்பார்ப்பேன் என்று அவள் ரொம்பவும் வேண்டி விரும்பி கேட்டதாலும், "சரி, நாமும் வடபழனி கோவிலைக் கண்டதிலேயே, இவள் திருமணத்திற்கு போய் விட்டு, அப்படியே கோவிலையும் பார்த்து விட்டு வருவோம்" என்று நினைத்து தான் வந்திருந்தாள் ப்ரியதர்ஷிகா.


    அவள் அப்படியே நிற்க, "ஏய் ப்ரியா, வா... என்ன இங்கயே நிற்பதாய் உத்தேசமா? எவ்வளவு நேரம் தான் நிற்ப?" என்றாள், அவளுடன் வந்த அவளின் தோழி கலா.


    "ம்... இதோ... ஆனால், எவ்வளவு கூட்டம்... இதில் எப்படி நாம் நீந்தி செல்லப் போகிறோமோ?" என்று மலைத்தாள்.


    அதற்கு பதிலாய், "உன்னைப் போல் எல்லோரும் போகவில்லையா? அவர்களைப் போல் தான் நாமும் போகணும்" என்றாள் அந்தத் தோழி.


    "இப்படி இடித்துக் கொண்டு, தள்ளுமுள்ளில் சிக்கிக் கொண்டா?" என்று நடந்துக் கொண்டே இவளும் பதில் தர,


    "அம்மா... ரதி தேவியே! உம் வருகைக்காக, இங்கே சிவப்பு கம்பளம் விரித்து காத்திருக்க மறந்து விட்டனர் வைஜெயந்தி குடும்பத்தார்" என்றாள் கிண்டலாய்.


    "என்ன கலா கிண்டலா?" என்று முகத்தைச் சுருக்கி நொடித்தாள்.


    "பின்னே என்ன டி, எல்லோரும் வருகின்ற கோவிலில் கூட்டம் இருக்க தான செய்யும். என்னவோ நீ பெரிய விஐபி போல் அலட்டிக்கிட்டா, கடுப்பு வராதா?" என்று சரியாக சொன்னாள்.


    எல்லாம் சரி தான். ஆனால், நம் ப்ரியாவுக்கோ, இப்படி ஆடு மாடு கூட்டம் போல் உரசிக் கொண்டு செல்வதேப் பிடிக்காது. வேறு வழியில்லாமல், தோழியின் அதட்டலுக்குப் பயந்து, மெதுவே ஊர்ந்து, ஒதுங்கி, இடுங்கி யார் மீதும் உரசாமல், ஒரு வழியாய் உள்ளே நுழைந்து விட்டாள்.


    உள்ளேயும் பரவலான கூட்டம் தான், என்ன விலகி நடந்து செல்ல இடம் இருந்தது. ப்ரியாவும், தன் தோழி கலாவுடன், வைஜெயந்தியை தேடி சென்றாள். ஒரு வழியாய், தோழியின் திருமணம் நடக்கும் இடத்திற்கு வந்தவர்கள், அவளை அடைந்து, "வாழ்த்துக்கள் வைஜீ... " என தோழிகள் இருவரும் வாழ்த்தினர்.
    அதற்கு வைஜெயந்தியும், "நன்றி தர்ஷி, நன்றி கலா..." என கூறிவிட்டு, சற்று முன் தன் கணவனான அந்தக் கனவானுக்கும் அறிமுகப் படுத்தி வைத்தாள்.



    பின்னர், "இப்படியே... இங்க கொஞ்சம் நேரம் இருங்கபா... அப்படியே, எங்க கூடவே மண்டபத்திற்கு வேன்ல போய் விடலாம் கலா. ப்ரியா நீயும் தான்" என்று அவர்களை தன்னுடனே நிறுத்திக் கொண்டாள்.


    அவள் சொன்னது போலவே, மணமக்களுடனே வேனில், மண்டபத்திற்கு சென்றனர். இதற்கிடையில் வைஜியின் தாய், அத்தை, சித்தி, பெரியம்மாக்கள் என பல உறவு பெண்கள் இவர்களை விசாரித்து, பின் வைஜியுடன் பணிபுரியும் தோழிகள் என தெரிந்த பின், அவர்களை வரவேற்று உபசரித்தார்கள்.


    மேலும் ஒரு படி மேலே போய், "எங்க ஜெயா போன்று, உங்களுக்கும் விரைவில் திருமணம் நடைப்பெற வேண்டும் அம்மா" என ஆசி வேறு வழங்கினார்.


    அதைக் கேட்ட, கலா வெட்கத்தோடு, "எனக்கு கல்யாணம் முடிஞ்சிருச்சு மா... இவளுக்கு தான் ஆகல" என கூறியப்படி ப்ரியாவை பார்த்தாள். ப்ரியாவும் வெட்கப்பட்டாலும், சிறிது தடுமாறிப் புன்னகைத்தாளோ? என தோன்றியது. மண்டபத்தில் இறங்கியதும், அனைவரையும் சாப்பிடப் போக சொல்ல, இவர்கள் இருவரையும் வைஜியின் அம்மா, உணவருந்த அழைத்து சென்றார். அவர்கள் பந்தியில் அமர்ந்ததும், வைஜியின் அம்மாவை, ஒரு உறவினர் அழைத்து பேசவும், அந்தச் சொந்தத்தை உபசரிக்க சென்று விட்டார்.


    இவர்கள் இலையை விரித்து நீர் தெளிக்க, அருகில் இருந்தவரும், இலையில் நீரை தெளிக்கிறேன் என தவறுதலாய் ப்ரியாவின் தண்ணீர் டம்ளரை தட்டி விட்டு விட... உடனே அந்த நடுத்தர வயது பெண்மணி பதறி, டம்ளரை நிறுத்தப் போக... அதற்குள் ப்ரியா நிறுத்தி விட்டாள். "சாரி மா... கை தவறுதலாய் பட்டு விட்டதமா?" என கெஞ்சலான புன்னகையோடு சொல்ல,


    "பரவாயில்ல ஆன்ட்டி... தெரியாம தானே தள்ளி விட்டுட்டீங்க?" என்று புன்னகைத்தாள்.


    "நீ... நீங்க ஜெயா பிரண்டுஸ் தான மா" என கேட்க, புன்னகை மாறாமல் கலாவுக்கும் சேர்த்து "ஆமாம் ஆன்ட்டி" என்றாள். ஆனாலும், இருவரும் இவர் யாரெனப் பார்வையால், கேள்வியைப் பரிமாறினாலும், மனதிற்குள், "வைஜியின் அத்தையோ... இல்லை பெரியம்மாவோ?" என எண்ணினார்கள். அதைத் தங்களுக்குள், ரகசியமாய் மெல்ல பரிமாறிக் கொண்டனர்.


    ஆனால், அதற்குள் அவர், "நான் ஜெயாவோட பெரியம்மா மா... நீங்களும் தஞ்சாவூர் தான?" என்று கேட்டார் அந்தப் பெரியம்மா.


    "இம்... ஆமாம் ஆன்ட்டி. நான் தஞ்சாவூர் தான். இவள் சேலம் பக்கம், இப்ப கல்யாணமாகி, தஞ்சாவூர்ல இருக்கா" என்று அவள் சொல்லும் போது, பந்தியில் அப்பளம் தொடங்கி, காய்களை வைக்கத் தொடங்கியிருந்தனர்.


    "ஓ... சரி மா... உனக்கு குழந்தை இருக்கா மா?" என அப்பளத்தை நொறுக்கியப்படி, கலாவிடம் கேட்டார்.
    ப்ரியாவுக்கு அடுத்து இருந்தக் கலாவும், அவரை எட்டிப் பார்த்து, "ஒரே ஒரு பையன் ஆன்ட்டி. இப்போது தான் எல்கேஜி செல்கிறான்" என இலையில் வைத்த பால்கறியில், இருந்த பட்டாணியை எடுத்து சுவைத்தப்படிக் கூறினாள்.



    "நல்லதம்மா..." என்றவர், மேற்கொண்டு கேள்வி கேட்கும் முன், அந்தப் பச்சிளம் வாழையிலையில் வெள்ளையாய், முல்லைப் பூ போல, உதிரியாய் சாதத்தை இட்டார் பரிமாறும் நபர்.
    ப்ரியாவும், கலாவும், "உஃப்ப்..." என ஊதி, சாதத்தைக் கலைத்து, குழம்பு ஊற்றுவதற்கு ஏதுவாய் ஒதுக்கி விட்டனர். பின் சாம்பாரும், நெய்யும் வர, அதை சாதத்தில் பிசைந்த அந்தப் பெரியம்மா, "நீ என்னமா படிச்சிருக்க?" என்று மீண்டும் ஆரம்பித்தார். "எம்.எஸ்.சி மாத்ஸ் ஆன்ட்டி..." என பதில் தந்துக் கொண்டே, அவள் உண்ண ஆரம்பித்தாள்.



    அவரும் புன்னகையோடு, உண்ண ஆரம்பித்தார். சற்று நேரம் கழிந்தப் பின், ரசத்திற்காக அந்தப் பெரியம்மா காத்திருந்த வேளையில், "நீயும் ஜெயாவோட அதே பேங்க்ல தான் வேலைப் பார்க்குறியா? என்னவா இருக்க மா?"


    "காஷியரா இருக்கேன் ஆன்ட்டி" என சொல்ல, "ஓ... அந்தப் பொண்ணு?"


    "அவளும் அப்படி தான் ஆன்ட்டி" என சலிக்காமல் பதில் சொன்னவளைப் பார்த்து அந்தப் பெரியம்மா புன்னகைத்தார்.


    பின் ரசம் வரவும், ப்ரியாவின் இலையில் காய் தீர்ந்திருப்பதைக் கண்டு, "இந்தாப்பா... இந்தப் பொண்ணுக்கு கொஞ்சம் கூட்டு கொண்டு வர சொல்லு பா" என்ற படி, அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்து, ரசம், சாதத்தை விட்டு ஓடி விடாதப்படி, நன்றாக பிசைந்தார்.


    ப்ரியாவும் "தேங்க்ஸ் ஆன்ட்டி" என சொல்ல, அவரும் புன்னகைத்தப்படி, ப்ரியாவை கண்களால் அளந்தார். பார்க்க, நிறமாய், லட்சணமாய், நிறைந்து தான் இருக்கிறாள். ஆம், குணத்திலும் தங்கமாய் நிறைந்து தான் இருக்கிறாள்.


    ஏனெனில், தான் தெரியாமல் தவறுதலாய் நீரை சிந்தியப் போதும், முகத்தை லேசாய் கூட சுளிக்காமல், பொறுமையாய், அருமையாய் பேசுகிறாளே இப்பெண். கண்டிப்பாய் நல்ல பெண்ணாக தான் இருப்பாள் என நிமிடத்தில், தன் மனதுள் ப்ரியாவை நல்லவள் என முத்திரைக் குத்தினார்.
     
    ramasamy6, Aravin22, kodiuma and 5 others like this.
  4. sara dhiya

    sara dhiya New Member

    Joined:
    Aug 1, 2015
    Messages:
    101
    Likes Received:
    132
    Trophy Points:
    0
    Gender:
    Female
    பின் இறுதியாய், பாயசத்திற்கு வந்த போது, அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டார். அந்த பெரியம்மா "நீங்க என்ன ஆளுங்கம்மா?" என அவளின் ஜாதியைக் கேட்டார்.


    அவள் தயக்கமாய், பதிலை சொல்ல, அதை உணர்ந்த பெரியம்மா, "இல்லமா, எனக்கு தெரிஞ்ச நல்ல பசங்க ஜாதகம் இருந்தா சொல்றேன். அதுக்கு தான் கேட்டேன். உனக்கு எத்தன வயசு மா?" என விளக்கி, மீண்டும் கேள்வி கேட்டார்.


    "இருபத்து ஐஞ்சு ஆன்ட்டி."


    "ஓ... சரிமா, நான் நல்லக் குடும்பமா இருந்தா, உனக்கு சொல்றேன் ப்ரியா மா. உன் போன் நம்பர் தர்றியா? இல்ல ஜெயாட்ட சொல்லி விடவா? ஆமா, இன்ன ஜெயா அங்க வர மாட்டாள? நீயே நம்பரக் கொடு, நான் நல்ல வரன் வந்தா, உங்க அம்மா அப்பாகிட்ட சொல்றேன்" என அவரே கேள்வி கேட்டு, அவரே பதில் சொல்லி விட்டு, அவளின் எண்ணை வாங்கினார்.


    உண்டு முடித்து விட்டு, அந்தப் பெரியம்மாவிடம், விடைப்பெற்று, ஜெயாவிடமும் சொல்லிக் கொண்டு, செல்ல வந்தனர். ஆனால், அவள் உணவு உண்ண சென்றதால், இருவரும் உண்ட மயக்கம் தீர, சற்று நேரம் அங்கு ஓய்வாய் அமர்ந்தனர்.


    கலா தான் ஆரம்பித்தாள், "ஏன் ப்ரியா இப்படி முகத்த வச்சிருக்க?" என தர்மசங்கடமாய், முகத்தை உம்மென்று வைத்திருந்த ப்ரியாவைப் பார்த்து கேட்டாள். அவளோ "ம்ச்சு..." என சலித்தாள்.


    "ஹே ப்ரியா... இதெல்லாம் சகஜம்பா... கல்யாண வயசுல பொண்ணு இருந்தா, நாலு பேர் கேட்க தான் செய்வாங்க ப்ரியா. அதுவும் உனக்கு இருபத்து ஐஞ்சு வயசு ஆச்சு, அதுவும் நெக்ஸ்ட் மன்த்தோட முடியப் போகுது. அதவாது ஞாபகம் இருக்கா?" என குடும்பப் பெண்ணாய் கேட்டாள் கலா.


    "இம்..." என பெருமூச்சு விட்டவளிடம், "ஏன் ப்ரியா கேட்குறேன்னு தப்பா நினைக்காத, உனக்கு என்ன?... எதுவும் லவ் பைஃலியரா?" என கேட்டாள்.


    அவளோ அதற்கும் பெருமூச்சு விட்டவள், "இல்லை..." என்பது போல் தலையசைத்தாள். இனியும் தன் பெற்றோர் வரன் தேடுவதை தடுக்க முடியாது. பாவம் அவர்களுக்கும் ஆசை இருக்காதா, ஒரே பெண்ணை பெற்று வளர்த்தவர்கள், கண் குளிர அந்தப் பெண்ணிற்கு திருமணத்தை நடத்த வேண்டும் என்று ஆசைப் படுவார்கள் தானே... ஏன் கலாவே தன்னை துளைக்க ஆரம்பித்து விட்டாள்." என எண்ணி இனியும், தன் பெற்றோரிடம் தடைச் சொல்ல முடியாது... சொல்லவும் கூடாது என எண்ணி சிந்தனையில் ஆழ்ந்தாள்.
    பின் வைஜெயந்தி வந்து விட, அவளிடம் விடைப்பெற்று கொண்டு, கிளம்பினார்கள். அங்கிருந்து ரயில் நிலையம் செல்ல, அதற்குரிய பேருந்தில் ஏறினார்கள் இருவரும். எப்படியோ முகூர்த்த நாளான இன்று கூட, கூட்டத்திலும் அமர இடம் கிடைத்தது.



    பேருந்து அடுத்த நிறுத்தத்தில் நிற்கும் போது, ப்ரியாவின் அருகே நின்ற பெண்மணியின் தோள் பை நழுவி, கீழே விழ, அதனால் திரும்பியவள், அவருக்கு உதவப் போக, அதற்குள் அந்தப் பெண்மணி தோள் பையை எடுத்து கொண்டார்.


    அப்போது தான், எதிர்வரிசையில், தனக்கு பின்னே அமர்ந்திருந்த அவனைப் பார்த்தாள். அப்படியே திரும்பிய வாக்கில், இரு நிமிடம் இருந்தவளை, கலா இடிக்க, அதன் பின்னே தான், பட்டிக்காட்டான் பானிப் பூரிக் கடையைப் பார்த்தது போல் தான் அமர்ந்திருந்ததை உணர்ந்து வெட்கியவள், சட்டெனத் திரும்பி நேரே அமர்ந்தாள்.


    "இது... இவன்...? அவன் தானா?" என ஐயத்தோடு இருந்தவள், மீண்டும் அப்பக்கம் திரும்பவில்லை. ஆனால் மனது "ஒரு வேளை அவனாய் இருந்தாள்? அவனுக்கு தன்னை அடையாளம் தெரியுமா? ஒரு வேளை தெரியாமல் போனால்? எதற்கு வம்பு?" என அமைதிக் காத்தாள்.


    இப்படியே இரண்டு நிறுத்தம் கடந்திருக்க, அவளருகே இருந்த பெண்மணியும் இறங்கியிருந்தார். அதன் பின் யாரோ ஒருவன் வந்து நிற்கவும், ப்ரியா முன்பை விட, ஒதுக்கமாய் ஜாக்கிரதையாய் அமர்ந்தாள்.
    சில நிமிடத்திலேயே "எக்ஸ்கியூஸ் மீ... நீங்க... நீங்க ப்ரியதர்ஷிகா தானே?" என்று அவளருகே நின்றவன் கேட்கவும், நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள்.



    "நீங்க... நீங்க ஹர்ஷா...?" என லேசாய் தலையசைத்து கேட்க, "ஹே... ஆமா, எப்படி இருக்க? நல்லா இருக்கியா? இப்ப எங்க வொர்க் பண்ற? சென்னையிலா?" என தன்னை அடையாளம் கண்டுக் கொள்ளவும், தான் யூகித்தது சரி தான் என்பது போல், அடுக்கடுக்காய் அவன் வினவினான்.


    "ஹா... நல்லா இருக்கேன் ஹர்ஷா... நீ... எப்படி இருக்க? இல்லப்பா... நான் தஞ்சாவூர்ல தான் பேங்க்ல வொர்க் பண்றேன்" என விடையளித்தவள், "நீ... எங்க வொர்க் பண்ற? உங்க வீட்டுல எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்களா? எத்தனப் பசங்கப்பா உனக்கு?" என அவனைக் கேட்க, "நான் இங்க தான் வொர்க் பண்றேன். வீட்ல எல்லாம், அங்க... திருச்சில தான் இருக்காங்க. நான் மட்டும் தான் இங்க வொர்க் பண்றேன். எனக்கு இரண்டு பசங்க..." என்றான்.


    "இரண்டு... பசங்களா?" என மனதினுள் அதிர்ந்தாலும், "ஓ... சோ ஹாப்பி பா... உன் வைஃப்ப கேட்டேன் சொல்லு" என அவள் புன்னகையோடு சொன்னாலும், அவனோ "இம்..." என லேசான பதிலோடு அமைதியானான்.


    அதற்குள் நடத்துனர், ஏதோ ஒரு நிறுத்தம் வருகிறது என கூறி, பயணிகளை கீழிறங்கத் தயார்ப்படுத்த, அப்போது "சரி தர்ஷி... நான் வரேன். இறங்கனும்." என அவன் மட்டும் எப்பொழுதும் அழைக்கும், அவளின் பின்பாதிப் பெயரைச் சொல்லி விட்டு, இறங்கினான் ஹர்ஷா.


    அதில்... அவன் அழைத்த அதே பெயரில்... அதே குரலில்... என ப்ரியாவின் ஞாபகம், மலரும் நினைவுகளுக்கு சென்று விட்டது.


    பின், அவளுடன் அமர்ந்திருந்த கலா தான், அவளை இடித்து, "ஹே... ப்ரியா யாரு டி... இது?" என கேட்டாள்.
    "ம்... இவனா...? இவன் என் காலேஜ்மேட் பா... நாங்க எல்லாம் திருச்சில ஒன்னா படிச்சோம். அப்போ பழக்கம். என்னோட பிரின்ட். ஹர்ஷவரதன்" என பதில் தந்தாள்.



    "ஓ... உன் கூட படிச்சவனா...?" என இழுத்தவள், "ஆனா... பசங்களப் பற்றி கேட்ட? கல்யாணமானவனா?" என அதிர்ச்சியோடு கேட்டாள்.


    "ம்... ஆமா, கலா அவனுக்கு சீக்கிரமே மாரேஜ் ஆகிடுச்சு. எப்படியும் மூணு வருஷம் இருக்கும்..னு நினைக்கிறேன்?" என சந்தேகமாய் சொன்னவளைப் பார்த்து,


    "என்ன மூணு வருஷமா? அதுக்குள்ள இரண்டு பசங்களா?" என ஆச்சரியப்பட்டவளைப் பார்த்து, லேசாய் சிரித்தவள், "பின்ன எல்லோரும் உன்ன மாதிரி அஞ்சு வருஷத்துக்கு ஒரு புள்ளன்னு இருப்பாங்களா?" என கேலி செய்தாள்.


    "ஹேய்..." என சிணுங்கியவள், "அப்புறம் உன் பிரின்ட் ரேஞ்சுல போனா... இன்னும் மூணு வருஷத்துல, இன்னும் ரெண்டு புள்ள வந்திரும் போல... நாங்களா நாட்டுக்கு சேவை பண்றோமாக்கும்..." என கலகலத்தப்படி, இருவரும் ரயில் நிலையத்தை அடைந்தனர்.



    இதயம் நழுவும்.........
     
    vedha, ramasamy6, Aravin22 and 12 others like this.
  5. sara dhiya

    sara dhiya New Member

    Joined:
    Aug 1, 2015
    Messages:
    101
    Likes Received:
    132
    Trophy Points:
    0
    Gender:
    Female
    hai frndsssssss

    sry frnds enaku one weeka net sadi seithu vittathu... corp karan sakkadai tondren... enga broad band wireayum sertthu thondittaan pola... atha ippa thaan sari pannanga... so athaan poda mudila sonna datela...

    ini no pbm... sonna madiri ini friday friday potiduren frnds....

    ungal aatharavai nambi intha kadaiyai thodangiyullen...

    please spend a minute to drop ur cmnts here frnds...

    நழுவும் இதயங்கள் பின்னூட்டங்கள்
     
    vedha, kodiuma, priyaanandh and 7 others like this.
  6. sasikala

    sasikala New Member

    Joined:
    Mar 5, 2015
    Messages:
    15
    Likes Received:
    14
    Trophy Points:
    3
    Gender:
    Female
    next?
     
    5 people like this.
  7. sara dhiya

    sara dhiya New Member

    Joined:
    Aug 1, 2015
    Messages:
    101
    Likes Received:
    132
    Trophy Points:
    0
    Gender:
    Female
    இதயம் 2


    ரயிலில் பயணித்து, இரவு வேளையில், தங்கள் ஊரான தஞ்சைக்கு வந்து சேர்ந்தனர் கலாவும், ப்ரியதர்ஷிகாவும். கலாவை அழைத்து செல்ல அவள் கணவனும் மகனும் காத்திருந்தனர். அதே போல் ப்ரியாவை அழைத்து செல்ல, அவள் தந்தை கணேசன் வந்திருந்தார்.


    தோழிகள் இருவரும், மறுநாள் அலுவலகத்தில் பார்க்கலாம் என்று விடைப்பெற்று, தத்தம் வீட்டிற்கு சென்றனர். பின் மறுநாள் விடியல் ப்ரியாவிற்கு சோம்பலாய் விடிய, மீண்டும் போர்வைக்குள் சுருங்கியவளை, "ஹேய்... ப்ரியா எந்திரி நேரமாச்சு... அப்புறம் ஆபீஸ்க்கு நேரமாச்சுன்னு என்ன அவசரப்படுத்தி, என் உயிரை வாங்குவ. மரியாதையா எந்திரி" என அவள் தாய் ஜானகியின் குரல் அதட்டியது.


    "ம்மா... கொஞ்ச நேரம் மா... ப்ளீஸ்..." என பதில் தந்தவளை, மீண்டும் எழுப்ப ஜானகி குரல் தருவதற்குள், "விடு ஜானு. நேற்று ட்ரைன்ல வந்தது அலுப்பா இருக்கும். கொஞ்ச நேரம் படுத்திருக்கட்டும். நீ டிபன்ன ரெடி பண்ணு" என தடுத்தார் கணேஷன்.


    "இம்... இருக்கும் இருக்கும்... நேற்று என்ன நின்னுக்கிட்டேவா வந்திருக்கா? நல்லா உட்கார்ந்திட்டு தான வந்திருப்பா... இந்த வீட்டுல எனக்கு மட்டும் தான் அலுப்பே வராது, வரவும் கூடாது. ஏன்னா என்ன மட்டும் மிஷின்ல செஞ்சிருக்காங்கள? அதுனால இருபத்து நாலு மணி நேரமும் நான் தான் உழைக்கனும்" என புலம்பியப்படி தன் வேலைகளை செய்ய தொடங்கியதுமே, ப்ரியா எழுந்து விட்டாள்.


    இனி இதற்கு மேல் படுத்தால், வீட்டில் ஒரு போர்க்களம் உருவாகும். தந்தை தனக்கு சப்போர்ட் செய்ய, அம்மா அழுது புலம்ப, ப்ரியாவின் மாமாவுக்கு, பெரியம்மா, பெரியம்மாவின் மகனுக்கு, மாமா மகளுக்கு என அப்படியே செல்லும் இந்தக் கதை. கடைசியில் எல்லோரும் "நீ ஏன் வேலைக்கு செல்கிறாய்? வீட்டில் இரு. நம்மிடம் இல்லாத பணமா?" என்று முடியும்.


    இதற்கு எழுந்து, அலுவலகம் சென்று, அங்கு கூட உடம்பு முடியவில்லை என்று ரெஸ்ட் ரூமில் படுத்து கொள்ளலாம் என முடிவு செய்தவளாய், அம்மாவுக்கு சின்னச் சின்ன வேலைகள் மூலம் உதவியப்படி, அலுவலகம் கிளம்ப தயாரானாள்.


    என்ன தான் ப்ரியா வீட்டிற்கு ஒரே பெண்... ஒரே குழந்தை... கூடப் பிறந்தவர்கள் யாரும் இல்லை என்றாலும், பிடிவாதம் பிடிக்கும் குழந்தையாய் வளர்க்காமல், விட்டுக் கொடுத்து, நான்கையும் புரிந்து நடக்கும் பக்குவம் மிக்க மகளாய், பாசமாய், அளவான அன்போடும் கண்டிப்போடும் தான் வளர்த்திருந்தனர் அவளின் பெற்றோர்கள்.


    இதற்கு காரணம் ஜானகி தான் என்றால் மிகையாகாது. என்ன தான் தன் ஒரே செல்வ மகளை செல்லமாய் கணேஷன் வளர்த்தாலும், அவள் ஏதேனும் தவறு செய்தால், உடனடியாய் மன்னித்தாலும், ஜானகி அவள் தவறை உணரும் வரை விட மாட்டார். பின் விடுமுறைகளில் தன் அக்கா பெற்ற ஆண் ஒன்று, பெண் ஒன்று என இரு பிள்ளையோடும் உறவாட விட்டு, ப்ரியாவிற்கு உடன் பிறந்தவர்கள் இல்லையே என்ற ஏக்கம் இல்லாமல் பார்த்து கொண்டார்.


    ப்ரியாவின் பெரியம்மா பையன் சுபாஷிற்கு, தன் தங்கை உதயாவை விட இவள் மீது தான் பாசம் அதிகம். அதே போல் பெண்கள் மூவரும், அதாவது ப்ரியா, உதயா, மற்றும் இவர்களின் மாமன் மகள் சூர்யா என மூவரும் ஒன்றாய் உண்டு, ஒன்றாய் உறங்கி, ஒன்றிரண்டு வயது முன்னே பின்னே இருந்தாலும், உறவினர்களாய் இல்லாமல் தோழிகளாய் இருந்தனர்.


    சில சமயம், இந்தக் கூட்டணியைப் பார்த்து, ப்ரியாவின் ஒரே அத்தையின் மகன் ரத்தினம்... கணேஷனின் ஒரே தங்கையின் மைந்தனான செல்வரத்தினம் கூட, "ஹாய் மூதேவிஸ்" என விடுமுறைக்கு வரும் போதெல்லாம் கலாய்ப்பான்.


    இதனால் கோபமுற்ற ப்ரியா அணியினர், ஒரே நாளில், தங்களை விட ரொம்ப சிறியவளான ரத்தினத்தின் தங்கையான சுவாதியை, ஒன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் மழலையை, தங்கள் கைக்குள் போட்டு, மூவர் நால்வராய் மாறி அவன் முகத்தில் கரியைப் பூசினர்.


    அதன் பின், ரத்தினம் ஏதேனும் கேலி பேசினால், ஏழாம் வகுப்பு படிக்கும் தன் அண்ணனை எதிர்த்து, "ஏய்... அவங்க என் பிரண்டுஸ்ஸு... நீ எதாவது சொன்ன... அப்புறம் உன் கூட பேச மாட்டேன். போ" என செல்லக் கோபம் கொள்வாள்.


    அவன் கூட, "ஏன் பாப்பா... ஒன்னாங்கிலாஸ் படிக்கிற உனக்கு, அந்த அஞ்சாங்கிளாஸ் படிக்கிற பீப்பாங்களாம் உன் பிரண்டா...?" என மீண்டும் கேலி செய்வான்.


    "ஆஅ... ம்மா பாரு மா... அண்ணன" என முறையிடுவாள், அதற்கு எதிரொலியாய் ரத்தினத்தை அதட்டும் குரல் கேட்க, "அடிப்பாவிகளா... என் தங்கச்சியவே எனக்கு எதிரா திருப்பிடீங்களா?" என நொந்தவனால், வேறு ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை.


    தற்போது ஸ்வாதி கல்லூரி படிக்க, உதயா, சூர்யா ப்ரியாவைப் போன்று வேலைக்கு சென்று கொண்டிருந்தார்கள்.


    வங்கியில் வேலையில் மூழ்கி இருந்தவளை, சூர்யாவின் அழைப்பு கலைத்தது. "என்ன சூர்யா? இந்த நேரத்துல போன்"


    "என் லைப்புல ஏன் இப்படி விளையாடுற?" என எந்த வித முகாந்திரமும் இல்லாமல் கேட்டாள்.
    "என்ன சூரி உளறுற? நீ லூசுன்னு எனக்கு தெரியும். அத ஏன் பொழுதுக்கும் நிரூபிக்குற?" என்றாள், சிறிது எரிச்சல் கலந்த குரலில் ப்ரியா.



    "ஏன் சொல்ல மாட்ட, உங்க குடும்பத்துல வாக்கப் படப் போற என்னப் பார்த்தா லூசு மாதிரி தான் தெரியும் உனக்கு" என அவள் அண்ணன் சுபாஷை காதலிக்கும் சூர்யா கூறினாள்.
     
    ramasamy6, Aravin22, Saipriya and 8 others like this.
  8. sara dhiya

    sara dhiya New Member

    Joined:
    Aug 1, 2015
    Messages:
    101
    Likes Received:
    132
    Trophy Points:
    0
    Gender:
    Female
    "இப்ப என்ன விஷயம்னு சொல்றியா இல்ல நான் போன்ன வைக்கவா?" என கடுப்போடே கூறினாள்.


    "உங்க பாச மலர் கூட்டணியால என் கல்யாணம் இங்கே டிலே ஆகுதுடி. இத்தன நாளும், உதயா கல்யாணத்த காரணம் காட்டினார். நானும் நியாயம்னு பொறுத்துக் கிட்டேன்" என சொன்னவளை, இடைமறித்து, "அதான் அவளுக்கு கல்யாணம் முடிஞ்சிருச்சுல. அப்புறம் என்ன?" என ரத்தினத்தை திருமணம் செய்து கொண்ட உதயாவை எண்ணி, இதழில் புன்னகை மிளிர கேட்டாள்.


    "இம்... இதே கேள்விய உங்க அண்ணனுக்கு போன் போட்டு கேளு. தெரியும்" என சலிப்போடு சொன்னவளின் பதிலில் அவள் நொந்துப் போனாள் ப்ரியா.


    "அம்மா தாயே எனக்கு நெறைய வேலை இருக்கு. நான் வீட்டுக்கு வந்து உன் பஞ்சாயத்தக் கேட்குறேன். இல்ல இங்க என் வேலைக்கு உலை வச்சிடுவாங்க" என சூர்யாவின் அழைப்பைக் கத்தரித்து, அலைபேசியை வைத்தாலும், "ஏன் இன்னும் அண்ணாவுக்கு என்ன தான் பிரச்சனையாம்?"என எண்ணியப்படி தன் வேலையை தொடர்ந்தாள்.


    மேலும் அலுத்து கலைத்து, வீடு வந்து சேர்ந்தவளுக்கு, மீண்டும் ஒரு அணுக்குண்டுக் காத்திருந்தது. அது சூர்யாவால் அல்ல, அவள் கல்லூரித் தோழி பாரு என்னும் பார்வதி மூலம் வந்தது.
    வீடு வந்த ப்ரியா, "அம்மா... டீ கொடு மா, ரொம்ப தலைவலிக்குது" என சோர்வோடு கூறினாள்.



    தேநீரோடு, அவளுக்கு பிடித்த பஜ்ஜியையும் செய்து, சுட சுட கொணர்ந்தார் ஜானகி. தேநீரை வாங்கியவள், தன் பசி அறிந்து, தான் கேட்காமலே தனக்கு செய்யும் தாயை நினைத்து நெகிழ்ந்து, "தேங்க்ஸ் மா" என தன்னருகே அமர்ந்தவரின் தோளில் சாய்ந்துக் கொண்டாள்.


    அவரோ அவள் தலையைத் தடவி விட்டு, "ரொம்ப வலிக்குதா மா... ஏன் மா இப்படி கஷ்டப்படுற" என மீண்டும் வேலைக்கு செல்லாதே எனும் பல்லவியை ஆரம்பிக்கும் முன், "அம்மா... உனக்கு தெரியுமா? எவ்ளோ பெரிய தலைவலின்னாலும், உன் டீய குடிச்சா... பயந்து ஓடியே போய்டும் மா. அதுனால நீ கவலைப்படாத" என மேற்கொண்டு பேச்சுக்கு இடமளிக்காமல், தேர்நீரை பருகினாள்.


    அவள் பருகும் போதே, அவள் அலைப்பேசி அழைக்க, "ம்ச்சு... இந்த சூர்யாவுக்கு கொஞ்சம் கூட பொறுமையே இல்ல" என முனுமுனுத்துக் கொண்டே அலைபேசியைப் பார்த்தவள், வேறு ஏதோ புது எண்ணில் இருந்து வரவும், "இது என்ன புது எண்ணாக இருக்கிறது? யாராக இருக்கும்?" என்ற யோசனையோடு, அதை ஏற்று, காதுக்கு கொடுத்தாள்.


    "ஹலோ?..." என கேள்வி தொக்கும் குரல் பாவனையோடு தான் பேசினாள்.


    "ப்ரியா... ப்ரியதர்ஷிகா இருக்காங்களா?" என ஒரு பெண்ணின் குரல் கேட்டது.


    "ம்... ப்ரியதர்ஷிகா தான் பேசுறேன். நீங்க?" என புருவ சுளிப்போடு கேட்டாள்.


    "ஹே... ப்ரி... நான் தான் பாரு... பார்வதி... உன் கூட காலேஜ் படிச்சேனே" என அந்தப் பக்கம் இருந்து குதுகலத்துடன் குரல் கொடுத்தாள் பார்வதி.


    "ஹேய்... பாரு.... எப்படி இருக்க? நல்லா இருக்கியா?" என இவளும் தலைவலியை மறந்து, குதுகலத்துடன் பேச ஆரம்பித்தாள்.


    "இம்... நல்லா இருக்கேன் டா... நீ தான் எங்க கூட லாம் பேசாம இருந்துட்ட. உன் நம்பர் எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு, உன் கிளாஸ் பொண்ணுங்கக் கிட்ட கேட்டு, ஏன் கார்த்தி, ஹர்ஷா கிட்ட எல்லாம் கேட்டு ட்ரை பண்ணி வாங்குனேன் தெரியுமா?"


    "ஓ... சாரி டா அப்படி எல்லாம் இல்ல. வொர்க் கொஞ்சம் பிஸி. நீங்க எல்லாம் வேற வேற ஊருக்கு போகவும் அப்படி அப்படியே பிஸியாகி பேச தான் மறந்துட்டோம். ஆனா உங்கள எல்லாம் நான் மறக்கல மா. ஆமா என் நம்பர் எப்படி கிடைச்சுச்சு?" என பாருவை சமாதானப்படுத்தினாள்.


    "ஹும்... ஏதோ நீ சொல்றதால நம்புறேன். உன் நம்பரா? நான் தேடுறேன்னு தெரிஞ்சு, ஆண்டவர் வந்து எங்க வீட்டு பக்கம் எல்லாம் உன் நம்பர போஸ்டர் ஒட்டிட்டுப் போனார்" என சலித்தாள்.


    "ஹா ஹா ஹா... பாரு நீ மாறவே இல்ல. அப்படியே தான் இருக்க" என சிரிப்போடு சொன்னாள்.
    "நாங்க எல்லாம் அப்படியே தான் இருக்கோம். நீ தான் மாறிட்ட... சரி நான் விசயத்துக்கு வரேன். எனக்கு கல்யாணம் நிச்சயமாகிருக்கு டா, கண்டிப்பா நீ மறக்காம, அம்மா அப்பாவோட வர" என கட்டளையிட்டு, அவள் வீட்டு முகவரி வாங்கியவள், எங்கு? என்று? மாப்பிள்ளை எப்படி? என்ன செய்கிறார்? என ப்ரியா கேட்ட கேள்விக்கு எல்லாம் பதில் கூறினாள்.



    பின் கடைசியில் ஞாபகம் வந்தவளாக, ப்ரியா "ஹே என் நம்பர் எப்படி வாங்குனன்னு சொல்லவே இல்ல"
    "ஹர்ஷாட்ட தான் வாங்குனேன்" என அவள் பதில் தரவும், "ஓ! நான் நேற்று சென்னைல அவனப் பார்த்தேன்." என இவளும் கூறினாள்.



    "ஆமா ப்ரி, அவன் அங்க தான் வேலைப் பார்க்குறான். நான் உன் நம்பர் தேடுறது தெரிஞ்சு அவனே கூப்பிட்டு கொடுத்தான்" என ஒரு வித சோகத்தோடு கூறினாள்.


    "ஆமா, அவன் திருச்சில தான வேலப் பார்த்தான்?" என சந்தேகமாய் கேட்டாள் ப்ரியா.


    "ஆமா ப்ரி, அவன் ஏன் சென்னை வந்தான்னா?" என அவள் நடந்த கதையைக் கூற தொடங்கினாள்.
    அதைக் கேட்ட ப்ரியாவிற்கு, துக்கம் பொங்க, மிகவும் மனம் வேதனை அடைந்தாள். பின் இரவு உணவு முடிந்து, தன் அறையில் படுக்க வந்த ப்ரியாவிற்கு மாலை பாரு சொன்னதெல்லாம் மீண்டும் மீண்டும் நினைவு வந்து, அவளைக் கடந்த காலத்திற்கு இட்டு சென்றது.



    இதயம் நழுவும்....
     
    ramasamy6, Aravin22, Saipriya and 7 others like this.
  9. sara dhiya

    sara dhiya New Member

    Joined:
    Aug 1, 2015
    Messages:
    101
    Likes Received:
    132
    Trophy Points:
    0
    Gender:
    Female
    hai frnds....

    sonna madiri vanthuten...

    thanksssss to all my readers who motivated me n supported me...

    and inniku konjam priya voda family pathi soliruken... inimae adutta ud la irunthu neenga ellattaiyum guess panni tan aakanum... so readya irunga frnds........

    unga cmnts thaan en boost... so inga vanthu unga cmntsai solungal frnds

    naluvum idayangal comments
     
    4 people like this.
  10. sara dhiya

    sara dhiya New Member

    Joined:
    Aug 1, 2015
    Messages:
    101
    Likes Received:
    132
    Trophy Points:
    0
    Gender:
    Female
    பகுதி 3

    ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு.....

    அன்று மதியம்... வேதியல் கூடத்தில், ஒரு தடுப்பில் இருந்து திடீரென ஒரே புகை மண்டலமாய் மாற, லேசான இறுமலோடு, "ஹு... ஹு..." என இறுமியப்படி, புகை வந்த திசையைப் பார்த்தாள். அது தனக்கு எதிர் வரிசையில் இருந்து வர, அதனால் அங்கு குடுவைகள் வைப்பதற்காக அமைக்கப்பட்டிருந்த தடுப்பின் இடுக்கில், குனிந்து யாரெனப் பார்த்தாள் ப்ரியதர்ஷிகா.


    எதிரே இருந்த ஒரு மாணவனும், லேசான கமறலோடு அவனும் இறுமியப்படி இருந்தான். இதற்கிடையே, அங்கு வந்த இன்னொருவன் "டேய் ஹர்ஷா... என்னடா பண்ணி தொலைச்சிட்டு இருக்க...?" என வந்தான்.
    ஆனால், அவனோ பதில் சொல்ல முடியாமல் இறும, "டேய்... அங்க பாரு உன்ன தான் டா சார் பார்க்குறார்" என பயம் காட்டினான்.



    "இன்னிக்கு வெள்ளிக்கிழமைல டா கார்த்தி, அதான் டா சாம்பிராணிப் புகை போடுறேன்" என்றான் ஹர்ஷவரதன். "உனக்கு இருக்க கொழுப்புக்கு..." என்ற அர்த்தத்தில் அந்த கார்த்தி பார்க்கும் போதே, ஒரே வரிசையில் இருந்த தடுப்புக்கு அந்தப் பக்கம் நின்றிருந்த ப்ரியா, அவர்களின் சம்பாஷணையில் கிளுக்கென சிரித்து விட்டாள்.


    அதன் பின்னே, இவர்களும் தடுப்பிற்கு எதிரே இருந்த ப்ரியாவை பார்த்து, லேசாய் அதிர்ந்து, இருவரும் தங்களுக்குள் அசடு வழிந்தாலும், அந்த ஹர்ஷா என்பவனோ "இல்லடா இந்த சால்ட், என்ன பண்ணாலும் ரிசல்ட்டே வரமாட்டேங்குது டா" என்று கடுப்போடு சொன்னான்.


    அது வேறு ஒன்றும் இல்லை. அன்றைய வேதியல் சோதனைக் கூடத்தில், வேதியல் உப்பைக் கொடுத்து அது என்ன வேதியல் உப்பு என கண்டுப்பிடிக்கும் சோதனை தான், நடந்து கொண்டிருந்தது. இதுவே வண்ண உப்பு என்றால், நிறத்தை வைத்தே ஓரளவு கண்டுபிடித்து விடலாம். ஆனால், அந்த இயற்பியல் துறை மாணவனான ஹர்ஷாவிற்கு தந்ததோ நிறமற்ற வெள்ளை உப்பு.


    கார்த்திக் தன் சோதனையை முடித்து விட்டு, நண்பனைக் காண வரும் போது தான், எந்த சோதனையும் பதில் தராத கடுப்பில், கலந்து வைத்திருந்த உப்பு நீரில், எல்லா வேதியல் கரைசலையும் எடுத்து எடுத்து ஊற்றி விளையாடிக் கொண்டிருக்க... ஆனால் விளையாட்டு வினையாய் மாறும் என இதற்கு தான் சொன்னார்களோ? இவன் விளையாட்டிற்கு ஊற்றிய கரைசல் எல்லாம் வினைப் புரிந்து, அங்கு ஒரு குட்டி புகை மண்டலத்தை எழுப்பி விட்டது. அதற்கு தான் ஹர்ஷா இவ்வாறு, சாம்பிராணி புகை அது இது என்று நண்பனிடம் கடுப்போடு அள்ளி விட்டான்.


    "ஆமா, உனக்கு எப்படி டா வந்துச்சு? என்ன சால்ட் வந்துச்சு" என கேட்டான் ஹர்ஷா. "நமக்கு எல்லாம் என்னிக்கு டா வந்திருக்கு இன்னிக்கு வர? ஆனா எனக்கு அம்மோனியம் சல்பேட்" என அசால்ட்டாய் பதில் தந்தான் கார்த்திக்.


    "அடப்பாவி... பாரு சொல்லி தந்தாளா உனக்கு? இம்... இன்னிக்குன்னு பார்த்தா, இந்த மாத்ஸ் டிபார்ட்மெண்ட்டும் லேப்புக்கு வரணும்... நான் மட்டும் தனியா மாட்டிக்கிட்டேன். நீங்க எல்லாம் ஒன்னா கும்மியடிக்குறீங்க" என புகைச்சலோடு சொன்னான் ஹர்ஷா.


    ஆம், எப்போதும் வேதியல் ஆராய்ச்சி கூடத்திற்கு வந்தால், ஹர்ஷா, கார்த்திக், பார்வதி எல்லாம் ஒரே வரிசையிலோ அல்லது ஒரே வரிசையில் எதிர் எதிர் பக்கமோ நிற்பார்கள். அதிலும் இது போல பல சோதனைகள் அவர்களைச் சோதித்தாலும், அவர்களைக் காக்கும் கடவுளாய் பாரு எனப்படும் பார்வதி என்றும் அவர்களுக்கு அருள் புரிவாள்.


    ஆனால் இன்றோ, ஏதோ மற்றொரு கூடத்தில், அவர்களின் துறை மாணவர்களுக்கு ஏதோ பயிற்சி சோதனைத் தேர்வு நடைப் பெறுவதால், கணக்கு துறை இரண்டாம் ஆண்டு மாணவர்களையும், இயற்பியல் துறை இரண்டாம் ஆண்டு மாணவர்களையும் கலந்து நிறுத்தியிருந்தார்கள். தனியே தனியே நிறுத்தினால், பேசிக் கொள்வார்கள் சமாளிக்க முடியாது என்று இப்படி ஆசிரியர் நிறுத்தியிருந்தார்.


    அதே போல் இரு துறை மாணவர்களும் ஒருவருக்கு ஒருவர் பேசிக் கொள்ளவில்லை தான் என்றாலும், மாணவர்களில் சிலர், மற்ற மாணவர்களுடன் பேசிக் கொண்டனர். ஆம், சிலர் தான், ஏனோ ஆதிக் காலந்தொட்டு எல்லாம் இல்லை, இரு துறை ஆசிரியர்களுக்கும் அவர்கள் துறை தான் பெரிது என்ற சிறு கர்வம். அதே போல் அது மாணவர்களுக்கும் தொற்றிக் கொண்டது போலும்.


    "எல்லாரும் சால்ட் கண்டுப்பிடிச்சிட்டா, அத நோட்ல எழுதி கொண்டு வாங்க பா" என ஆசிரியர் குரல் தர, "ஆனால் இப்போது என்ன செய்ய" என யோசனையாய் நின்றிருந்த ஹர்ஷாவிடம், "டேய்... அந்தா அந்தப் பொண்ணுட்ட சும்மா கேளு டா" என வழி கண்டுப்பிடித்தவனாய் கார்த்தி கூறினான்.


    "ஏண்டா அந்தப் புள்ள என்னப் பற்றி என்ன நினைக்கும்? பேசாம பாருகிட்டேயே கேட்டுட்டு வா டா" என கேட்டான் ஹர்ஷா.


    "ஹும்... நீ சாம்பிராணிப் புகைய போடுறப்பவே, நல்லா நினைச்சிருக்கும் டா நீ ஒரு லூசுன்னு. இப்ப பெருசா ஒன்னும் நினைக்காது டா... பாரு தானா? அங்க பாரு அவ எல்லாத்தையும் முடிச்சுக் கிளம்பிட்டா... நீ முன்னாடியே கேட்டிருக்கணும்"


    "டேய்... தம்பிங்களா அங்க என்னடா கூட்டம் கூடுறீங்க" என ஆசிரியர் ஆசிட் வைக்கப்பட்டிருந்த இடம் நோக்கி செல்ல, கார்த்தி இது தான் சமயம் என்று, "டேய்... கேளு டா கேளு..." என ஹர்ஷாவை அவசரப் படுத்தினான்.


    அவர்களின் சம்பாஷனைக் காதில் கேட்டும், கேட்காமல் தன் நோட்டில் எழுதிக் கொண்டிருந்த ப்ரியா, "ம்ஹு... ஹும்..." என ஹர்ஷா செரும, "ம்க்கும்... மாப்பிள்ள நீ கேட்குறதுக்குள்ள விடிஞ்சிடும் டா" என கார்த்தி உந்த,


    "எக்ஸ்க்யூஸ் மீ" என அவசரமாய் ப்ரியாவை அழைத்தே விட்டான். "இம்..." என்று "என்ன?" என்பது போல் பார்த்தாள்.


    ஆனால் அதன் பின் என்ன பேசுவது என தெரியாமல் ஹர்ஷா முழிக்க, "இது என்ன சால்ட்ன்னு கொஞ்சம் சொல்லு பா. ப்ளீஸ்...." என கார்த்தி தான், அவன் மீதம் வைத்திருந்த அந்த உப்பு தூளை கொடுத்துக் கேட்டிருந்தான்.


    ஆனால், அதனை வாங்காமல் ப்ரியா தயங்க, "ப்ளீஸ் பா... எந்த டெஸ்டும் வர மாட்டேங்குது, இல்ல உன் சால்ட்ட கொஞ்சம் கொடு, நாங்க அதையே எழுதிக்கிறோம்" என அவளது உப்பை கார்த்தி தயங்காமல் கேட்க, அவளோ "என்னோடது கலர் சால்ட்" என வேகமாய் பதில் தந்தாள் ப்ரியா.


    எங்கே எடுத்து ஆசிரியரிடம் காட்டி விடுவார்களோ என்ற பயம் தான். பின்னே, அவர் கண்டுப்பிடித்து விட்டால், இவளும் தானே மாட்டிக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு வினாடி யோசித்தவள், பின் தான் எழுதியதை நிறுத்தி விட்டு, உப்பின் ஒரு பகுதி அயனியை கண்டுப்பிடித்து விட்டு, மீதி அயனியை அவள் கண்டுப்பிடிக்கும் முன்னே, அவளது தோழி யாழினி வந்து விட்டாள்.


    "என்ன ப்ரி, நீ இன்னும் முடிக்கலையா?" என அவள் சோதனை செய்வதைப் பார்த்து கேட்டப்படி, அவளருகே வந்தாள். ப்ரியாவோ "இல்ல நான் முடிச்சுட்டேன். இது... அவங்க... அவங்க சால்ட்" என உண்மையை தோழியிடம் கூற, வந்தவளுக்கோ கடுப்பு வந்தது.
    அதே கடுப்போடு, "எக்ஸ்க்யூஸ் மீ, ஹலோ..." என அவர்களை அழைத்தாள். தோழியின் கோபம் கண்டு, "ஹே... வேணாம், விடு யாழி" என கூறினாள்.



    ஆனால் அந்த யாழினியோ விடுவதாய் இல்லை. பின்னே அவர்களுக்கு அளித்த உப்பை அவர்கள் தானே கண்டுப் பிடிக்க வேண்டும், அதை அடுத்தவர்கள் தலையில் கட்டுவதா? "அதிலும் இவள் பாவம் அமைதியானவள், சிறிது பயமும் சிறிது இரக்கமும் கலந்தவள், அது தான் இவர்கள் கொடுத்தவுடனே, உதவி செய்கிறாள். அதுவும் நம் வகுப்பு மாணவர்கள் என்றால் கூட பரவாயில்லை. ஆனால், இவர்கள் கெத்தாய் திரியும்... பெரிய... ப்பி... ச்சி...க்க்... ஸ்ஸ்... படிக்கும் மாடுகள், போயும் போயும் இவர்களுக்கா உதவுவது?" என எண்ணி கடு கடுத்தாள்.


    அவர்கள் தங்களை நோக்கி திரும்பவும், அதே ஸ்ருதியோடு, "ஹலோ உங்களுக்கு கொடுத்த சால்ட்ட, நீங்க தான கண்டுப்பிடிக்கனும், இப்படியா அடுத்தவங்க தலைல கட்டுறது" என சண்டையிட்டவள், "ஸ்டுபிட்ஸ்" என மனதுக்குள் திட்டி நிறுத்தினாள்.
     
    vedha, ramasamy6, Aravin22 and 9 others like this.

Share This Page